Badania trwały cztery lata i wzięło w nich udział ponad 4 tys. osób. Choroby serca oraz nagła śmierć sercowa wystąpiły u 31 proc. pacjentów, którym podawano darbepoetynę alfa oraz u 29 proc. pacjentów, którzy otrzymywali placebo. Równie małą różnicę zaobserwowano w przypadku progresji przewlekłej choroby nerek - wynosiła ona zaledwie 1 proc.

Od późnych lat 80. darbepoetyna alfa stosowana jest w leczeniu anemii wywołanej długotrwałą niewydolnością nerek u pacjentów dializowanych. Wkrótce po wprowadzeniu jej na rynek pojawiły się doniesienia o korzystnym wpływie leku także na pacjentów, którzy nie byli dializowani. Miał on nie tylko łagodzić objawy i zapobiegać postępowi choroby, ale taż zmniejszać ryzyko zgonu związanego z chorobami serca. Dopiero teraz przeprowadzono jednak badania porównujące działanie darbepoetyny z placebo.

źródła: PAP, PH/27.12.2009 11:41, Onet

Artykuły na podobny temat:

1. Cukrzyca może być tak samo „zabójcza” jak zawał czy wylew
2. Gorzkie skutki słodyczy
3. Żelazo i ryzyko chorób serca u cukrzyków

Mutacje te, określane jako polimorfizm jednego nukleotydu (w skrócie SNP - z j. ang. single nucleotide polimorfism), polegają na zamianie jednej "literki" (tj. nukleotydu) w sekwencji DNA na inną. W efekcie, w organizmie danej osoby może powstawać zmienione białko, które wpływa na wystąpienie konkretnej cechy zewnętrznej, np. koloru oczu, wrażliwości na smaki, czy zapachy, a nawet predyspozycji do jakiegoś schorzenia.
REKLAMA Czytaj dalej

Badania wskazują, że posiadane konkretnego zestawu zmian typu SNP może mieć związek z ryzykiem danego schorzenia. Chodzi tu o choroby uwarunkowane wielogenowo, stanowiące większość, bo aż 95 proc., wszystkich schorzeń zależnych w jakiś sposób od genów.

W badaniu oferowanym przez warszawską klinikę prawdopodobieństwo wystąpienia danej choroby czy cechy jest określane na podstawie analizy 620 tys. polimorfizmów typu SNP, podczas gdy obecnie znanych jest ich kilkanaście milionów.

Jak podkreślił prof. Janicki, "w badaniu tym uzyskujemy wyłącznie ocenę prawdopodobieństwa wystąpienia choroby, a nie 100-procentową pewność". Ponadto, ponieważ nie jest to badanie całego genomu, rzadkie zmiany genetyczne mogą pozostać niewykryte.

Na potrzeby testu pobiera się próbkę śliny wraz ze złuszczonymi komórkami naskórka. Jest ona oczyszczana i utrwalana w Polsce i przesyłana do USA do dalszej analizy. Wynik tego badania jest następnie analizowany i opracowywany komputerowo w Polsce. Badanie kosztuje 1550 zł. Po 4-6 tygodniach pacjent otrzymuje płytę CD z kompletną listą SNP w swoim genomie oraz tzw. osobisty profil genetyczny obrazujący m.in. zagrożenie chorobami (jak choroby serca i układu krążenia, płuc, różne nowotwory, cukrzyca typu II, choroba Alzheimera i Parkinsona, stwardnienie rozsiane, choroby psychiczne - np. schizofrenia); zagrożenia związane ze stosowaniem leków (np. opiatów, czy leków przeciwzakrzepowych); tolerancję alkoholu; a nawet informację o swoim drzewie genealogicznym 50 tys. lat wstecz.

Prof. Janicki zaznaczył, że badanie to nie jest testem diagnostycznym - nie zastąpi badania EKG, badania rentgenowskiego oraz wizyty u dobrego specjalisty i wywiadu medycznego. Zdaniem prof. Janickiego, jego celem jest wzbudzenie zachowań prozdrowotnych - dzięki uzyskanej w nim informacji pacjent będzie mógł odpowiednio wpływać na stan swojego zdrowia, np. za pośrednictwem zmiany diety czy aktywności fizycznej, podkreślił. Może to również pomóc we wcześniejszym wykryciu choroby, na przykład dzięki częstszym badaniom kontrolnym.

