System Paradigm^® Veo^TM wprowadzony przez Medtronic, to połączenie terapii za pomocą pompy insulinowej i stałego monitorowania poziomu glukozy (CGM) z nową, unikalną opcją automatycznego, okresowego wstrzymania dopływu insuliny w sytuacji nadmiernego obniżenia poziomu glukozy we krwi. System został nagrodzony przez Polskie Stowarzyszenie Diabetyków nagrodą "Kryształowego Kolibra" w kategorii Urządzenie Roku.
Paradigm^® Veo^TM oferuje nową metodę ochrony przed ryzykiem wystąpienia incydentów ciężkiego niedocukrzenia (zwanymi również hipoglikemią) szczególnie podczas snu lub
w sytuacji, kiedy pacjent nie ma możliwości reakcji. Hipoglikemia jest powszechna i może stanowić jeden z najtrudniejszych aspektów życia z cukrzycą typu 1. Nieleczona, może prowadzić do utraty przytomności, drgawek przypominających napad padaczkowy, śpiączki lub nawet śmierci.[i]
W naszym kraju na cukrzycę choruje ponad dwa miliony osób, co odpowiada ponad 5% populacji, a w okresie ostatnich 15 lat zanotowano aż 3-krotny wzrost liczby zachorowań.[v]

Magdalena Zadora, chorująca na cukrzycę typu 1, jako jedna z pierwszych osób w Polsce, wypróbowała nowy System Paradigm Veo, jeszcze przed oficjalną premierą na rynku.
„Od kilku lat stosuję pompę insulinową zauważając bardzo znaczącą poprawę leczenia mojej choroby i spadek hemoglobiny glikowanej. Jest to terapia, która niezwykle ułatwia życie. Jednak dopiero możliwość stałego podglądu poziomów glukozy uświadomiła mi, jak często nie wiedziałam, jaki mam poziom cukru we krwi” – opowiada Magdalena Zadora – „Teraz mogę naprawdę walczyć i dbać o każdą minutę właściwych glikemii, pamiętając o tym, że buduję tym samym swoją przyszłość. Mogę też przestać obawiać się o ciężką hipoglikemię. Hipoblokada Systemu Veo wzmacnia moje poczucie bezpieczeństwa. Strach przed niebezpiecznym spadkiem cukru zrozumie jedynie ktoś, kto tego doświadczył albo też rodzic chorego dziecka. ”

System Paradigm Veo składa się z pompy insulinowej stale monitorującej poziom glukozy (za pomocą oddzielnego sensora i transmitera). Odczyty z monitora w połączeniu z kontrolnymi pomiarami z glukometru stanowią podstawę do prawidłowej interpretacji aktualnego poziomu glukozy, a także zaprogramowania pompy insulinowej, aby dostarczała odpowiednią ilość insuliny. Insulina obniża poziom cukru we krwi, główną przyczynę choroby organicznej serca i innych długofalowych powikłań związanych z cukrzycą typu 1.¹ Jednak, jeśli czujnik Systemu Paradigm VEO wykaże u pacjenta znaczne obniżenie poziomu glukozy, poniżej wyznaczonego progu, pompa wysyła alarm. Jeśli ostrzeżenie jest zignorowane przez pacjenta, urządzenie automatycznie wstrzymuje dopływ insuliny nawet do dwóch godzin. Jest to forma ochrony przed potencjalnie niebezpiecznymi przypadkami silnego niedocukrzenia. Pomaga uniknąć potencjalnie groźnych epizodów hipoglikemii.

