Szczepionka Diamyd, wchodzi obecnie w III fazę badań klinicznych w Stanach Zjednoczonych i Europie. Lek ten wykazywał już bardzo obiecujące wyniki zarówno w I i II fazy badań klinicznych. Badaniach klinicznych III fazy stanowią końcowy etap oceny w celu określenia skuteczności leku. W fazie III szczepionka będzie testowana na 640 dzieciach i młodzieży z cukrzycą typu 1.

Analiza danych z badania fazy II wykazały, że u pacjentów leczonych szczepionką Diamyd  już od rozpoznania cukrzycy typu 1 było znacznie łatwiej kontrolować poziom cukru we krwi w porównaniu do odpowiedniej grupy placebo, w cztery lata po wykonaniu pierwszego zastrzyku.

Szczepionka przeciw cukrzycy typ 1 Diamyd może być szansą dla wielu osób.

Istnieje co najmniej siedem szczepionek przeciw cukrzycy w fazie badań, ale większość z nich jest w I fazie testowania. Szczepionka Diamyd  jest jedyną w fazie III. Wyniki badań klinicznych zarówno z USA i Europy  zostaną przeanalizowane przez 15 miesięcy u wszystkich pacjentów po otrzymaniu pierwszego zastrzyku. Jeżeli wyniki badań są pozytywne, będą one wykorzystywane do rejestracji szczepionki i wprowadzeniu jej do sprzedaży.

źródło: diamyd.com

Jeśli szczepionka taka jak ta opisana powyżej zostanie  wprowadzona na rynek to zdecydujesz się, by ją podać dziecku? Zamieść swój komentarz poniżej!

Artykuły na podobny temat:

1. Polski lek na cukrzycę będzie opatentowany w USA
2. Dobre wiadomości dla osób chorych na cukrzycę typu 2
3. Komórki macierzyste lekarstwem na cukrzycę

W przeciwieństwie do innych chorób, cukrzyca nie wydaje się dziedziczna według jakiegoś prostego wzoru. Ale z pewnością niektórzy rodzą się z większymi predyspozycjami do zachorowania na cukrzycę niż inni.

Co prowadzi do cukrzycy?

Różne są powody cukrzycy typu 1 i 2. Dla obydwu typów ważne są jednak dwa czynniki. Po pierwsze: dziedziczy się skłonność. Po drugie: coś musi wywołać cukrzycę.

Same geny to za mało. Jednym z dowodów są bliźnięta jednojajowe, które mają identyczne geny. Gdy jedno z bliźniąt zachoruje na cukrzycę typu 1, prawdopodobieństwo, że drugie też zachoruje sięga najwyżej 50%. Jeśli jedno z bliźniąt zachoruje na cukrzycę typu 2, ryzyko zachorowania drugiego bliźniaka to 3 na 4.

Cukrzyca typu 1

W większości przypadków cukrzycy typu 1, trzeba odziedziczyć czynniki ryzyka od obydwojga rodziców. Uważa się, że te czynniki są bardziej powszechne u ludzi o białym kolorze skóry, ponieważ to u nich wyższy jest wskaźnik zachorowalności na cukrzycę typu 1. Ponieważ większość osób o podwyższonym ryzyku wcale nie zapada na cukrzycę, naukowcy chcą się dowiedzieć jak środowisko wpływa na rozwój choroby.

Jeden z czynników może być związany z zimną pogodą. Cukrzyca typu 1 częściej zostaje rozpoznana w zimie niż w lecie i jest częściej spotykana w krajach o chłodnym klimacie. Innym czynnikiem mogą być wirusy. Być może jakiś wirus, który ma łagodne skutki u większości osób, u innych wywoła cukrzycę typu 1.

Dieta okresu niemowlęcego także ma znaczenie. Cukrzyca typu 1 rzadziej występuje o osób, które były karmione piersią oraz u tych, którzy swoje stałe posiłki zaczęli jeść w późniejszym czasie.