Co ważne, informacja na temat własnego profilu genetycznego nie straci, a nawet zyska na aktualności, bo genotyp nie ulega zmianie, a pojawiają się nowe dane na temat znaczenia mutacji w rozwoju różnych chorób, uważa prof. Janicki.

Jednak większość polskich genetyków jest krytycznie nastawiona do nowej usługi.

Według prof. Ewy Bartnik z Instytutu Genetyki i Biotechnologii Uniwersytetu Warszawskiego, badanie to jest "kosztowne, a na obecnym etapie wiedzy może być wręcz niebezpieczne".

- Dane na temat genetycznego podłoża większości chorób jest bardzo trudno interpretować i wyciągać z nich jakieś wnioski - powiedziała badaczka. Tylko nieliczne mutacje są wyrokiem i decydują o wystąpieniu choroby, jak np. w przypadku mukowiscydozy czy choroby Huntingtona. W pozostałych przypadkach jest inaczej i przy obecnym stanie naszej wiedzy same geny wiele nam nie powiedzą.

Prof. Bartnik obawia się natomiast, że gdy ludzie uznają, iż predyspozycje do chorób mają w genach, to przestaną podejmować jakiekolwiek działania, by im zapobiegać. Tymczasem geny to nie wszystko - z wielu badań wynika, że niezależnie od genów, ryzyko chorób zależy od wpływu środowiska. - Jestem genetykiem, ale ja bym sobie tego badania nie zrobiła. Moim zdaniem, ludzie lepiej zrobią jeśli wykupią abonament do klubu fitness albo do dietetyka - podkreśliła.

Zdaniem obecnego na konferencji prof. Jana Lubińskiego, genetyka z Pomorskiej Akedemii Medycznej, pacjent nie powinien być pozostawiony z wynikami takiego badania genetycznego sam sobie. Kluczowe jest pytanie "co z nimi zrobić?". Jednak, obecnie naukowcy nie potrafią jeszcze w pełni interpretować takich danych. Dlatego, prof. Lubiński uważa, że póki co tego typu testy mogą mieć zastosowanie głównie naukowe.

W ocenie prof. Jerzego Bala, biologa molekularnego z Zakładu Genetyki Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie, "zastosowanie polimorfizmu SNP w ocenie predyspozycji do wystąpienia różnych chorób ma ogromną przyszłość, jednak przy obecnym stanie wiedzy oferta jest zdecydowanie przedwczesna i ma charakter marketingowy".

Dla wielu z tych chorób nie znamy jeszcze profilu genetycznego, a liczba markerów - 620 tys. - nie jest wystarczająca, by w sposób adekwatny odpowiedzieć na pytania, o których mowa w ofercie, dodał badacz. Podkreślił też, że w rozwoju wielu chorób odkrywają czynniki środowiska, w tym styl życia.

Źródła:Obrazek:  www.turbosquid.com informacja: PAP, JG /04.04.2008 12:00 ONET

Artykuły na podobny temat:

1. Gen odpowiedzialny za powstawanie cukrzycy typu 1
2. Polskie dzieci coraz bardziej zagrożone cukrzycą
3. Pierwsze w Polsce testy insuliny w sprayu

okładka Canadian Medical Association

Wstrząsające dla cukrzyków wyniki badań opublikowali naukowcy kanadyjscy na łamach pisma "Canadian Medical Association Journal". Wynika z nich, że mężczyźni cierpiący na cukrzycę typu 2 mają tak samo podwyższone ryzyko zgonu z powodu choroby serca, co mężczyźni po przebytym udarze czy zawale.
Ryzyko to jest 3-4 razy wyższe niż u panów, którzy nie cierpią na żadne z tych schorzeń, wyliczyli naukowcy kanadyjscy.