„To najnowsza technologia stanowiąca istotny przełom w leczeniu cukrzycy. – System Paradigm Veo ocenia dr Tomasz Klupa, diabetolog ze Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie – „Generalnie leczenie tej choroby wymaga od pacjenta utrzymywania poziomu cukru w stosunkowo wąskich granicach, tak jak ma to miejsce u osób zdrowych. Długotrwale podwyższony poziom cukru prowadzić może do rozwoju tak zwanych przewlekłych powikłań cukrzycy, a w konsekwencji nawet do ślepoty, niewydolności nerek, amputacji kończyn czy po prostu do przedwczesnego zgonu. Niestety pacjenci chcąc chronić się przed tymi powikłaniami i unikając wysokiego cukru znacznie podwyższają ryzyko wystąpienia ciężkiego niedocukrzenia, które może spowodować u pacjenta utratę przytomności. W przypadku kolejnych incydentów może to mieć bardzo poważne konsekwencje neurologiczne. Paradigm Veo ostrzega pacjenta, jeśli poziom glukozy staje się zbyt niski oraz wstrzymuje dostarczanie insuliny w przypadku braku odpowiedzi na ostrzeżenie. Chory może więc zyskać większe poczucie bezpieczeństwa. Może efektywniej i bezpieczniej osiągać cele leczenia i po prostu prowadzić „normalniejsze” życie. Wprowadzenie na rynek pompy Paradigm Veo jest kolejnym krokiem w kierunku opracowania urządzenia dawkującego insulinę w sposób w pełni automatyczny”.

System Paradigm VEO wprowadzony zostanie w ponad 50 krajach w Europie, Azjii, Afryce, Kanadzie i Ameryce Południowej.  Firma Medtronic współpracuje z amerykańskim Food and Drug Administration (FDA) nad planami wprowadzenia na rynek również w Stanach Zjednoczonych.  Więcej informacji na temat systemu Paradigm VEO dostępnych jest na polskiej stronie www.pompy-medtronic.pl.

Uwagi dodatkowe:

• Paradigm Veo System składa się z pompy insulinowej, sensora oraz transmitera, łącząc Ciągły Podskórny Wlew Insuliny (CSII) z Ciągłym Monitoringiem Glikemii (CGM).
• Pacjenci mogą korzystać z pompy insulinowej Paradigm Veo w celu dostarczenia insuliny bez sensora glukozy oraz transmitera.
• Paradigm VeoSystem jest dostępny nie tylko w pięciu kolorach, lecz również z szeroką gamą dodatków oraz naklejek pokrywających obudowę pompy insulinowej,
  a jednocześnie pozwalających na personalizację urządzenia. Pompa dostępna jest również w dwóch rozmiarach.

Źródła: informacja prasowa Medtronic Polska, zdjęcia Medtronic UK

Przypisy:

[i]Diabetes UK:

http://www.diabetes.org.uk/en/Guide-to-diabetes/Complications/Short_term_complications/Hypoglycaemia/ (Accessed 23^rd April 2009)

[ii] Leese GP, Wang J et al. Frequency of severe hypoglycemia requiring emergency treatment in type 1 and type 2 diabetes. Diabetes Care 26:1176-1180, 2003.

[iii] Pramming S, Thorsteinsson B et al. Nocturnal hypoglycaemia in patients receiving conventional treatment with insulin. British Medical Journal 291(1985):376-379

[iv] Orchard TJ. International evaluation of cause-specific mortality and IDDM. Diabetes Care 14:55-60, 1991

[v]Anna Noczyńska, specjalista endokrynologii dziecięcej Kierownik Kliniki Endokrynologii i Diabetologii Wieku Rozwojowego Akademii Medycznej im. Piastów Śląskich we Wrocławiu Cukrzyca typu 1 u dzieci i dorosłych, Forum Zdrowia

Artykuły na podobny temat:

1. Nowa mikro pompa insulinowa Solo
2. Bezprzewodowa pompa insulinowa dopuszczona na rynek USA
3. Continuous Glucose Monitoring czyli … ciągły monitoring glikemii

Choć system CGM jest zwykle używany przez krótsze okresy czasu (5-7 dni) w celu monitorowania wzorców glukozy, stają się one szybko znane jako cenne narzędzie do poprawy zarządzania glukozy. Trzeba jednak zwrócić uwagę, że nie zastąpią one codziennej samokontroli poziomu glukozy glukometrem gdyż są zbyt mało dokładne.

Czy któryś z naszych czytelników używa CGM? Ma z nim jakieś problemy albo chciałby podzielić się wiedzą? Proszę o komentarze na dole.

Rafał

Źródło:The Effect of Continuous Glucose Monitoring in Well-Controlled Type 1 Diabetes

Artykuły na podobny temat:

1. Dobre wiadomości dla osób chorych na cukrzycę typu 2
2. Freestyle Nawigator – nowe urządzenie do ciągłego pomiaru glikemii
3. Internetowy System Kontroli Glikemii

1WW to szybko wchłaniająca się płynna glukoza. Każdy, zagrożony hipoglikemią może bez problemu użyć jej w chwilach gwałtownego spadku poziomu glukozy we krwi. W wielu przypadkach może to nawet uratować życie chorego.