U wielu osób rozwój cukrzycy typu 1 wydaje się trwać wiele lat. Podczas eksperymentów, kiedy to naukowcy badali krewnych ludzi z cukrzycą typu 1, odkryto, że większość z tych, którzy zachorowali na cukrzycę później, w swojej krwi od wielu lat miała autoprzeciwciała (przeciwciała to białka, które niszczą bakterie oraz wirusy; autoprzeciwciała to przeciwciała, które skierowane są przeciwko tkankom własnego organizmu).

Cukrzyca typu 2

Cukrzyca typu 2 przejawia większą zależność od genów niż typ 1, lecz także jest bardziej uwarunkowana czynnikami środowiskowymi. Zagmatwane? Oznacza to, że przypadki cukrzycy typu 2 w rodzinie to jeden z najmocniejszych czynników ryzyka odpowiedzialnych za rozwinięcie się choroby, ale wydaje się, że tak się dzieje tylko u osób, które prowadzą „zachodni styl życia".

Amerykanie oraz Europejczycy jedzą za dużo tłuszczów, a za mało węglowodanów i błonnika oraz za mało uwagi poświęcają ćwiczeniom fizycznym. Cukrzyca typu 2 częściej występuje u ludzi z takimi właśnie przyzwyczajeniami. W Stanach Zjednoczonych grupami etnicznymi najbardziej narażonymi na tę chorobę są Afroamerykanie, Meksykanie oraz indiańskie plemię Pima.

Tymczasem osoby mieszkające na obszarach, które nie są dotknięte zachodnią kulturą, nie tak często zapadają na cukrzycę typu 2, niezależnie od tego jak wysokie mają obciążenie genetyczne.

Otyłość jest silnym obciążeniem dla rozwoju cukrzycy typu 2. Najbardziej narażeni są młodzi ludzie, którzy są otyli od dłuższego czasu.

Cukrzyca ciążowa jest dużą zagadką. Kobiety, u których cukrzyca ujawnia się w czasie ciąży bardzo często mają w swojej rodzinie przypadki cukrzycy, szczególnie po stronie matki. Lecz tak jak to jest w innych typach cukrzycy, czynniki poza-genetyczne odgrywają dużą rolę. Starsze matki oraz kobiety z nadwagą są bardziej narażone na cukrzycę ciążową.

Cukrzyca typu 1: ryzyko dla Twojego dziecka

Ogólnie rzecz biorąc, jeżeli jesteś mężczyzną cierpiącym na cukrzycę typu 1, szanse, że Twoje dziecko na nią też zachoruje są jak 1 do 17. Jeżeli jesteś kobietą z cukrzycą typu 1, a dziecko urodziłaś przed ukończeniem 25 roku życia, ryzyko, że u dziecka rozwinie się ta choroba jest jak 1 do 25, natomiast jeśli urodziłaś dziecko po 25 roku życia, ryzyko to jest jak 1 do 100.

Ryzyko rozwinięcia się cukrzycy u dziecka podwaja się jeśli na cukrzycę zachorowałaś przed 11 rokiem życia. Jeżeli zarówno Ty jak i Twój partner macie cukrzycę typu 1, ryzyko to jest między 1 do 10 i 1 do 4.

Istnieje jednak wyjątek do tych obliczeń. Około jedna na siedem osób z cukrzycą typu 1 cierpi na tzw. syndrom autoimmunologicznej choroby wielogruczołowej. Poza cukrzycą osoby te cierpią na chorobę tarczycy oraz osłabione funkcjonowanie nadnerczy. Niektórzy mają również zaburzenia układu odpornościowego. Jeżeli należysz do grupy z tym syndromem, ryzyko, że u Twojego dziecka się on ujawni (w tym cukrzyca typu 1) jest jak 1 do 2.