Cukrzyca typu 2 rozwija się przeważnie w średnim i starszym wieku i jest spowodowana niewłaściwym wykorzystaniem w organizmie insuliny, hormonu, który reguluje metabolizm glukozy. U cukrzyków tkanki, takie jak wątroba czy mięśnie tracą wrażliwość na insulinę i nie przetwarzają tego cukru prawidłowo, przez co jego poziom we krwi utrzymuje się na niebezpiecznie wysokim poziomie.

Nieleczona lub źle leczona cukrzyca uszkadza małe i duże naczynia krwionośne, przez co prowadzi do bardzo groźnych powikłań, takich jak choroba układu krążenia i serca.

Naukowcy z Uniwersytetów w Laval oraz w Montrealu analizowali śmiertelność z powodu chorób układu krążenia wśród 4376 mężczyzn w wieku od 35 do 64 lat. W momencie rozpoczęcia badań żaden z nich nie miał zdiagnozowanej choroby z tej grupy. Stan ich zdrowia śledzono przez kolejne 24 lata.

W tym okresie u 137 badanych rozwinęła się cukrzyca, ale nie stwierdzono u nich choroby układu krążenia; u 527 mężczyzn nie cierpiących na cukrzycę wystąpił zawał serca, udar lub pojawiły się nagłe objawy dusznicy bolesnej (ból w klatce piersiowej będący objawem choroby wieńcowej). Liczbę zgonów wśród tych pacjentów porównywano z liczbą zgonów w grupie zdrowych mężczyzn dobranych pod względem wieku.

Naukowcy obliczyli, że w pierwszych 5 latach po stwierdzeniu któregokolwiek ze schorzeń, mężczyźni po zawale czy udarze mieli dwukrotnie wyższe ryzyko zgonu z powodu choroby serca niż pacjenci z cukrzycą. Jednak w dłuższym okresie ryzyko zgonu ulegało wyrównaniu i było podobne w obu grupach - tj. 3-4 razy wyższe niż wśród mężczyzn bez żadnego z tych schorzeń. Średni okres od zdiagnozowania cukrzycy a zgonu z powodu choroby serca wynosił niecałe 9 lat.

Zdaniem autorów pracy, dowodzi to, jak ważne jest zapobieganie cukrzycy przez właściwą dietę i styl życia, a także prawidłowe jej leczenie.

Źródło:  Canadian Medical Association Journal 06.01.2009 oraz Onet PAP, POg/08.01.2009 00:24

Artykuły na podobny temat:

1. Leki na cukrzycę szkodliwe dla kobiet?
2. Na zdrowie: Cukrzyca pod kontrolą
3. Żelazo i ryzyko chorób serca u cukrzyków

Alkohol jest wszędzie: szczególnie gdy rodzina zbiera się na grillu czy innych przyjęciach. Ktoś pyta: „Czego się napijesz?". Co odpowiesz, jeśli masz cukrzycę?

To zależy. Rozpocznij od zadania sobie samemu trzech pytań:

1. Czy moja cukrzyca jest pod kontrolą?
2. Czy mój lekarz uważa, że nie mam problemów zdrowotnych, które alkohol może jeszcze pogłębić, np. uszkodzenia komórek nerwowych lub wysokie ciśnienie krwi.
3. Czy wiem jaki wpływ może mieć alkohol na mnie i moją cukrzycę?

Jeśli odpowiedziałeś twierdząco na wszystkie trzy pytania, sporadyczny drink jest jak najbardziej w porządku. Ale co to znaczy „sporadyczny"? Eksperci z American Diabetes Association sugerują, że nie powinno się wypijać więcej niż dwa drinki dziennie w przypadku mężczyzn oraz jeden w przypadku kobiet. I to samo zalecenie dotyczy także ludzi bez cukrzycy.

Twoje ciało, cukrzyca i alkohol

Alkohol bardzo szybko przemieszcza się we krwi i nie jest rozkładany w żołądku. W ciągu pięciu minut po wypiciu drinka we krwi jest wystarczająca ilość alkoholu, aby można ją było wykryć. Najwyższy poziom stężenia w krwioobiegu alkohol osiąga po 0,5 do 1,5 godziny po wypiciu drinka.

