Rozpoczęcie imprezy przewidziane było na godzinę 11:00, ale już dłuższą chwilę wcześniej na Małym Rynku zaczęli się gromadzić diabetycy z rodzinami i znajomymi. Scena była przygotowana, przygotowane były też namioty, w których udzielane były porady (diabetologa oraz dietetyka) i robione badania (poziomu cukru we krwi, poziomu HbA1c), gdzie można było dostać nowy glukometr Contour TS, numer czasopisma GLUKO.mag, próbki kremów przeznaczonych specjalnie dla diabetyków czy zobaczyć jak fachowo udzielić pierwszej pomocy.

Wiele osób pojawiło się na marszu właśnie z powodu badań. Kolejka do stolika z glukometrem była naprawdę olbrzymia i nie skracała się wraz z upływem czasu. Były to głównie osoby starsze, chcące upewnić się, że wszystko jest w porządku. I w większości przypadków tak właśnie było. Do badania hemoglobiny glikowanej też nie brakowało chętnych. Nawet sama stanęłam w kolejce, choć miałam stracha, bo ostatni mój wynik nie był rewelacyjny (6,3). Tym razem pozytywne zaskoczenie: 5,8!

O godzinie 11:00 ruszył marsz z Małego Rynku. Wielka liczba diabetyków i przyjaciół w granatowych pelerynkach, z balonami i transparentami przemaszerowała wokół Rynku Głównego. Była telewizja, mnóstwo aparatów, jak i osób zainteresowanych tematem przewodnim marszu. A tym była – napisana przez Janinę Zbiciak – petycja „Dość”, jasno pokazująca co polskie władze robią z nami - diabetykami. Petycję podpisało wielu uczestników marszu (oczywiście tych, którzy nie zdążyli jej do tej pory podpisać w Internecie) i miejmy nadzieję, że nasze postulaty dotrą w odpowiednie miejsce i nie zostaną zlekceważone, jak to zazwyczaj się dzieje.

Po przejściu przez Rynek Główny marsz wrócił na Mały Rynek i na scenie zaczęły się inne atrakcje: pokazy taneczno-akrobatyczne oraz konkursy. Impreza trwała do godziny 14:00, a później małe grono diabetyków udało się do knajpki. Muszę przyznać, że to cudowne wrażenie usiąść za stolikiem i zobaczyć, że nie jest się jedyną osobą, która wyciąga glukometr przed złożeniem zamówienia.

Teraz jestem pewna, że będę aktywną uczestniczką takich akcji. Musimy się postarać, żeby nas usłyszano, zobaczono! Musimy zwrócić uwagę na nasze problemy! Na brak refundacji analogów insuliny długo-działającej, na brak refundacji pomp i osprzętu po 18-tym roku życia, na trudności z dostępem do diabetologów. W porównaniu z innymi krajami Europy jesteśmy na szarym końcu. Nawet Albania w kwestii refundacji insuliny nas już wyprzedziła…

Kolejna planowana akcja to warszawski bieg „Policz się z cukrzycą” w styczniu 2010 roku. Szykujmy kondycję i ruszajmy, niech będzie nas jak najwięcej!

Artykuły na podobny temat:

1. Piwo dla diabetyków
2. Nowe produkty dla diabetyków firmy Wellion
3. Badacze opracowują dla diabetyków test na poziom cukru … we łzach

Hasłem tegorocznej kampanii jest „Zrozum Cukrzycę i Kontroluj ją”.

Jest to komunikat dotyczący zainspirowania poprzez edukację. Dla rządów jest to wezwanie do skutecznego wdrażania strategii oraz polityk w zakresie zapobiegania i leczenia cukrzycy. Dla pracowników służby zdrowia jest to wezwanie do pogłębiania wiedzy. Dla ogółu społeczeństwa jest to jest wezwanie, aby zrozumieć powagę cukrzycy i zdobywać wiedzę, jak unikać choroby lub opóźnić jej powikłania.

Główne przesłania tegorocznej kampanii:

• Dowiedz się o ryzyku cukrzycy oraz poznaj jej objawy
• Dowiedz się jak zareagować na cukrzycę i do kogo się zwrócić
• Dowiedz się jak radzić sobie z cukrzycą i jak ją kontrolować.

Cztery cele, do których dąży kampania:

• Każdy rząd powinien wdrożyć skuteczne strategie oraz polityki w zakresie zapobiegania i leczenia cukrzycy.
• Każda osoba z cukrzycą powinna otrzymywać edukację oraz wsparcie, pomocne w radzeniu sobie z cukrzycą.
• Każdy powinien znać objawy cukrzycy, powinien wiedzieć jak zapobiec lub opóźnić powikłania oraz jakie działania podjąć, aby zapobiegać lub opóźnić zachorowanie na drugi typ cukrzycy.
• Każdy kraj powinien obchodzić Światowy Dzień Walki z Cukrzycą.

Wzywamy światową społeczność związaną z cukrzycą, aby wsparła działania i pomogła w urzeczywistnieniu tych celów.

Światowe społeczności związane z cukrzycą, w tym członkowie Międzynarodowej Federacji Diabetologicznej, organizacje cukrzycowe, organizacje pozarządowe, oddziały służby zdrowia, organizacje społeczne, osoby prywatne oraz firmy propagują szeroką gamę działań, dostosowanych do różnych grup. Działania organizowane w każdym roku obejmują:

• Programy radiowe oraz telewizyjne
• Wydarzenia sportowe
• Darmowe wykłady dotyczące cukrzycy i jej powikłań
• Spotkania informacyjne
• Kampanie informacyjne poprzez plakaty oraz ulotki
• Warsztaty i wystawy dotyczące cukrzycy
• Konferencje prasowe
• Artykuły w gazetach oraz czasopismach
• Imprezy dla dzieci oraz młodzieży
• Podświetlenia pomników i budynków
• Niebieskie żywe kręgi
• Marsze
• Biegi
• Wyścigi rowerowe
• Wydarzenia polityczne.