Naukowcy ciągle się uczą jak przewidywać ryzyko, że dana osoba zachoruje na cukrzycę. Na przykład: większość osób o białej skórze z cukrzycą typu 1 ma gen o nazwie HLA-DR3 lub HLA-DR4.

Jeśli Ty i Twoje dziecko należycie do rasy białej i macie te geny, ryzyko na zachorowanie dziecka jest większe. (Podejrzane geny w innych grupach etnicznych są słabiej przebadane. Gen HLA-DR7 może stanowić ryzyko dla Afroamerykanów, a HLA-DR9 dla Japończyków.)

Inne badania mogą wyjaśniać ryzyko u dziecka. Istnieje specjalny test, który mówi jak organizm reaguje na glukozę, może wskazać które z dzieci w wieku szkolnym są najbardziej narażone na zachorowanie.

Kolejny - droższy - test może być wykonany u dzieci, które mają rodzeństwo chorujące na cukrzycę typu 1. Test ten mierzy antyciała przeciwko insulinie, komórkom wysp trzustkowych Langerhansa lub przeciw enzymom nazywanym dekarboksylazą kwasu glutaminowego. Wysokie poziomy mogą wskazywać, że dziecko jest bardziej narażone na zachorowanie na cukrzycę typu 1.

Cukrzyca typu 2: ryzyko dla Twojego dziecka

Cukrzyca typu 2 to sprawa rodzinna. Częściowo tendencja ta polega na tym, że dzieci uczą się złych nawyków żywieniowych lub lekceważenia ćwiczeń fizycznych od swoich rodziców. Lecz istnieje tu także podstawa genetyczna.

Ogólnie mówiąc, jeżeli chorujesz na cukrzycę typu 2, ryzyko, że Twoje dziecko też zachoruje jest jak 1 do 7 jeśli cukrzyca wystąpiła u Ciebie przed ukończeniem 50-tego roku życia oraz 1 do 13 jeżeli diagnoza miała miejsce po 50-tym roku życia.

Niektórzy naukowcy uważają, że ryzyko zachorowania przez dziecko wzrasta, gdy rodzicem z cukrzycą typu 2 jest matka. Jeżeli zarówno Ty jak i Twój partner macie cukrzycę typu 2, ryzyko to jest około 1 do 2.

Osoby chorujące na pewne rzadkie rodzaje cukrzycy typu 2 obarczeni są innym ryzykiem. Jeżeli chorujesz na rzadki rodzaj zwany MODY (maturity-onset diabetes of the young), ryzyko, że Twoje dziecko na nią też zachoruje jest prawie 1 do 2.

Więcej informacji

Jeżeli chcielibyście dowiedzieć się więcej na temat pochodzenia cukrzycy, National Institutes of Health wydał niedawno The Genetic Landscape of Diabetes. Jest to bezpłatna publikacja elektroniczna, która dokonuje przeglądu obecnej wiedzy na temat genetyki cukrzycy typu 1 oraz 2, jak również innych, mniej powszechnych rodzajów cukrzycy. E-book ten został napisany z myślą o lekarzach oraz diabetykach, którzy są zainteresowani pogłębieniem swojej wiedzy o cukrzycy.

Źródło: diabetes.org, zdjęcia: stock.xchng oraz www.ncbi.nlm.nih.gov, tłumaczenie: Monika Szurdyga

Artykuły na podobny temat:

1. Na zdrowie: Cukrzyca pod kontrolą
2. PEN – Dwa oblicza cukrzycy: cukrzyca typu 2
3. Cukrzyca typu 1 – nie tylko dla dzieci

Nie da sie ukryć, że cukrzyca jest chorobą bardzo groźną i wciąż nieuleczalną. Nie bez przyczyny nazywana jest epidemią XXI wieku. Charakteryzująca się podwyższonym poziomem cukru we krwi choroba atakuje coraz młodsze osoby. Zdarza się, że przez dług czas pozostaje nierozpoznana.