Praca Twojej wątroby to głównie rozkładanie alkoholu, kiedy ten już się znajdzie w organizmie. Lecz to wymaga czasu. Jeżeli ważysz niecałe 70 kg (obliczenie dla 150 funtów, czyli około 67,5 kg - przyp. red.), strawienie piwa lub drinka zajmie około dwie godziny.

Jeśli pijesz alkohol w szybszym tempie niż Twoja wątroba może go rozłożyć, nadmiar alkoholu przemieszcza się przez krwioobieg do innych części ciała. Najłatwiejszym celem są komórki mózgowe. Kiedy ktoś mówi, że od alkoholu szumi mu w głowie, to właśnie odzwierciedla jak się czuje.

Ryzyko niskiego poziomu cukru we krwi - hipoglikemia

Jeżeli masz cukrzycę i bierzesz insulinę albo tabletki, ryzykujesz niskim poziomem cukru we krwi kiedy pijesz alkohol. Aby się zabezpieczyć, nigdy nie pij na pusty żołądek. Zaplanuj sobie drinka w czasie posiłku albo po przekąsce.

W jaki sposób alkohol przyczynia się do prawdopodobieństwa niedocukrzenia? To ma wiele wspólnego z Twoją wątrobą.

Zazwyczaj kiedy poziom cukru zaczyna spadać, wątroba wkracza do akcji, tzn. zamienia zapasy węglowodanów na glukozę. Następnie przekazuje glukozę do krwi, co pomaga uniknąć lub spowalnia reakcję hipoglikemiczną.

Jednak to ulega zmianie w momencie, gdy alkohol znajdzie się w organizmie. Alkohol to toksyna. Ciało reaguje na alkohol jak na truciznę. Wątroba chce się go szybko pozbyć z krwi. W rzeczywistości wątroba nie jest w stanie uwolnić glukozy dopóki nie zajmie się alkoholem. Jeśli cukier we krwi spada, bardzo szybko może dojść do głębokiego niedocukrzenia.

I to dlatego wypicie zaledwie dwóch drinków (około 60 ml) na pusty żołądek może doprowadzić do bardzo niskiego poziomu cukru we krwi.

Gdy połączysz alkohol z wysiłkiem fizycznym, zwiększasz ryzyko niedocukrzenia. Tak się może stać, ponieważ wysiłek pomaga obniżyć poziom cukru. Powiedzmy, że rozegrałeś kilka ciężkich setów w tenisa. Po meczu wypijasz piwo. Ale nawet po grze Twój organizm nadal pracuje. Zastępuje energię, którą Twoje mięśnie zużyły. Aby to było możliwe, pobiera glukozę z krwi i przekazuje ją do mięśni. Dlatego właśnie ćwiczenia fizyczne mogą spowodować, że poziom cukru zacznie spadać.

Jeżeli przyjmujesz insulinę lub tabletki, one także pracują, aby usunąć glukozę z krwi. Jeśli nie zjesz lub wątroba nie uwolni glukozy do krwi, to jesteś na najlepszej drodze do hipoglikemii. Jeżeli wypijesz piwo, alkohol powstrzyma wątrobę od przekazania jakiejkolwiek ilości glukozy. W tym momencie prawdopodobieństwo głębokiego niedocukrzenia jest nawet większe.

Zapytaj lekarza - diabetologa czy łączenie alkoholu z Twoimi lekarstwami jest bezpieczne.

Dla osób z drugim typem cukrzycy, leczącymi się poprzez odpowiednią dietę oraz ćwiczenia fizyczne, niski poziom cukru we krwi w czasie picia alkoholu stanowi mniejsze ryzyko.

Nie dopuszczaj do hipoglikemii

Postępuj według tych wskazówek, aby uniknąć niedocukrzenia w czasie picia:

• Nigdy nie pij alkoholu na pusty żołądek.
• Ogranicz się do 1 drinka jeśli jesteś kobietą lub 2 jeśli jesteś mężczyzną.