Wiele miast włączyło się w obchody Dnia Walki z Cukrzycą. Oto kilka z nich:
Białystok: Między 9.00 a 16.00 w Przychodni Diabetologicznej "Popula" przy ul. Piłsudskiego 4A będzie można zmierzyć poziom cukru, cholesterolu i hemoglobiny glikowanej we krwi. Specjaliści z zakresu diabetologii i dietetyki będą udzielać bezpłatnych porad.
Bydgoszcz Centralne obchody Światowego Dnia Walki z Cukrzycą odbędą się w tym roku w Bydgoszczy Hotelu City dnia 27.11
Kraków I Centrum Diabetologii Klinicznej „CenterMed” zaprasza na Dzień Otwarty w ramach Światowego Dnia Walki z Cukrzycą. Akcja odbędzie się 14 listopada (sobota) w siedzibie Centrum przy ul. Św. Łazarza 14 w godz. 9:00 – 14:00. Dzień Otwarty jest wyrazem solidarności i poparcia dla diabetyków, którzy bezustannie walczą o poprawę poziomu opieki diabetologicznej, dążąc do europejskich standardów. W ramach Dnia Otwartego mieszkańcy będą mogli wykonać bezpłatne analizy i skorzystać z konsultacji. Specjaliści przeprowadzą badania poziomu glikemii i HbA1c oraz cholesterolu, wykonają pomiar ciśnienia tętniczego krwi, masy ciała i wzrostu, określą wskaźnik BMI oraz typ cukrzycy, ocenią powikłania cukrzycy.
Kraków II w niedzielę 15 listopada o godz. 10.30 Ogólnopolska Federacja Organizacji Pomocy Dzieciom i Młodzieży Chorym na Cukrzycę, Portal Moja Cukrzyca oraz Małopolskie Towarzystwo Pomocy Dzieciom i Młodzieży z Cukrzycą organizują w Krakowie „Marsz Diabetyków z Przyjaciółmi".
Poznań Iglica - symbol Międzynarodowych Targów Poznańskich - zostaje podświetlona na wniosek Polskiego Stowarzyszenia Diabetyków Zarządu Oddziału Wojewódzkiego w Poznaniu.
Ruda Śląska W siedzibie Przychodni Specjalistycznej SP ZOZ przy ul. Niedurnego 50 d w godz. od 9:00 do 15:00 będzie można nieodpłatnie: zmierzyć poziom glukozy we krwi, określić BMI, zmierzyć ciśnienie tętnicze krwi, uzyskać informacje na temat objawów cukrzycy i jej prewencji, zapoznać się z zasadami prawidłowego odżywiania, uzyskać informacje na temat aktywności fizycznej w cukrzycy, zapoznać się z zasadami prawidłowej pielęgnacji stóp w cukrzycy.
Włocławek W sobotę (14 listopada) w Przedstawicielstwie Urzędu Marszałkowskiego we Włocławku mieszkańcy będą mieli okazję wziąć udział w bezpłatnych badaniach, a także skorzystać z porad diabetologa i Rzecznika Praw Pacjenta.

Dołączmy do akcji! Na pewno w pobliżu nas organizowane są festyny, marsze, prelekcje. Utwórzmy niebieski krąg!

Źródło: www.worlddiabetesday.org; tłumaczenie oraz tekst: Monika Szurdyga

Artykuły na podobny temat:

1. 14 listopada 2010 – Światowy Dzień Walki z Cukrzycą po raz 19ty
2. Światowy Dzień Walki z Cukrzycą – wszystko podświetlone na niebiesko
3. Światowy Dzień Walki z Cukrzycą w TVN Warszawa

Znaleźć można tu również wiele stron poświęconym odżywianiu: przepisy (na koktajl bananowy i ciastka bakaliowe, grillowanego kurczaka i inne), artykuł o słodzikach (wraz z próbką niskokalorycznego cukru DIABEX), rozmowa z Maksymilianem Wierzchoniem, który prowadzi własną restaurację oraz organizuje szkolenia z gotowania dla diabetyków. Ciekawą lekturą jest też artykuł na temat żywności typu „fast food”, z której wcale za wszelką cenę nie musimy rezygnować!

„Sposoby na cukier” to opis sytuacji, gdy poziom cukru jest za wysoki. Autorka wyjaśnia, kiedy tak się dzieje oraz udziela bardzo konkretnych wskazówek co robić w takich sytuacjach.

Dla miłośników podróży autorzy najnowszego przewodnika po polskich uzdrowiskach zabierają nas do Buska-Zdroju, przedstawiają ciekawe historie oraz informacje wraz z cenami zabiegów.

Magazyn zamieszcza także pompiarski artykuł „Design z pompą” o najnowszych trendach i technologiach, na które z niecierpliwością czekamy.

W tym numerze GLUKO.maga pojawił się krótki kurs obliczania wymienników białkowo-tłuszczowych. Wiele osób ma z tym problem, ale po przeczytaniu artykułu „Licz się z posiłkami” na pewno będzie im łatwiej. Cenną informacją jest czas rozkładania bolusa przedłużonego – polecam ten artykuł szczególnie mocno!

Dwie kolejne sylwetki, z którymi możemy się zapoznać, to B.B. King – nestor, król i ojciec bluesa, a jednocześnie ambasador walki z cukrzycą oraz Marek Łatas, który jako poseł na Sejm dzieli się z nami informacjami na temat refundacji leków przeciwcukrzycowych oraz o problemach z utrzymaniem diety cukrzycowej w sejmowej restauracji.

Gwoździem tego numeru jest artykuł „Byle do dzwonka” – o zmianach w szkołach, o podejściu nauczycieli i polskim prawie dotyczącym małych diabetyków.

Warto także spojrzeć na „Słodkie myśli z przymrużeniem oka”. Dla dzieci komiks, dla starszych krzyżówka oraz horoskop.

Miłej lektury!

Monika Szurdyga

Brak podobnych artykułów.

Komórki macierzyste wyizolowane są ze szpiku kostnego. Mają one zdolność do przekształcenia się w inne komórki organizmu. Ich przeszczepienie możliwe jest z krwi pępowinowej oraz z krwi obwodowej. I właśnie ten drugi typ przeszczepu autologicznego (przeszczep własnych komórek) to nowatorska metoda leczenia cukrzycy typu 1.

Jak wiadomo, cukrzyca to choroba, w której układ odpornościowy niszczy własne komórki, produkujące insulinę. Przeszczep komórek macierzystych szpiku stymuluje regenerację komórek beta, które z kolei mogą wytwarzać insulinę.