Nic dziwnego, bowiem jej objawy wcale nie są typowe. Zwiększone pragnienie, częstsze oddawanie moczu, apatia i spadek masy ciała, które towarzyszą cukrzycy, mogą sugerować wiele innych dolegliwości. Tylko szczegółowego badania pozwalają na postawienie pewnej diagnozy.

Cukrzyca, co ją powoduje?

Najczęstszą postacią choroby jest cukrzyca typu 2, która dotyczy około 90% diabetyków. Objawia się ona zwykle w dorosłym wieku, po 40 roku życia. Rzadziej dotyczy dzieci i młodzieży. Związana jest z prowadzeniem niehigienicznego trybu życia, a więc brakiem ruchu i niewłaściwym sposobem odżywiania. Najbardziej narażone na zachorowanie są osoby z zaburzeniami układu sercowo - naczyniowego, nadciśnieniem tętniczym i z podwyższonym poziomem cholesterolu we krwi. Na cukrzycę typu 1 najczęściej chorują dzieci. Dochodzi do niej na skutek uszkodzeń komórek beta trzustki produkujących insulinę, co powoduje, że chory musi otrzymywać ją z zewnątrz. Naukowcy wiedzieli dotychczas, że cukrzycę wywołuję nieprawidłowo funkcjonujący system odpornościowy atakujący komórki trzustki. Nie mogli jednak rozszyfrować, jaki jest jego mechanizm. Wydaje się, że wszystkiemu winne są wadliwie działające nerwy trzustki, które uwalniają neuropeptyd zwany substancją P, która kontroluje wydzielanie przez komórki odpowiedniej ilości insuliny. Naukowcy dowiedli tego w eksperymentach, eliminując u myszy (genetycznie zmodyfikowanych, tak aby rozwinęła się u nich cukrzyca), nieprawidłowo działające nerwy. Spowodowali w ten sposób, że cukrzyca się u nich nie pojawiła.

Naczynia w niebezpieczeństwie

Choć wydawałoby się, że większość pacjentów z cukrzycą powinna dobrze znać swoją chorobę, to jednak badania przeprowadzone przez PolDiab mówią co innego - uregulowany poziom cukru ma jedynie niecałe 4% chorych w Polsce. Utrzymujący się zbyt długo wysoki poziom cukru we krwi może uszkodzić wszystkie naczynia. Niekorzystne zmiany występują w naczyniach narządu wzroku (retinopatia), w nerkach (nefropatia), naczyniach zaopatrujących w krew nerwy (neuropatia). U chorych na cukrzycę dochodzi częściej do zawałów serca, udarów mózgu, chorób naczyniowych kończyn dolnych. Zawał serca u diabetyków występują 2-3 krotnie częściej u mężczyzn i 3-6 krotnie częściej u kobiet w porównaniu z populacją ogólną. Cukrzyca stwarza porównywalne zagrożenie zgonem pacjenta z powodu chorób serca, jak przebyty już zawał u osoby bez cukrzycy. Wszystko to sprawia, że choroby sercowo-naczyniowe stanowią przyczynę aż 80% zgonów osób chorych na cukrzycę. Dlatego prewencja cukrzycy jest istotnym czynnikiem zmniejszającym częstość i stopień nasilenia chorób układu krążenia, jak i ryzyko schorzeń natury kardiologicznej.

Jak się uchronić prze cukrzycą?