Alkohol wpływa na zdolność organizmu do poradzenia sobie z niskim poziomem cukru. Jeśli masz niski cukier, być może będziesz musiał podnosić go więcej niż raz wraz z upływem czasu. Gdy piłeś, sprawdź cukier zanim pójdziesz spać. Zjedz przekąskę, aby uniknąć hipoglikemii w czasie snu.

Ostrzeżenie: zastrzyki z glukagonem nie są pomocne przy poważnej hipoglikemii wywołanej przez picie. Zastrzyki z glukagonem pomagają w przypadku poważnej hipoglikemii wywołanej za dużą dawką insuliny. Glukagon zmusza wątrobę do uwolnienia glukozy do krwi. Ale ten proces zatrzymywany jest przez alkohol. Musisz być w stanie zareagować, czyli zjeść węglowodany, np. glukozę w tabletkach czy proszku. Nie możesz dopuścić do jeszcze większego spadku cukru. Jeżeli zemdlejesz, ktoś z opieki medycznej będzie musiał wstrzyknąć Ci glukozę do krwioobiegu.

Częste picie dużych ilości alkoholu może w konsekwencji uszkodzić wątrobę. Nie będzie także w stanie produkować glukozy. Gdy to się stanie, Twoją cukrzycę będzie bardzo trudno kontrolować.

Niektóre z objawów po wypiciu za dużej ilości alkoholu - takie jak dezorientacja czy niewyraźna mowa - są podobne do objawów niskiego cukru lub kwasicy ketonowej (najczęściej występującej u osób z 1 typem cukrzycy, spowodowanej za małą dawką insuliny). W takim przypadku możesz zostać poproszony o poddanie się badaniu krwi lub testu alkomatem w celu wykrycia alkoholu. Nie przejmuj się. Cukrzyca nie będzie miała wpływu na wynik testu na obecność alkoholu, nawet jeśli masz objawy niedocukrzenia czy „kwaśny" oddech z powodu wysokiego poziomu ketonów. Jeżeli jesteś poproszony o badanie na obecność alkoholu i masz wybór, zdecyduj się na badanie krwi. W ten sposób opieka medyczna może sprawdzić także poziom cukru oraz ketonów.

Mięsień piwny

Chociaż sporadyczny drink nie musi sprawić, że stracisz kontrolę na poziomem cukru we krwi, może on popsuć Twój plan jeżeli zależy Ci na utracie wagi. Dwa jasne piwa to około 200 dodatkowych kalorii. Alkohol nazywany jest „pustymi kaloriami", ponieważ nie dostarcza on żadnych składników odżywczych.

Jeżeli przestrzegasz diety niskokalorycznej, pomyśl dwa razy zanim zdecydujesz się na alkohol. Ogólnie rzecz biorąc, alkohol liczy się jak jednostki tłuszczu (1 drink równa się dwóm wymiennikom tłuszczowym).

Mądre wybory napojów alkoholowych

Niektóre napoje alkoholowe stanowią lepszy wybór dla diabetyków. Stawiaj na te, które mają mało alkoholu i cukru. Jeśli pijesz drinki, dolewaj do alkoholu soku bez cukru, napoju typu „light" albo wody. To pozwoli na utrzymanie poziomu cukru w określonych granicach.

Jasne piwo oraz wino wytrawne to dobry wybór. Mają one mniej alkoholu, węglowodanów oraz kalorii.

Aby drinki miały dłuższe działanie, spróbuj napoju o nazwie „spritzer". Zmieszaj wino z gazowaną wodą mineralną lub napojem typu „light". Spróbuj bezalkoholowej „virgin Bloody Mary". Przepisy na nie łatwo znajdziesz w Internecie.

Gdy alkohol jest złym wyborem

Niektóre osoby z cukrzycą nie powinny w ogóle pić alkoholu. Może on pogorszyć niektóre problemy zdrowotne wynikające z cukrzycy.