Na świecie tę metodę stosują jedynie lekarze w dwóch państwach: w Brazylii oraz w Polsce. W 2004 roku dokonano pierwszego przeszczepu komórek macierzystych i pierwszy pacjent mógł odstawić insulinę. W tym momencie na świecie żyje dwadzieścia osób po autoprzeszczepie, w tym w Polsce sześć.

Rozmawiam dziś z Arkiem Magdziarzem, który aktualnie przygotowuje się do przeszczepu komórek macierzystych w szpitalu w Warszawie.

• Jak i kiedy zdiagnozowano u Ciebie cukrzycę?

Cukrzycę zdiagnozowano u mnie 20-go marca tego roku... Zacząłem dużo pić i to mnie zaniepokoiło. Dlatego zbadałem cukier, a tu 568!

• Ile czasu spędziłeś w szpitalu?

Od 20 marca spędziłem 10 dni w szpitalu u mnie w mieście (w Skarżysku-Kamiennej), dwa tygodnie w szpitalu MSWiA w Warszawie i po dwutygodniowym pobycie w domu jestem teraz w szpitalu na ulicy Banacha w Warszawie.

• Czy od razu dostałeś insulinę?

Od razu po przyjęciu do szpitala zostałem podłączony do pompy insulinowej. Nie pamiętam za wiele z tego czasu, bo spadek cukru z 600 na 70 podziałał na mnie usypiająco. Teraz jestem na penach, biorę insulinę Lantus i Humalog, około 30 jednostek na dobę.

• W jaki sposób dowiedziałeś się o możliwości przeszczepu?

Poinformowała mnie moja lekarka rodzinna, która słyszała o tym na szkoleniu, z którego niedawno wróciła.

• Ile czasu zajęło Ci podjęcie decyzji o poddaniu się przeszczepowi?

Podjęcie decyzji trwało u mnie kilka sekund. Od razu, gdy się dowiedziałem, stwierdziłem, że jeśli są jakiekolwiek szanse, to muszę z tego skorzystać. Nie chce się kłuć do końca życia.

• Kto kwalifikuje się do takiego zabiegu?

Do tego przeszczepu kwalifikują się ludzie bardzo młodzi (do ok.30 roku życia), ale najważniejsze jest to, żeby nie minęło więcej niż 10 tygodni od podania pierwszej dawki insuliny. No i ten przeszczep można wykonywać tylko przy cukrzycy typu 1.

• Czy znasz inne osoby, które miały przeszczepione komórki macierzyste?

Tak znam Marka, który miał to robione jako pierwszy w Polsce. To 29-latek, który nie bierze insuliny od kwietnia ubiegłego roku. Są tu jeszcze Kasia, Ania i Marcin, którzy też biorą udział w tym przeszczepie. Ania i Marcin są juz po i wszystko im się udało!

• Jak wygląda przygotowanie do przeszczepu i sam zabieg?

Przed przeszczepem konieczne są badania na C peptydy (wynik musi się mieścić w granicach normy), następnie trzeba się udać na badania przeciwciał ANTYGAD (najlepiej prywatnie - koszt to ok. 85zł). Jeśli wszystko wyjdzie nam w normie i trafimy do szpitala na Banacha na oddział OIOH (zamknięty oddział, na który nikt nie może wchodzić, a pielęgniarki i wszyscy inni chodzą w maskach) będziemy mieli tu plazmoferezy (dializy krwi w celu odessania osocza i zastąpienia go innym płynem). Plazmoferezy są 3 i są one robione przez wkłucie centralne, jest to rodzaj gigantycznego wenflonu, który wkłuwa się przez obojczyk do żyły głównej (oczywiście w znieczuleniu). Po plazmoferezach mamy chemioterapię (cyklofosfamid) na zbieranie komórek macierzystych. Gdy nastąpi ich wysyp, są one zbierane w procesie leukoferezy. Później mamy chemioterapię na zabicie układu odpornościowego, a w miedzy czasie nasze komórki macierzyste są odpowiednio oczyszczane. Po odczekaniu jakichś dwóch tygodni nasze komórki macierzyste są nam podawane przez wkłucie centralne. Proces odstawienia insuliny trwa do 28 dni.

• Jakie ryzyko bądź komplikacje niesie ze sobą przeszczep?

Największym ryzykiem przeszczepu jest złapanie infekcji w czasie, gdy nie mamy odporności. Ale jest się wtedy w szczelnej izolatce, więc to ryzyko jest znikome.

• Czy masz jakieś obawy związane z przeszczepem?

Oczywiście, że mam obawy... Głównie boję się chemioterapii: utrata włosów, wymioty, biegunki, gorączka, duże spadki wagi. Ale to wszystko da się przeżyć.

• Na jakim etapie jesteś w tym momencie?

Jestem po plazmoferezach i pierwszej chemii, która pomaga w zbieraniu komórek.  Jestem w szpitalu drugi tydzień, jeszcze 5 tygodni przede mną, bo wszystko trwa około 7 tygodni.

• Co będziesz robił za 10, 20 lat?

Na pewno założę rodzinę i pewnie będę miał gromadkę dzieciaków  A zaraz po przeszczepie chciałbym sobie wyrobić międzynarodowe uprawnienia na instruktora krav magi - to moje główne hobby (poza arachnologią).

• Tego Ci w takim razie życzę i trzymam kciuki za powodzenie przeszczepu oraz pożegnanie się z insuliną!

Rozmawiała: Monika Szurdyga

PS: jeżeli temat przeszczepu Was zainteresuje, postaram się o rozmowę z Arkiem już po zakończeniu całego zabiegu.

Źródło: wywiad własny autorki, sierpień 2009r.
Zmiany: 03.01.2010: usunięto błędną informację o śmierci jednego pacjenta na prośbę dr. Snarskiego

Artykuły na podobny temat:

1. Komórki matki próbują leczyć cukrzycę u dziecka
2. Komórki macierzyste lekarstwem na cukrzycę
3. Małpa ze świńską trzustką szansą dla osób z cukrzycą

Seria zastrzyków podawanych na przestrzeni kilkunastu tygodni przerwała atak komórek T na komórki beta trzustki i umożliwiła komórkom beta zregenerowanie się. Efektem tego było to, że trzustka myszy zaczęła znów produkować insulinę.