Jeśli mamy podwyższony poziom cukru we krwi musimy go stale kontrolować i utrzymywać właściwą dietę. Najwięcej zwolenników ma obecnie dieta tzw. indeksów glikemicznych, w której zalecane węglowodany nie powodują znacznego podwyższenia poziomu cukru we krwi. Im niższy indeks glikemiczny, tym lepiej. Jedzenie słodyczy jest niewskazane. Wyjątek stanowi jedynie naturalny cukier znajdujący się w owocach (fruktoza) i ciemna czekolada o dużej zawartości kakao, np. 70%, gdyż nie pobudza ona trzustki do wydzielania insuliny, a tylko nieznacznie podnosi poziom cukru we krwi. Jeśli cukrzyca jest już w pełni rozwinięta, oprócz właściwej diety konieczne jest także przyjmowanie insuliny. Wydaje się, że najlepszym rozwiązaniem jest przyjmowanie raz dziennie, długo działających analogów, ponieważ naśladują one działanie insuliny wydzielanej przez ludzki organizm oraz przy każdym posiłku krótkodziałającej insuliny. W ten sposób stężenie insuliny utrzymywane jest przez całą dobę na tym samym poziomie, dzięki czemu zapewnia ochronę przed spadkami poziomu cukru także podczas snu.

Powodów jest więcej

Cukrzyca oznacza nie tylko większe ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych, ale i większe prawdopodobieństwo występowania innego rodzaju schorzeń i dolegliwości. Naukowcy uważają, że zwiększa ona ryzyko kamicy nerkowej, zaburzeń pamięci i nowotworów, zwłaszcza trzustki i wątroby. Ponadto cukrzyca może wpływać na zmianę poziomu hormonów płciowych, co przyczynia się do rozwoju nowotworów jajników u kobiet i prostaty u mężczyzn. O ile z kamieniami nerkowymi można stosunkowo łatwo sobie poradzić, o tyle nawet łagodne zaburzenia poznawcze mogą przekształcić się w chorobę Alzheimera (co zresztą zostało dowiedzione), a choroba nowotworowa często prowadzi do śmierci. Tak więc powodów, aby kontrolować cukrzycę jest wiele.

Misiek

Źródło: Na zdrowie, Katarzyna Zawadzka, 19.05.2007.

Artykuły na podobny temat:

1. Na zdrowie: Retinopatia – zagrożenie dla oczu
2. Skąd się bierze cukrzyca?
3. PEN – Dwa oblicza cukrzycy: cukrzyca typu 1

Brazylia, luty 2004 r. Z lewej dr Julio Voltarelli, z prawej dr Richard Burt. Pomiędzy nimi stoi jeden z pacjentów chorych na cukrzycę, który dzięki nowatorskiej terapii mógł odstawić zastrzyki z insuliny.

Dwadzieścia milionów na całym świecie; sto pięćdziesiąt tysięcy w Polsce - ludzie, dla których zastrzyki z insuliny stały się codziennym rytuałem, z którego nie mogą w żadnym wypadku zrezygnować. Wszystko dlatego, że ich układ odpornościowy, zamiast chronić, zaatakował własny organizm. Zniszczył trzustkę, a dokładniej - wydzielające insulinę komórki beta. To istota cukrzycy typu 1.

Skoro trzustka nie może wyprodukować odpowiedniej ilości insuliny, to hormon trzeba podać z zewnątrz. 15 chorych brazylijskich diabetyków dostało jednak od uczonych szansę na rozstanie się z igłami. Wzięli oni udział w pionierskiej terapii cukrzycy z wykorzystaniem komórek macierzystych. Dają one początek innym komórkom naszego ciała, są "matkami" wszystkich tkanek i narządów.

To miał być mały eksperyment, ale jego wyniki przerosły oczekiwania autorów. Szczegóły pracy ujawnił wczoraj tygodnik "Journal of the American Medical Association".

Dwa lata temu niejeden medyczny autorytet wieścił koniec kariery komórek macierzystych pochodzących od zarodków. Naukowy świat przeżywał bowiem wielkie rozczarowanie badaniami Woo-Suk Hwanga. Koreańskiego uczonego, który twierdził, że sklonował ludzkie zarodki, a potem wyciągnął z nich wszystkomogące komórki macierzyste. Uczeni chcieli je skłonić do przekształcenia się w dowolne komórki czy tkanki ludzkiego ciała gotowe zastąpić te wadliwe i chore. To byłaby szansa dla tysięcy ludzi, którym dziś medycyna nie może już nic zaofiarować. Woo-Suk okazał się jednak oszustem, który zdefraudował masę rządowych pieniędzy. A wokół komórek macierzystych pochodzących od zarodków popsuł się i tak już niedobry (ze względu na wątpliwości etyczne) klimat.