Kiedy nastąpi hipoglikemia - spadek glukozy we krwi, powinno się jak najszybciej przyjąć 10-20 g szybkodziałających węglowodanów (o wysokim indeksie glikemicznym). Najlepiej spożyć 1-2 torebki Płynnej Glukozy 1 WW. Po 15 min. należy zmierzyć poziom cukru i w razie potrzeby przyjąć kolejne 1-2 saszetki 1WW.

Płynna Glukoza 1 WW jest nie tylko szybko działająca, ale i również łatwa w użyciu. Należy rozerwać saszetkę w miejscu nacięcia i dwoma palcami wycisnąć zawartość do ust.

W opakowaniu znajduje się 10 saszetek. 1 saszetka zawiera policzalną ilość węglowodanów i odpowiada około 1WW.

Płynną glukozę 1WW stwożono tak by umożliwić aktywny tryb życia diabetykom. Elastyczna, aluminiowa saszetka doskonale chroni Płynną Glukozę 1 WW przed czynnikami zewnętrznymi takimi jak nacisk czy woda. To czyni Płynną Glukozę 1WW idealnym kompanem, gdy jesteś w podróży, w pracy lub gdy uprawiasz sporty. Można ją mieć zawsze przy sobie w kieszeni, torebce, plecaku.

Cena opakowana - 16,70zł. a dystrybutorem jest Medmess

Źródło: informacja prasowa  Medmess

Artykuły na podobny temat:

1. Nowe produkty dla diabetyków firmy Wellion
2. PEN – Co zrobić w przypadku hipoglikemii?
3. PEN – Objawy hipoglikemii

Produkty te to:

Wellion Płynny Cukier – szybka pomoc przy hipoglikemii

Na rynku pojawił się Wellion Płynny Cukier. Produkt znakomicie nadaje się jako pierwsza pomoc dla diabetyka w przypadkach nagłych spadków poziomu glukozy we krwi. Ważne jest to, że 1 saszetka to odpowiednik 1 WW - pozwala to przyjmować przeliczoną ilość węglowodanów.

Płynny Cukier jest łatwy do zażycia - wystarczy rozerwać saszetkę i wycisnąć zawartość do ust. Szybko działa, gdyż wchłanianie cukru zaczyna się już w ustach. Dzięki temu diabetyk unika dyskomfortu związanego z gryzieniem twardych tabletek glukozy, kiedy towarzyszy temu suchość w ustach wywołana hipoglikemią.

Elastyczne, aluminiowe i odporne na działanie czynników zewnętrznych saszetki pozwalają wygodnie uzupełniać poziom cukru podczas podróży lub uprawiania sportów (pływanie, jazda na rowerze, wspinaczka).

Opakowanie zawiera 10 saszetek po 13 ml.

Wellion Kremy i Pianki – pielęgnacja skóry suchej

Na rynku pojawiły się produkty serii Wellion: Kremy i Pianki z 5% lub 10% zawartością naturalnego mocznika. Są to produkty przeznaczone do pielęgnacji skóry bardzo suchej i wrażliwej - idealne dla diabetyków. Szczególnie zalecane do pielęgnacji suchej skóry stóp i rąk (pielęgnacja często nakłuwanych opuszków palców).

Główne cechy i zalety Kremów i Pianek Wellion:

• nie zawierają antybiotyków, kortyzonu, substancji zapachowych i środków koloryzujących
• przywracają skórze prawidłowy odczyn (odbudowują barierę ochronną skóry)
• szybko wchłaniają się, łagodzą podrażnienia i przyspieszają gojenie ran
• chronią skórę przed infekcjami bakteryjnymi i grzybiczymi
• zalecane przy atopowym zapaleniu skóry i łuszczycy
• zmniejszają nadmierne rogowacenie naskórka
• przywracają wilgotność skórze, czynią ją gładką, miękką i elastyczną
• wskazane do pielęgnacji całego ciała np. po opalaniu, kąpieli, saunie
• chronią skórę przed zimnem i warunkami pogodowymi.