Aktualnie naukowcy ze Szpitala Dziecięcego przechodzą do prób na ludziach. Pierwszy etap rozpoczął się już w marcu tego roku i miał na celu określenie bezpieczeństwa procedury. Naukowcy mają nadzieję, że próby się powiodą.

Cytując komunikat prasowy:

Z podekscytowaniem rozpoczynamy próby kliniczne i mamy nadzieję, że proces ten odniesie pożądany skutek u pacjentów z cukrzycą typu 1
- powiedział Dr Trucco.
Zdiagnozowanie cukrzycy typu 1 bywa druzgocące dla dzieci i ich rodzin. Miejmy nadzieję, że nasza próba będzie miała efekty, które zmienią życie pacjentów, cierpiących na tę chorobę.

Doktor Medycyny – Massimo Trucco – jeden z głównych badaczy zaangażowanych w te badania, posiada także tytuł Hillman Profesora Immunologii Dziecięcej przy Szpitalu Dziecięcym i profesora pediatrii Uniwerytetu Pittsburgh School of Medicine.

Aktualnie do badań prowadzona jest rekrutacja uczestników z nowo-rozpoznaną cukrzycą typu 1. Poniżej link do strony (w języku angielskim) z wymaganiami dla uczestników badań:

• Autologous Dendritic Cell Therapy for Type 1 Diabetes Suppression: A Safety Study

Artykuły na podobny temat:

1. Gen odpowiedzialny za powstawanie cukrzycy typu 1
2. Badania nad doustnymi preparatami insuliny w celu zapobiegania cukrzycy typu 1
3. Wyleczyli myszy z cukrzycy

Drodzy Przyjaciele i Znajomi!

Zeszły rok to pierwszy Światowy Dzień Walki z Cukrzycą (World Diabetes Day) od czasu, gdy Rezolucja Narodów Zjednoczonych 61/255 ustanowiła dzień 14 listopada jako światowy dzień zdrowia uznany przez Organizację Narodów Zjednoczonych. Światowy wysiłek, podjęty w celu uświadomienia znaczenia cukrzycy i odnotowania tego dnia, zapewnił ogromny sukces całej kampanii.

Liczymy na Waszą współpracę w roku 2008, aby 18-ty Światowy Dzień Walki z Cukrzycą był nawet większym sukcesem.

Światowy Dzień Walki z Cukrzycą 2007

Kampania w roku 2007 koncentrowała się wokół trzech głównych apeli o podjęcie czynności, których celem było zachęcenie do działań politycznych, przykuwających uwagę mediów i angażujących do działalności społecznej. Efekty były spektakularne: prawie 200 oświadczeń i deklaracji, wspierających Światowy Dzień Walki z Cukrzycą, zostało potwierdzonych, członkowie stowarzyszeń Międzynarodowej Federacji Diabetologicznej (IDF) zarejestrowali ponad 30 000 osób, biorących udział w spacerach na całym świecie oraz zadziwiającą ilość 279 ikonowych pomników podświetlonych na niebiesko.

Transmisje tego dnia były najlepsze z dotychczasowych i przedostały się do wszystkich mediów: do prasy, radia, telewizji oraz Internetu . Szacuje się, że odbiorcami było ponad 1,2 miliarda osób.

Strona www.worlddiabetesday.org odnotowała ponad 100 000 unikalnych użytkowników w ostatnim kwartale 2007 roku. W sieci pojawiło się ponad 900 zdjęć tych wydarzeń. Do serwisu YouTube nadesłano 18 filmów wideo. Bannery Światowego Dnia Walki z Cukrzycą były powszechnie rozprowadzane i odnotowano ponad milion ich odsłon.

Światowy Dzień Walki z Cukrzycą 2008

Zarząd Główny Międzynarodowej Federacji Diabetologicznej, a następnie Światowa Organizacja Zdrowia, zaakceptowały pomysł rozszerzenia tematu zeszłorocznego Światowego Dnia Walki z Cukrzycą („Rok Dziecka”) na kolejny rok.

Tematem Światowego Dnia Walki z Cukrzycą na rok 2008 jest „Cukrzyca u Dzieci i Młodzieży”.

Chcielibyśmy podziękować Wam za propozycje tematów przyszłych kampanii. Do tej pory otrzymaliśmy około 50 sugestii. W najbliższym czasie Zarząd Główny Międzynarodowej Federacji Diabetologicznej zbierze się, aby przedyskutować tematy na Światowy Dzień Walki z Cukrzycą 2009 i kolejne lata. Gdy tylko decyzja w sprawie tematu (lub tematów) na rok 2009 zostanie podjęta, damy Wam znać.

Cele

Kampania 2008 ma następujące cele:

* Zwiększenie liczby dzieci objętych programem Międzynarodowej Federacji Diabetologicznej „Life for Child Program”
* Podniesienie świadomości, dotyczącej znaków ostrzegawczych cukrzycy
* Zachęcanie do podejmowania inicjatyw, mających na celu zmniejszenie występowania cukrzycowej kwasicy ketonowej (główny powód umieralności wśród dzieci z cukrzycą typu 1) oraz zachęcanie do rozprowadzania materiałów dotyczących tych inicjatyw
* Promowanie zdrowego stylu życia, sprzyjającego zapobieganiu cukrzycy typu 2 u dzieci

Ponadto będziemy kontynuować wykorzystanie Światowego Dnia Walki z Cukrzycą do ustanowienia niebieskiego kręgu jako światowego symbolu cukrzycy oraz do utrzymania ruchu „Zjednoczeni w Cukrzycy” (Unite for Diabetes).

Jesteśmy zaszczyceni, mogąc poinformować, że początkowy cel podwojenia liczby dzieci, objętych programem Międzynarodowej Federacji Diabetologicznej „Life for Child Program”, został osiągnięty. Tegorocznym celem jest dostarczenie programowi wystarczających środków, aby liczba dzieci wzrosła znów o 500.