Po tej wielkiej naukowej wpadce niektórzy uczeni zaczęli znów spoglądać łaskawszym okiem na to, co bardziej znane i lepiej sprawdzone - komórki macierzyste pochodzące z dorosłego organizmu. Mają one teoretycznie mniejsze zdolności do cudownego przeobrażania się, ale ostatnio naukowcom udało się kilka spektakularnych doświadczeń z ich udziałem. W zeszłym tygodniu głośno było o pierwszych ludzkich zastawkach serca wyhodowanych z takich komórek. Teraz jest szansa na ratunek dla cukrzyków. Największa nadzieja medycyny XXI w. naprawdę zaczyna działać!

Pomysłodawcami projektu są dr Richard Burt z Northwestern University w Chicago i dr Julio Voltarelli z uniwersytetu w Sao Paulo. To oni wybrali 11 mężczyzn i cztery kobiety w wieku 14-31 lat (cukrzyca typu 1 z reguły atakuje ludzi bardzo młodych), u których sześć tygodni wcześniej rozpoznano chorobę. Wszystkim podano leki pobudzające tworzenie się komórek macierzystych, które następnie wydobyto z pobranej krwi i zabezpieczono w laboratorium. Najbardziej niebezpiecznym etapem było zniszczenie za pomocą chemioterapii wadliwie działającego układu odpornościowego. Lekarze chcieli w ten sposób wyeliminować główną przyczynę cukrzycy. Uszkodzenie układu odpornościowego naraża jednak pacjentów na rozwój groźnych infekcji. Aby zminimalizować to ryzyko, chorym podawano silne leki chroniące przed zakażeniem. Na końcu uczestnikom wstrzyknięto do krwi pobrane wcześniej ich własne komórki macierzyste.

"Terapia zadziałała! 14 pacjentów mogło zapomnieć o zastrzykach z insuliny. Poziom cukru w ich krwi jest w normie. Chory, którego obserwowaliśmy najdłużej (uczestnicy eksperymentu nie przystępowali do niego jednocześnie), nie potrzebuje insuliny od prawie trzech lat. Czterech innych - od dwóch" - pisze w komentarzu dr Voltarelli.

Teraz uczeni muszą wyjaśnić, co tak naprawdę udało im się zrobić. To nie jest bowiem jasne. Prawdopodobnie komórki macierzyste odtworzyły nowy, sprawny układ odpornościowy, który już nie atakował trzustki. Oprócz tego część komórek macierzystych mogła przekształcić się w komórki produkujące insulinę. Mógł też zadziałać całkiem inny, nieznany na razie mechanizm.

Ważne jest również to, że nowa terapia okazała się nie tylko skuteczna, ale też bezpieczna - oprócz nudności, wymiotów i wypadania włosów tylko jeden pacjent przeszedł poważne zapalenie płuc.

Konieczne będą kolejne, przeprowadzone na większą skalę próby. Sceptycy zarzucają bowiem Voltarellemu i Burtowi, że w ich eksperymencie udział wzięło niewiele osób, a okres obserwacji był krótki (średnio 18,8 miesiąca).

Misiek

Źródło: www.GazetaWyborcza.pl, Wojciech Moska, 11.04.2007.

Artykuły na podobny temat:

1. Komórki macierzyste lekarstwem na cukrzycę
2. Kolejny krok do przodu w walce z cukrzycą
3. Komórki matki próbują leczyć cukrzycę u dziecka

"U zwierząt, którym podano insulinę w nanokapsułkach z chitosanu, zauważyliśmy natomiast wyraźną poprawę" - piszą na łamach "Biomacromolecules" naukowcy z Tajwanu. Dzięki mikroskopijnym rozmiarom kapsułka miałaby przenikać przez ściany jelit i uwalniać insulinę bezpośrednio do krwi. Niezależni badacze studzą jednak zapał Tajwańczyków.