Jeżeli masz uszkodzenia komórek nerwowych w rękach lub nogach, picie alkoholu może to jeszcze pogorszyć. Alkohol jest trucizną dla nerwów. Picie może zwiększyć ból, pieczenie, mrowienie, drętwienie oraz inne objawy towarzyszące uszkodzeniom nerwów. Niektóre badania ukazują, że nawet drobne - lecz regularne - picie (poniżej dwóch drinków tygodniowo) może spowodować uszkodzenie komórek nerwowych.

Obfite picie alkoholu (trzy lub więcej drinków dziennie) może spotęgować problemy ze wzrokiem (retinopatię) u diabetyka. Jeżeli masz wysokie ciśnienie krwi, możesz je obniżyć jeśli przestaniesz pić alkohol.

Wielu diabetyków ma we krwi wysoki poziom tłuszczu zwanego trójglicerydami. Jeśli i Ty należysz do tej grupy, nie powinieneś pić alkoholu. Ma on wpływ na sposób w jaki wątroba usuwa tłuszcz z krwi. Alkohol również pobudza wątrobę do większej produkcji trójglicerydów. Nawet sporadyczne picie alkoholu (dwie niewielkie szklaneczki wina w ciągu tygodnia) może podnieść poziom trójglicerydów.

A jak Wasze doświadczenia w tym temacie? Bo ja już na własnej skórze przekonałam się, że na drugi dzień po imprezie (na której wypiłam nawet tylko parę kieliszków wina) muszę znacznie obniżyć bazę oraz ilość insuliny do posiłków.

Wasze zdrowie piwkiem bezalkoholowym!

Monika Szurdyga

Źródło: diabetes.org 15.10.2007r

Artykuły na podobny temat:

1. Hipoglikemia, czyli niski poziom cukru we krwi
2. 10 Mitów na temat cukrzycy
3. Hiperglikemia, czyli wysoki poziom cukru we krwi

Po raz pierwszy udało się wykazać, że przewlekła depresja, która nasila się z czasem, może prowadzić do rozwoju cukrzycy typu 2 u starszych osób - poinformowali naukowcy z USA na łamach pisma "Archives of Internal Medicine".

Naukowcy z Uniwersytetu Northwestern doszli do takich wniosków po 10 latach badań prowadzonych na grupie 4681 osób, mężczyzn i kobiet, w wieku 65 lat i starszych. Analizowano związek między objawami depresji utrzymującymi się u pacjentów na przestrzeni czasu a ryzykiem zachorowania na cukrzycę typu II.

Jest to postać cukrzycy, która dotyka najczęściej osób po 65. roku życia, głównie z nadwagą lub otyłością i mało aktywnych fizycznie.

Badacze wykazali, że przewlekła depresja podnosiła prawdopodobieństwo zachorowania na cukrzycę typu II niezależnie od innych czynników ryzyka tego schorzenia, np. nadwagi czy otyłości. Na związek ten nie wpływał również poziom białka C-reaktywnego. Jego poziom rośnie wraz z nasileniem procesów zapalnych, które mają udział w rozwoju cukrzycy.

Za obserwowaną zależność, prowadząca badania Mercedes Carnethon obwinia wysoki poziom hormonu stresu, kortyzolu, u osób z depresją. Duże stężenie kortyzolu we krwi może prowadzić do obniżenia wrażliwości tkanek na insulinę, hormonu regulującego poziom glukozy we krwi. A to istotnie zwiększa ryzyko rozwoju cukrzycy, wyjaśnia badaczka. Kortyzol wpływa też na odkładanie się tkanki tłuszczowej na brzuchu, czyli na tzw. otyłość brzuszną, kolejny czynnik ryzyka cukrzycy.

"Gdy mamy depresję bądź jesteśmy zestresowani organizm stara się zatrzymać glukozę w krwiobiegu, gdyż potrzebuje jej ciągle jako źródła energii" - wyjaśnia Carnethon. Dlatego wydzielanie insuliny przez komórki trzustki zostaje zablokowane, a poziom tego hormonu spada. W dodatku, duże ilości kortyzolu powodują znaczny spadek zużycia glukozy przez mięśnie. Efektem tych zmian jest wzrost poziomu glukozy we krwi. A gdy zaburzenia w metabolizmie glukozy utrzymują się przez dłuższy czas, może dojść do rozwoju cukrzycy.