Apele do działania 2008

Entuzjastyczne reakcje, jakie otrzymaliśmy, zmotywowały nas, aby raz jeszcze wezwać światową społeczność do zapalenia ikonowych znaków oraz budynków w celu zaznaczenia Światowego Dnia Walki z Cukrzycą na całym świecie. W tym roku mamy nadzieję, że uda nam się zachęcić do rozświetlenia w sumie pięciuset ikonowych budynków i pomników.

W zeszłym roku kampania nie zakończyła się tylko na pomnikach ikonowych, ale objęła także budynki biurowe oraz domy prywatne. W tym roku chcemy promować te społeczne działania.

Mamy nadzieję, że zachęcimy 500 000 osób do zaznaczenia tego dnia poprzez zapalenie niebieskiego światła. Naszym celem jest również przygotowanie wirtualnego niebieskiego światła, aby umożliwić internautom udział on-line.

Po określeniu tematu Światowego Dnia Walki z Cukrzycą 2008 dostarczymy środków do promocji w szkołach działań, podnoszących świadomość cukrzycy.

Na froncie politycznym opracujemy schemat deklaracji, która skupi się na prawach dzieci chorych na cukrzycę oraz będziemy zbierać popierające ją podpisy.

Reakcje i sugestie

Jesteśmy tutaj, aby dostarczyć informacji oraz środków, ułatwiających na całym świecie działania związane ze Światowym Dniem Walki z Cukrzycą. Będziemy dzielić się z Wami naszymi planami, pomysłami oraz materiałami podczas rozwoju kampanii. Dalsze aktualizacje dotyczące kampanii zostaną przesłane w nadchodzących tygodniach.

Oczekujemy Waszych reakcji i sugestii. Prosimy o dzielenie się własnymi przemyśleniami na temat tegorocznej kampanii Światowego Dnia Walki z Cukrzycą lub przyszłych kampanii. Pozwólcie nam poznać jak rozwijają się Wasze plany. Będziemy rozpowszechniać Wasze działania poprzez globalną sieć, aby umożliwić zainspirowanie innych do obchodzenia Światowego Dnia Walki z Cukrzycą.

Z niecierpliwością czekamy na ponowną współpracę z Wami także w tym roku.

Z wyrazami szacunku,

Phil Riley
IDF Communications Director

Źródło: e-mail, tłumaczenie: Monika Szurdyga, zdjęcia: IDF, data:10.04.2008

Artykuły na podobny temat:

1. 14-go listopada 2007: Światowy Dzień Walki z Cukrzycą
2. 14.11.2009 – Światowy Dzień Walki z Cukrzycą
3. 14 listopada 2010 – Światowy Dzień Walki z Cukrzycą po raz 19ty

Przede wszystkim wywiad z dr Agnieszką Nowak-Musiej oraz Pawłem Musiejem - pomysłodawcami oraz organizatorami „Szkoły dla słodkich". To pierwsza w Polsce tego typu placówka, której celem jest szkolenie diabetyków, pokazanie, że z cukrzycą można żyć zupełnie normalnie.

W cyklu „pamiętnik" opowieść Piotra Sumara o 15 latach życia z cukrzycą syna, który zachorował mając zaledwie 3 lata.

„Poduchy na wiosnę" to zachęta do aktywności fizycznej z użyciem ... poduszkowca. A ciekawym miejscem do odwiedzenia to polecana w tym numerze Active'a słowacka Tatralandia - największy wodny ośrodek rozrywki i wypoczynku.

W tym numerze możemy przeczytać aż o dwóch słynnych osobach z cukrzycą. Pierwszą z nich jest nieżyjąca już Shirley Horn („Ostatnia mistrzyni ballady"), drugą 24-letni koszykarz Adam Morrison („Moja nowa dyscyplina"), którego cukrzyca zmobilizowała do walki o swoje sportowe marzenia.

Psycholog Jacek Santorski przekonuje, że mamy w sobie pokłady energii aż na 120 lat i podpowiada jak ją właściwie wykorzystać.

Znajdziemy tu także artykuł „Psy, które ratują życie", czyli potwierdzenie mojej osobistej tezy, że istnieje szansa, aby wyszkolić psa w taki sposób, żeby potrafił ostrzegać diabetyka przed zbliżającym się niedocukrzeniem.

Dla dzieci Jurek Kangurek z przyjaciółmi tym razem wita wiosnę, a dla smakoszy Kurt Scheller poleca lekkostrawne i proste do przyrządzenia pyszności z obliczonymi przez dietetyka wymiennikami węglowodanowymi oraz białkowo-tłuszczowymi.

Poza tym wiele ciekawostek, nowinek oraz oczywiście nagrody dla czytelników. Zachęcam do lektury!

Monika Szurdyga

Artykuły na podobny temat:

1. Trzeci numer „Active – Ciesz się życiem!”
2. Nowy numer Active – recenzja
3. Co w czwartym numerze kwartalnika „Active”?

Redakcja

Artykuły na podobny temat:

1. Życzenia Wielkanocne dla osób z cukrzycą
2. Świąteczne życzenia!

„Jest to bardzo poważny problem dotyczący zdrowia kobiet chorych na cukrzycę" - powiedziała Ann E. Goebel-Fabbri - główna autorka badań przedstawionych w marcowym wydaniu Diabetes Care. „Występuje to zaskakująco często i jeżeli możemy wykryć ten problem wcześniej lub później, miejmy nadzieję, że będziemy w stanie skierować pacjentki na skuteczne leczenie".

Insulinoterapia wiąże się ze zwiększeniem masy ciała. Praktyka ograniczania insuliny nazywana jest „diabulimią" i jest niebezpiecznym sposobem szybkiego pozbycia się niechcianych kilogramów. Poprzednie badania pokazały, że kobiety cierpiące na cukrzycę są prawie 2,5 razy bardziej narażone na rozwój zaburzeń odżywiania niż kobiety, które nie są chore na cukrzycę. Badania sugerują również, że diabulimia może zwiększyć ryzyko komplikacji, takich jak uszkodzenia tkanki skórnej stóp, problemy ze wzrokiem, uszkodzenie nerek, jednak do tej pory nie przeprowadzono badań dotyczących umieralności z tym związanej.

Osoby chore na cukrzycę typu 1 zupełnie straciły zdolność produkowania własnej insuliny - hormonu niezbędnego do przenoszenia glukozy do komórek, gdzie jest ona magazynowana, aby mogła zostać wytworzona energia. Regularne zastrzyki insuliny w zasadzie zastępują to, co organizm sam wcześniej naturalnie wytwarzał.