Twierdzą, że opisane testy były prowadzone na szczurach w bardzo specyficznych warunkach i to, czy insulinowa mikropigułka będzie skuteczna u ludzi, trzeba dopiero sprawdzić.

Misiek

Źródło: Gazeta Wyborcza, portal Onet.pl
foto: Paweł Szewczyk www.akwaria.pl/krewetki

Artykuły na podobny temat:

1. Insulina w pigułce
2. Czy insulina może pomóc chorym na Alzheimera?
3. Sport i cukrzyca razem u polityków

Nasze badania są nadzieją na leczenie cukrzycy i naprawianie zniszczeń, które choroba ta wywołuje w naszym organizmie

powiedział dr Darwin Prockop z Tulane University w Nowym Orleanie. To jego zespół za pomocą pobranych od człowieka komórek wyleczył z cukrzycy myszy. Wyniki są dobre, a sama metoda tak prosta w stosowaniu, że już wkrótce mają rozpocząć się badania na ludziach. Poprowadzi je Vivian Fonseca - endokrynolog z Tulane University - informuje " Proceedings of the National Academy of Sciences".

Zanim amerykańscy naukowcy przejdą do badań na ludziach, konieczne będzie jednak wyjaśnienie mechanizmu działania ludzkich komórek macierzystych w organizmie myszy.

Istotą tego odkrycia jest to, że nie rozumiemy mechanizmu funkcjonowania komórek macierzystych, chociaż jasne jest, że mają one potężne działanie

komentował prace swoich kolegów z Nowego Orleanu Robert Schwartz z Texas A & M Health Science Center.

Eksperyment przeprowadzony przez zespół dr. Darwina Prockopa był zdumiewająco prosty. Najpierw naukowcy pobrali od dorosłych ludzi komórki macierzyste ze szpiku kostnego.

Nazywamy je dorosłymi komórkami macierzystymi lub komórkami progenitorowymi. Nie są to tak całkiem komórki macierzyste, ale mają zdumiewające właściwości leczenia tkanek

wyjaśnił dr Prockop.

Są one częścią naturalnego systemu naprawczego. Każdy je posiada, a kiedy ich zabraknie, pojawiają się choroby. Możemy w laboratorium wyprodukować miliony takich komórek w ciągu kilku tygodni

dodał.

W tym samym czasie naukowcy przygotowali myszy - specjalny szczep, którego organizm nie odrzuci ludzkich komórek. Zwierzętom uszkodzono trzustkę, niszcząc komórki produkujące insulinę. W ten sposób wywołano u nich odpowiednik ludzkiej cukrzycy typu 1.

Hodowane w laboratorium ludzkie komórki wstrzyknięto następnie myszom. Po trzech tygodniach od zastrzyku myszy wyleczyły się z cukrzycy. Poziom glukozy we krwi spadł, a trzustka wytwarzała insulinę. Naukowców zaskoczyło, że ludzkie komórki macierzyste, które odbudowały tzw. komórki beta wysepek Langerhansa, wytwarzają insulinę mysią, a nie ludzką.

To nie koniec niespodzianek. Ludzkie komórki macierzyste powędrowały również do nerek. Nerki bardzo często ulegają uszkodzeniu w wyniku cukrzycy. U ludzi prowadzi to do niewydolności nerek.

Nic zatem dziwnego, że nieoczekiwane działanie komórek macierzystych w organizmach myszy zainteresowało naukowców. - Zobaczyliśmy, że działają one (komórki macierzyste) w nerkach i wygląda na to, że usunęły uszkodzenia

powiedział dr Prockop. Naukowcy sądzą, że ludzkie komórki zamieniły się w komórki wyściełające naczynia krwionośne i naprawiły tę część nerek, która bezpośrednio odpowiada za oczyszczanie krwi.