Cena opakowania Kremu 5% lub 10 % mocznika (pojemność 75 ml) – 25,09 PLN.
Cena opakowania Pianki 5% lub 10 % mocznika (pojemność 100 ml) – 29,67 PLN.

Wellion Diabasic – suplement diety diabetyka

Na rynku pojawił się nowy środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego (tzw. zbilansowana dieta). Zalecany jako uzupełnienie diety diabetyków przy uwarunkowanych chorobą niedoborach składników odżywczych i ich skutkach ubocznych. Zawiera zwiększoną ilość witamin A, B1, B6, B12, C (o przedłużonym uwalnianiu) oraz E. Oprócz tego zawiera także kwas foliowy oraz kwas pantotenowy i mikroelementy: chrom, cynk, a także składniki roślinne. Wyciąg z czarnego bzu zawiera antocyjany i flawonoidy, które mają właściwości antyutleniające. Wspomagają one odporność organizmu i mogą pomóc w neutralizowaniu wpływu utleniaczy na naczynia. Zawartość powyższych składników jest specjalnie dostosowana do specyficznych potrzeb diabetyków.

Daje to konkretne korzyści:

• wzrasta ochrona układu nerwowego, układu krążenia oraz oczu,
• wzrasta odporność organizmu,
• ulega poprawie metabolizm,
• dostarczona duża ilość antyutleniaczy redukuje działanie wolnych rodników.

Opakowanie zawiera 30 tabletek. Należy przyjmować 1 tabletkę dziennie. Cena opakowania - 30,33 PLN.

Wellion Cynamon Plus – regulator poziomu cukru

Wellion Cynamon Plus to produkt, który zawiera wyciąg z cynamonu i żeńszenia. Dzięki tym składnikom może niezwykle korzystnie wpływać na poziom cukru we krwi. Jest on szczególnie zalecany dla diabetyków cierpiących na cukrzycę typu 2. Pisaliśmy o tym w 2006 roku w artykule Czy cynamon może obniżyć poziom glukozy i cholesterolu we krwi?

Wellion Cynamon Plus zawiera ekstrakt cynamonu, który jest bardziej efektywny niż sproszkowany cynamon używany np. do ciast. Ekstrakt nie zawiera kumaryny, która jest szkodliwa dla organizmu, a znajduje się w sproszkowanym cynamonie. W odróżnieniu od innych tabletek dostępnych na rynku, każda tabletka zawiera tą samą ilość i jakość ekstraktu. Drugi składnik żeńszeń – wzmacnia układ obronny organizmu, wspomaga układ krążenia, dodaje energii i wigoru. Natomiast cynk i chrom biorą udział w procesach metabolicznych. Brak tych pierwiastków działa niekorzystnie na poziom cukru we krwi.

Badania kliniczne potwierdzają, iż cynamon może wspomagać regulowanie cukru we krwi oraz spalanie tłuszczu. Cynamon zawiera aktywny związek MHCP (Methylohydroxy-Chalzone-Polimer), który uaktywnia receptory insuliny. U diabetyków przyjmujących cynamon stwierdzono spadek glukozy we krwi około 20%, jak również trójglicerydów i LDL („złego” cholesterolu). Z doświadczenia wynika, iż cynamon: wspomaga trawienie, ma działanie antybakteryjne i przeciwgrzybicze, stymuluje krążenie krwi oraz łagodzi dolegliwości menstruacyjne.

Opakowanie zawiera 30 szt. tabletek. Należy przyjmować 1 tabletkę dziennie. Cena opakowania 27,08 PLN.

Dystrybutorem wszystkich tych produktów na terenie Polski jest firma MEDMESS, tel. (22) 872-00-66, www.medmess.pl

Artykuły na podobny temat:

1. Piwo dla diabetyków
2. Freestyle Nawigator – nowe urządzenie do ciągłego pomiaru glikemii
3. Nasza niedziela – czyli o Marszu Diabetyków z Przyjaciółmi

Dorośli, u których zostaje zdiagnozowana ta choroba, często zauważają, że nie ma dla nich dużo informacji ani wsparcia. Czasami czują, że tak naprawdę „nie pasują" do tej choroby.