Carnethon uważa, że wysoki poziom kortyzolu może narażać na cukrzycę również młode osoby z depresją.

Fakt, że depresja może prowadzić do cukrzycy, jest według badaczki o tyle niepokojący, że cukrzyca typu II często prowadzi do groźnych powikłań, takich jak choroby serca, niewydolność nerek, uszkodzenie oczu i ślepota, amputacja kończyny dolnej, a z czasem znacznie pogarsza sprawność umysłową.

Zdaniem Carnethon, wyniki jej zespołu oznaczają, że lekarze powinni traktować objawy depresji u starszych osób bardzo poważnie. "Depresja nie jest wcale normalnym zjawiskiem u pacjentów w podeszłym wieku, a ponieważ wywiera ona wpływ nie tylko na nastrój, ale na ogólny stan zdrowia, powinno się ją intensywnie leczyć" - podkreśla.

Misiek

Źródło: portal Onet.pl, 25.04.2007.

Artykuły na podobny temat:

1. Na zdrowie: Zestresowani chorują częściej
2. Dieta, która obniża ryzyko wystąpienia cukrzycy
3. Nowy sposób leczenia cukrzycy

W grudniu 2006 roku w Kapsztadzie w Republice Południowej Afryki odbył się Światowy Kongres Federacji ds. Cukrzycy, gdzie dyskutowano o leczeniu tej choby.Przekazując swoje wnioski z kongresu w RPA, prof. Sieradzki zwraca uwagę na coraz większą w Polsce liczbę osób, które odżywiają się zbyt obficie. "Przekarmianie się nasila się wręcz epidemicznie i to od najmłodszego wieku" - ocenia diabetolog.

"Co gorsza, to przekarmianie się skojarzone jest z małą aktywnością fizyczną. Telewizor, komputer, gry... bez żadnej aktywności fizycznej" - dodaje.

Diabetolog ostrzega, że w wyniku takiego trybu życia organizm zaczyna mieć problemy z produkcją i prawidłowym wykorzystywaniem insuliny, hormonu potrzebnego do przemiany glukozy (cukru) w energię niezbędną do codziennej aktywności.

Jak mówi, cukrzyca typu 2 jest groźna także ze względu na to, że ma bardzo niebezpieczne powikłania - jeśli nie jest leczona właściwie lub jeśli leczy się ją zbyt późno. Do najczęstszych należą choroby oczu grożące całkowitą utratą wzroku, uszkodzenia funkcji nerek, uszkodzenia tkanki nerwowej (m.in. groźny zespół stopy cukrzycowej, prowadzący często do amputacji), choroby układu krążenia. "Choroby serca występują o chorych na cukrzycę trzy raz częściej niż u innych ludzi i mają znacznie cięższy przebieg" - przypomina Sieradzki.

Przyznaje jednocześnie, że często trudno jest rozpocząć leczenie cukrzycy we właściwym momencie, czyli nie nazbyt późno, ponieważ jest to choroba "niewidzialna". Człowiek nie odczuwa dolegliwości, które mogłyby skłonić go do wizyty u lekarza. Jak ocenia naukowiec, cukrzyca jest początkowo bezobjawowa aż u ponad 50 proc. chorych.

"W przypadku cukrzycy typu 2 można wymienić podstawowe grupy ryzyka. Najczęściej chorują osoby otyłe, ludzie z chorobami układu krążenia oraz osoby, których krewni cierpią na cukrzycę. Takie osoby powinny kontrolnie iść do lekarza i poprosić o badanie sprawdzające poziom cukru we krwi" - zaznacza Sieradzki.