Jednak zmniejszanie dawek insuliny oznacza, że poziomy glukozy nie są kontrolowane i - jak ustalił Diabetes Control and Complications Trial - ustawicznie wysokie poziomy cukru we krwi prowadzą do poważnych komplikacji, w tym do problemów z oczami i nerkami, a nawet śmierci.

„Insulina jest hormonem, który umożliwia transport glukozy z krwioobiegu do komórek, gdzie może zostać wykorzystana, więc albo cukier zostaje od razu użyty, albo zostaje zmagazynowany do późniejszego wykorzystania" - wyjaśnia Goebel-Fabbri - psycholog i osoba odpowiedzialna za dział Zachowań i Zdrowia Psychicznego w Joslin Diabetes Center oraz szkoleniowiec w Harvard Medical School. „Tak więc, jeśli nie przyjmujesz wystarczających dawek insuliny, poziom cukru we krwi podnosi się, organizm musi znaleźć sposób, aby się go pozbyć, a kalorie z cukru zostają wydalone w moczu".

Niestety połowa dorosłych diabetyków nie utrzymuje zalecanych poziomów glukozy.

Badanie przeprowadzono na 234 kobietach, o średnim wieku 45 lat, które obserwowano przez okres 11 lat. Uczestniczki do momentu zakończenia badania chorowały na cukrzycę przeciętnie od 28 lat.

Prawie 1/3 kobiet zgłosiła przyjmowanie mniejszej ilości insuliny niż powinny.

Kobiety te miały trzykrotnie wyższe ryzyko śmierci w porównaniu z kobietami, które nie ograniczały dawek insuliny. Umierały także w młodszym wieku (45 lat w porównaniu do 58 lat) i miały wyższy wskaźnik powikłań dotyczących nerek oraz uszkodzenia tkanki skórnej stóp.

Kobiety z tych dwóch grup nie różniły się pod kątem występowania depresji, niepokoju, strachu przed hipoglikemią (niskim poziomem cukru) ani żadnych ogólnych objawów dotyczących zdrowia psychicznego. To właśnie prowadzi do wniosku, że to raczej zaburzenia odżywiania - a nie ogólne problemy psychologiczne - są prawdopodobnie odpowiedzialne za to ryzyko.

„Musimy zacząć włączać ten rodzaj badań do praktyki lekarskiej w dziedzinie diabetologii" - mówi Goebel-Fabbri.

Źródło: www.healthcentral.com,

tłumaczenie Monika Szurdyga, zdjęcia: Monika Szurdyga oraz stock.xchng

Artykuły na podobny temat:

1. Cukrzyca zwiększa ryzyko Alzheimera
2. Kontakt z pestycydami zwieksza ryzyko cukrzycy u ciężarnych kobiet
3. Bliski związek melatoniny z cukrzycą

Dzisiaj rozmowa z doktorem Olgierdem Andrzejem Kossowskim - lekarzem psychiatrą i neurologiem, zajmującym się także akupunkturą. Dr Kossowski to lekarz bez reszty oddany swoim pacjentom, ponad wszystko przedkładający ich dobro. Przez 40 lat pełnił funkcję ordynatora Oddziału Neurologicznego, aktualnie - na emeryturze - pracuje w Poradni Leczenia Bólu i Akupunktury w Szpitalu Wojewódzkim w Bielsku-Białej. Przez wszystkie lata swojej pracy zawodowej pochłaniała go praca społeczna, w tym leczenie alkoholików. Oprócz tego uprawiał sport: intensywnie trenował boks (z sukcesami), był także instruktorem narciarstwa.

Dr Kossowski jest uznanym specjalistą w dziedzinie akupunktury, a spotkałam Go w momencie, gdy wszystkie środki zawiodły w leczeniu neuralgii nerwu twarzy, na którą zachorowałam jeszcze w grudniu. Od połowy stycznia chodzę na zabiegi i już wiem, że leczenie doktora Kossowskiego przyniosło efekty.

Przeczytajcie co dr Kossowski sądzi na temat leczenia akupunkturą i nie tylko.

• Jest Pan psychiatrą, neurologiem, a także zajmuje się Pan medycyną niekonwencjonalną. Która z tych dziedzin medycyny jest Panu najbliższa?

Tak szczerze powiem, na przestrzeni tych wielu lat mojej pracy, to psychiatria jest mi najbliższa, potem neurologia, która służy mi do tego, że mogę dobrze spełniać rolę psychiatry, a akupunktura mi pomogła w mojej codziennej pracy lekarskiej. I uważam, iż akupunktura jest metodą, która bardzo ułatwia pracę lekarzowi, a jest to jedna z najdelikatniejszych, najsubtelniejszych metod postępowania lekarskiego.

• W swojej pracy pod tytułem „O konwencjonalnych i niekonwencjonalnych metodach leczenia" mówi Pan, że „działanie lekarza winna charakteryzować empatia" oraz że „lekarz może mieć wpływ sugestywny na pacjenta za pomocą słowa jako wartości nadrzędnej". Czy takie podejście jest bardziej skuteczne?

Słowo ma ogromne znaczenie lecznicze. Uważam, że o słowie zapomnieli, niestety, dzisiejsi lekarze. Kontakt z pacjentem powinien być bliski, a nawet powinien zaistnieć związek emocjonalny. Lekarz powinien pomóc pacjentowi, a pacjent powinien czuć autorytet lekarza. I wtedy mogą się porozumieć. Niestety to wszystko to przeszłość. Muszę powiedzieć, że na przestrzeni mojej wieloletniej pracy lekarskiej doszedłem do wniosku, że właśnie słowo ma takie ogromne znaczenie. I wielokrotnie dzisiaj podczas mojej rozmowy z pacjentami, wykorzystuję rozmowę, długą rozmowę. Nigdy nie patrzę na to, ile to zajmuje czasu. Przyznaję, że czasami w leczeniu trzeba stosować leki farmakologiczne, trzeba stosować inne metody postępowania, ale rozmowa z pacjentem ma istotne znaczenie lecznicze.

• Jakie schorzenia lub choroby leczy Pan akupunkturą? I na czym ona polega?