Wygląda na to, że robimy dwie rzeczy naraz: obniżamy poziom cukru we krwi i wysyłamy komórki, aby naprawiały nerki. To ważne, bo wielu ludzi z cukrzycą ma również uszkodzone nerki i dotąd nie oferowano im żadnego leczenia

podkreślił dr Prockop.

Ciągle nie wiemy, co tak naprawdę dzieje się w naszych organizmach, a to jest krok na drodze do zrozumienia, co robią komórki macierzyste

uważa dr Rohit Kulkarni z Harvard Medical School, którego laboratorium prowadzi podobne badania nad wykorzystaniem komórek macierzystych do leczenia cukrzycy.

Nie wiemy, co się tam dzieje, ale wiemy, że to bardzo cenne

powiedział Robert Schwartz.

Zespół naukowców z Nowego Orleanu myśli już o przetestowaniu nowego pomysłu na ludziach.

Lekarze muszą wybrać pacjentów, u których nerki przestały działać. Dzięki tym badaniom ustalimy, czy podawanie pacjentom własnych komórek macierzystych rzeczywiście pozwoli naprawić trzustkę

powiedział dr Prockop.

PIOTR KOŚCIELNIAK

Artykuł pochodzi z gazety Rzeczpospolita

Artykuły na podobny temat:

1. Komórki matki próbują leczyć cukrzycę u dziecka
2. Kolejny krok do przodu w walce z cukrzycą
3. Cukrzyca w odwrocie!

- Instytucja przygotowująca preparat do rejestracji w całej Unii wybrała nasz ośrodek do badań - mówi prof. Jerzy Loba z Kliniki Diabetologii i Chorób Metabolicznych. - Sprawdzamy, jak działa lek i czy wywołuje działania niepożądane.

Pacjenci z cukrzycą typu I (w tej postaci choroby zniszczeniu ulegają komórki produkujące insulinę) dostali spraye z insuliną. Wdychają ją w taki sam sposób, jak swoje leki zażywają chorzy na astmę.

Cukrzycy, biorąc hormon przed jedzeniem, imitują odpowiedź organizmu na spożyte posiłki. Skuteczne działanie preparatu powinno polegać na utrzymywaniu ilości cukru na właściwym poziomie. Sprawdzają to sami pacjenci za pomocą glukometrów. - W ten sposób dowiadujemy się, czy lek działa - tłumaczy prof. Loba.

Ewentualne skutki uboczne pozwolą wykryć dokładne badania lekarskie. Początkowo będą prowadzone raz w tygodniu, później rzadziej. Najwięcej obaw wiąże się z ewentualnym negatywnym wpływem sprayu na płuca. Dlatego osobom przyjmującym nowy lek trzeba będzie zrobić kilkakrotnie specjalistyczne badania.

Zaletą wziewnej insuliny jest łatwość stosowania. Pozwoli uniknąć cukrzykom zastrzyków, które trzeba robić trzy razy dziennie.

- Najważniejsze, że nowy preparat powinien działać skuteczniej od dotychczas stosowanych - mówi prof. Loba. - Wygląda na to, że wziewna insulina bardzo dobrze odtwarza proces fizjologiczny, co daje szansę na osiągnięcie lepszych efektów terapeutycznych.

Na cukrzycę choruje ponad 48 mln ludzi w Europie. Jej powikłania często prowadzą do utraty wzroku, amputacji kończyn, niewydolności nerek i uszkodzenia nerwów.

http://serwisy.gazeta.pl/nauka/1,34138,3584200.html

Artykuły na podobny temat:

1. W Matce Polce wdychają insulinę
2. Ponad 2 miliony chorych na cukrzycę w Polsce
3. Afrezza – Nowa forma insuliny wziewnej czeka na akceptację