Lekiem uważanym obecnie za szczególnie skuteczny w walce z cukrzycą typu 2 jest rozyglitazon. O leku tym naukowcy rozmawiali na kongresie w Kapsztadzie. Wysoką skuteczność rozyglitazonu wykazano ostatnio w ramach międzynarodowego badania ADOPT. Specjaliści z ponad 500 ośrodków przebadali ponad 4 tys. pacjentów z cukrzycą typu 2, pochodzących z 14 krajów. Wyniki badania opublikowano na początku grudnia w piśmie medycznym "New England Journal of Medicine".

"Niestety, rozyglitazon nie jest refundowany w Polsce" - mówi Sieradzki.

Według najnowszych obliczeń naukowców, na cukrzycę cierpi 230 milionów osób, z czego 25 milionów w Europie. 90 proc. z nich to chorzy na cukrzycę typu 2. W przypadku cukrzycy typu 2 przyczyną podwyższonego poziomu cukru jest nieprawidłowe działanie insuliny w organizmie. Cukrzyca typu 1 wywołana jest natomiast zniszczeniem komórek beta trzustki, odpowiedzialnych za produkcję hormonu insuliny, który obniża poziom cukru we krwi.

Misiek

Źródlo: PAP - nauka w Polsce, Joanna Poros

Artykuły na podobny temat:

1. Na zdrowie: Retinopatia – zagrożenie dla oczu
2. Europejscy prawodawcy nawołują do większej opieki medycznej dla dzieci chorych na cukrzycę
3. Lek, który spowalnia cukrzycę

Jak podaje serwis naukowy onet.pl Spożywanie czerwonego mięsa i innych potraw, które zawierają dużo żelaza w postaci hemu, czerwonego barwnika krwi, jak np. wątróbka drobiowa, może podnosić ryzyko choroby serca u osób z cukrzycą -

Choroby serca i układu krążenia należą do najczęstszych powikłań cukrzycy, choroby polegającej na zaburzeniach w metabolizmie glukozy. Jak szacują lekarze, cukrzyca 2-3 razy podnosi ryzyko zgonu z powodu zawału serca lub udaru mózgu.

Teraz naukowcy z Harvard School of Public Health w Bostonie zauważyli związek między wyższym ryzykiem zachorowania na serce wśród pacjentów z cukrzycą, a ich dietą bogatą w czerwone mięso i inne produkty zawierające żelazo, zwłaszcza w postaci hemu, czerwonego barwnika krwi.

Dane do analizy zebrano w grupie 6161 pielęgniarek biorących udział w długoletnim badaniu o nazwie "Nurses' Health Study". Wszystkie kobiety cierpiały na cukrzycę typu II, czyli zaburzenie w metabolizmie glukozy pojawiające się najczęściej w wieku dorosłym wskutek złej diety, nadwagi i braku ruchu. W ciągu 20 lat badań odnotowano w tej grupie 550 nowych przypadków choroby serca.
Po uwzględnieniu masy ciała i wieku pacjentek okazało się, że dieta obfitująca w czerwone mięso i inne pokarmy zawierające dużo żelaza w formie hemu, miała związek z wyższym ryzykiem zachorowania na serce. Kobiety, które spożywały największe ilości żelaza w tej postaci były o 50 proc. bardziej narażone na chorobę serca niż kobiety z grupy o najniższej konsumpcji tego pierwiastka. Związek ten był szczególnie silny dla pacjentek po menopauzie.
Autorzy pracy spekulują, że zaburzenia metaboliczne występujące u osób chorych na cukrzycę mogą prawdopodobnie nasilać negatywny wpływ nadmiaru żelaza na serce.

Jak zaznaczają, najnowsze badania nie dowodzą jeszcze, iż duże spożycie żelaza w postaci hemu powoduje chorobę serca, a jedynie wskazują, że ma z nią związek - podkreślają naukowcy. Mimo to są oni zdania, że ograniczenie tego pierwiastka w diecie będzie mądrą decyzją w przypadku cukrzyków.

Misiek

Źródło: portal Onet.pl

Artykuły na podobny temat:

1. Cukrzyca zwiększa ryzyko Alzheimera
2. Dieta, która obniża ryzyko wystąpienia cukrzycy
3. Kontakt z pestycydami zwieksza ryzyko cukrzycy u ciężarnych kobiet