Na pierwszym miejscu leży ból. W szpitalu przyjmuję w Poradni Leczenia Bólu i Akupunktury. Tak więc stosuję akupunkturę w celu leczenia bólu. I muszę powiedzieć, że zdaje ona ten egzamin. Jest to skromna metoda postępowania. Szuka się tylko właściwego punktu na ciele ludzkim, który daje reakcję odruchową. Starożytni Chińczycy znaleźli i opisali około tysiąca punktów akupunktury, które dla różnych chorób mają istotne znaczenie. Oni nadali im nazwy pochodzące od pewnych narządów. Punkty te przebiegają po ciele ludzkim, ułożone są na tak zwanych meridianach, które w zasadzie są tylko drogami orientacyjnymi, jak na przykład południki i równoleżniki. Jak przychodzi pacjent, to nie szukam meridianów, ale specjalnie wiodę igłę (prawdopodobnie ich drogą), szukając wrażliwego punktu na ciele. Te punkty trzeba umieć znaleźć. A podrażnienie igłą tych punktów daje reakcję odruchową poprzez układ nerwowy obwodowy i sympatyczny, rdzeń kręgowy aż do mózgu. I tą drogą wpływamy na doznania bólowe. Rozróżniamy działanie miejscowe igły, działanie segmentarne (na pewien obszar ciała) i ogólne (na mózg ludzki).

W przypadku wielu chorób akupunktura stosowana jest w celu zmniejszenia cierpienia (np. przy bólach nowotworowych), ale nie wolno przerywać terapii tradycyjnej, farmakologicznej. Dobre efekty widzę przy zastosowaniu akupunktury w leczeniu stwardnienia rozsianego. Wpływa ona pozytywnie na zaburzenia równowagi, poprawia sprawność ruchową.

Po tylu latach mojej pracy (akupunkturą zajmuję się już 25 lat) mam pewną wprawę i doszedłem do wniosku, że jest to bardzo dobra metoda postępowania lekarskiego. Działa ona wspaniale uspokajająco w nerwicach, w szczególności przez nakłuwanie pewnych punktów na małżowinie usznej. Opracowałem specjalną metodę leczenia akupunkturą (właśnie uszną akupunkturą) alkoholików. Istnieją takie punkty uspokajające, które pomagają nawet w późnych fazach alkoholizmu. Generalnie akupunktura, mimo że jest tak delikatną formą leczenia, jest bardzo skuteczna, bo prowadzi do wyraźnej poprawy ogólnej poprzez działanie uspokajające oraz przeciwbólowe.

• Podobno istnieje dodatkowy czynnik warunkujący efekt leczniczy akupunktury. Są to właściwości energetyczne wykonującego zabieg. Ten sam zabieg wykonany przez osobę bez potencjału energetycznego będzie miał inny efekt niż zabieg wykonany przez osobę posiadającą wysoki potencjał.

Tak, są badania, z których wynika, że wokół człowieka jest tak zwana aura, biopole. Chyba tą drogą ludzie nawiązują wzajemne kontakty. Pewien słynny uzdrowiciel - Clive Harris - miał kilka metrów tego pola bioenergetycznego wokół siebie i dlatego osiągał takie wyniki swojego leczenia. Ale to dotyczy również wielu lekarzy. Z tym zagadnieniem łączy się także empatia, o którą Pani wcześniej pytała. Empatia to wczucie się w los człowieka. I tego nie można się nauczyć, ponieważ to jest uczucie. Na studiach medycznych w czasie wykładów z psychologii, można się nauczyć jak należy postępować w stosunku do pacjenta, ale nie można się nauczyć empatii, bo ją się albo ma, albo nie.

Istotny jest także dotyk. Wielu lekarzy dzisiaj zapomina, jak ważną rolę potrafi on spełnić. Zbadanie tętna, które wiąże się z dotknięciem ręki pacjenta czy nawet pogłaskanie po głowie sprzyja dodatniemu efektowi leczenia. Nie można o tym zapominać.

• Czy zdarza się, że akupunktura jest zupełnie nieskuteczna?

Ależ oczywiście, tak jak każda metoda leczenia. Nie przynosi ona efektów w leczeniu nowotworów na przykład. W innych przypadkach czasami na efekt trzeba poczekać. Przede wszystkim należy pamiętać, że akupunktura nie polega na wbijaniu igieł byle gdzie czy byle jak. Takie postępowanie sprawia, że ta forma leczenia czasami ma fatalną opinię w ośrodkach naukowych. Dlaczego? Dlatego, że są osoby, które nie wiedzą co to jest akupunktura, jak się ją stosuje i nie wiedzą gdzie są te punkty właściwe, w które należy wbijać igły. Panuje powszechna niewiedza o neurologicznych podstawach akupunktury.

Choć nawet przy wbijaniu igieł we właściwe punkty, akupunktura nie zawsze jest skuteczna. W medycynie nie ma słowa „zawsze". Doświadczenie jest niezbędne, aby dalej szukać punktu wrażliwego, czasem trzeba pacjentowi zasugerować inną metodę leczenia.

• Jak długo trwa zabieg? Jest bolesny?

Wbijanie igieł jest tkliwe. Wbicie igły w punkt wrażliwy jest tkliwsze. Razem z pacjentem szukam tego punktu, przesuwając igłę i czekając aż pacjent powie „tak, tutaj". Jedni odczuwają ból słabiej, inni mocniej. Zabieg trwa około 15-20 minut, choć nie można tu ustalić ścisłego czasu. W szpitalu przyjęliśmy 15 minut.

• Czy igły mają różną długość czy grubość?

Tak, są różne igły. Są grubsze, cieńsze, krótsze, dłuższe. Są i takie zupełnie malutkie do usznej akupunktury, które zakłada się na okres do trzech tygodni. Jako ciekawostkę mogę podać, że dawno temu Chińczycy przy pomocy takich naprawdę długich igieł (nieomal półmetrowych) przeprowadzali zabiegi znieczulające przy cesarskim cięciu. Wbijali te igły wzdłuż brzucha i to była metoda znieczulania w tamtym okresie. Nie wiem na ile to było skuteczne. Ale ponieważ kilka tysięcy lat temu nie było morfiny ani innych środków znieczulających, to ludzie ratowali się jak potrafili.

• Ile najwięcej igieł wbił Pan jednej osobie w czasie 1 zabiegu?

Maksymalna liczba to 10 - 12, więcej nie wbijam. Nie powinno wbijać się więcej igieł. Ktoś kto wbija więcej igieł, nie wie co robi.

• Zdarza się, że pacjenci uciekają lub mdleją?

Mdleją. Czasami mdleją przy akupunkturze szyjnej. Zabiegi robię zazwyczaj na siedząco i przy akupunkturze szyjnej muszę być bardzo ostrożny i teraz staram się przeważnie położyć pacjenta na brzuchu, przechylam głowę tak, żeby móc znaleźć punkty potyliczne. Zawsze pilnujemy pacjenta, bo omdlenia się zdarzają.

Czasem zdarza się też taki zwykły strach przed igłami. Pani jest tu przykładem (śmiech)...

• Czy nastawienie pacjenta ma wpływ na efekt zabiegu?

Ma ogromny. Akupunkturą leczę trudne przypadki. Miałem niedawno pacjenta, który miał niedowład połowiczny prawostronny. Był leczony w szpitalu neurologicznym i porażenie ustąpiło, ale pozostał mu niedowład nerwu trzeciego okoruchowego, co dawało podwójne widzenie. Przyszedł na pierwszy zabieg i wbiłem mu igły w pewne punkty wokół gałek ocznych, drażniłem te punkty poprzez przekręcanie igieł. Pacjent od razu zauważył, że widzi lepiej. Efekt może utrzymać się jakiś czas, ale zabiegi warto powtarzać.

• Czyli jak już ktoś przychodzi po raz kolejny, to wierzy w tę metodę?

Tak, tutaj przychodzą ludzie pełni zaufania i to jest ważne. Jak ktoś nie ma zaufania, to przestaję leczyć.

• Wygłaszał Pan cykl wykładów na temat „Jak żyć", no właśnie: jak żyć z cukrzycą?

No tak... Jak żyć? Z cukrzycą jest trudno żyć. Ale żyć trzeba. Jest to częsta choroba. Trzeba utrzymywać dietę, dbać o siebie. Od strony lekarza powiem, że trzeba tych ludzi jakoś zmobilizować psychicznie, żeby oni mieli zaufanie do metody postępowania lekarskiego. A pacjent musi się nastawić na to, że się żyje życiem normalnym, zupełnie normalnym za wyjątkiem pewnych ograniczeń, np. właśnie tych dietetycznych. Nawet wokół człowieka, który ma chorobę nowotworową nie można stworzyć poczucia nieszczęścia, poczucia tragedii. Trzeba stworzyć taką atmosferę, żeby on chciał życiem absolutnie normalnym. Nie wolno stawiać mu rygorów, muszą one być bardzo delikatne, muszą być tak subtelnie powiedziane, żeby on pewne rzeczy ograniczał, nie czując tego. Ale mówiąc zasadniczo: jeśli żyjemy w takim „gorsecie", z poczuciem własnej choroby, własnego nieszczęścia, wtedy nie przynosi to żadnych pozytywnych rezultatów.

• Czy byłaby szansa, żeby igiełkami pobudzić wysepki Langerhansa? Na takie efekty akupunktury czekają chyba wszyscy diabetycy...

Niestety nie. Nie można o tym mówić. To byłaby absolutna przesada i nie mamy na to żadnego dowodu. Chociaż są robione doświadczenia w tym kierunku, ale to są tylko doświadczenia. Akupunkturą możemy natomiast pomóc przy powikłaniach związanych z cukrzycą. Na przykład w przypadku polineuropatii cukrzycowej, kiedy następuje uszkodzenie obwodowego układu nerwowego kończyn górnych lub dolnych. I wtedy stosowanie akupunktury przynosi efekty. Osobiście stosuję akupunkturę połączoną z witaminą B12. Znajduję właściwy punkt, który ma istotne znaczenie i w ten punkt akupunkturowy wprowadzam niewielką ilość witaminy B12. Nauczyłem się tego w Chinach, bo tam bardzo często witamina B12 jest używana w połączeniu z akupunkturą. Zauważam bardzo wyraźnie, że stan pacjentów z polineuropatią cukrzycową poprawia się w efekcie zastosowania tej metody akupunktury.

• Czy sam sobie wbija Pan czasem igiełki?

Tak, robię to zazwyczaj w nocy, gdy budzę się z bólem głowy, na skutek jej złego ułożenia podczas snu, co z kolei jest związane ze zwyrodnieniem kręgosłupa, który na pewno mam, mimo że nie robię sobie zdjęć RTG (śmiech). Wbijam sobie igły w 4 punkty podpotyliczne na szyi. Używam też takiej maty z małymi, plastikowymi kolcami przy bólach lędźwiowo-krzyżowych. Działa to odruchowo, czyli w podobny sposób jak akupunktura, ale na większej przestrzeni. Uważam, że jest to bardzo dobra metoda.

• Ma Pan szerokie i bardzo różnorodne zainteresowania. Uprawiał Pan boks, rysuje Pan karykatury, napisał Pan książkę „Moje życie. Medycyna i sztuka", zna Pan języki obce. Gdyby na świecie nie było zawodu lekarza, kim by Pan został?

Bardzo mnie interesuje filozofia oraz psychologia. Lubię te piękne zdania, które zostały powiedziane przez wielkich filozofów. Ale uważam, że bardzo dobrze trafiłem z zawodem psychiatry i neurologa. Na przestrzeni ponad 50-ciu lat mojej pracy stale mam poczucie zainteresowania moim zawodem. Nie wypaliłem się zawodowo. Dzisiaj, mając swoje lata, nadal chcę wiedzieć, szukam, pytam. To szczęście, że mogę dowiadywać się nowych rzeczy i pomagać pacjentom.

• Czy mogę na zakończenie poprosić Pana o zacytowanie ulubionej maksymy filozoficznej?

Homo sum, humani nihil a me alienum puto. Czyli: Człowiekiem jestem i nic, co ludzkie, nie jest mi obce.

• Dziękuję serdecznie za rozmowę!

Rozmawiała Monika Szurdyga

Brak podobnych artykułów.