Niedawna ankieta wśród czytelników przeprowadzona przez About.com Diabetes ujawniła emocje, frustracje oraz również i siłę, jaka płynie z faktu radzenia sobie z chorobą „młodzieńczą". Maile od czytelników takich jak Ty opowiadają fascynującą historię o tym jak to jest, gdy u dorosłego człowieka zostaje zdiagnozowana cukrzyca typu 1.

Doświadczenia osób dorosłych cierpiących na cukrzycę typu 1

Colette: „W wieku 50 lat zdiagnozowano u mnie cukrzycę typu 1 i od 19 miesięcy jestem na insulinie. Nie miałam dramatycznych przypadków wysokiego cukru we krwi, w mojej rodzinie nie było osób chorych na cukrzycę, cieszyłam się dobrym zdrowiem i nie przyjmowałam żadnych lekarstw. Poszłam na coroczne badania w sierpniu 2005 roku i cukier we krwi wyniósł 163. Nie muszę mówić w jakim byłam szoku, gdy powiedziano mi, że mam cukrzycę, a co dopiero, gdy usłyszałam, że to typ 1".

Sue: „Diagnozę usłyszałam w wieku 48 lat, w mojej rodzinie, po żadnej stronie, nie było przypadków cukrzycy. Miałam wszystkie typowe objawy, w szczególności pragnienie. W tamtym czasie byłam nauczycielką i dosłownie nie byłam w stanie mówić dłużej niż 2 minuty bez wypicia czegoś".

CH: „Diagnozę postawiono u mnie w wieku 38 lat. Nie było wcześniejszych objawów ani przypadków cukrzycy w rodzinie, nadwaga tylko niecałe 5 kg, a aktywność fizyczna w normie".

Lynn: „Miałam 49 lat, kiedy wykryto u mnie cukrzycę typu 1, tzw. „młodzieńczą". Przeszłam dokładne badania, ponieważ moi lekarze podejrzewali raka. W ciągu 1,5 roku schudłam z ok. 65 kg do 41 kg. W mojej rodzinie po obu stronach nie było przypadków cukrzycy - jestem pierwsza. Początkowo zdiagnozowano u mnie cukrzycę typu 2 - tylko z powodu mojego wieku, ale po badaniu przepisano mi insulinę i zmieniono diagnozę na typ 1".

Greg: „Diagnozę u mnie postawiono, gdy miałem 33 lata. W mojej rodzinie nie było przypadków cukrzycy. Schudłem z 83 kg do 60 kg w ciągu pół roku. Zawsze byłem sportowcem i od skończenia college'u kontynuowałem treningi kickboxingu, karate, golfa oraz podnoszenia ciężarów. Do lekarza poszedłem tylko dlatego, że nie mogłem spać i ciągle chodziłem do ubikacji".

Jakie były uczucia czytelników w momencie diagnozy?

Cukrzyca typu 1 - w przeciwieństwie do typu 2 - wydaje się nie nieść za sobą czynników ryzyka z nią związanych. Osoby, u których wykrywa się typ 1 często czują, że znienacka zostały zaatakowane przez chorobę, która jest groźna i zmienia całe życie. Może to powodować uczucie pustki, szczególnie, gdy osoba chora próbuje znaleźć pomoc w radzeniu sobie, a okazuje się, że większość informacji dotyczy dzieci oraz problemów, przed którymi stają rodzice i ich chore dzieci. Problemy dorosłych, u których dopiero co wykryto cukrzycę typu 1, rzadko się wspomina.

Sue: „Czułam się bardzo osamotniona, miałam mętlik w głowie i przez pierwsze miesiące brakowało mi informacji".

Lynn: „Zupełnie ześwirowałam, gdy zastosowano u mnie insulinę, ponieważ panicznie boję się igieł".

Greg: „Choroba ta była dla mnie zarówno błogosławieństwem jak i przekleństwem. Okropnie skomplikowała mi życie zawodowe, była niezmiernie droga i uchroniła mnie przed zrobieniem wielu rzeczy, które chciałem zrobić".

Stephen: „Przez pierwsze 6 miesięcy byłem bardzo zdenerwowany. Gdyby nie moja żona i dzieci, zniknąłbym z powierzchni ziemi, ponieważ nie mogłem znieść myśli o życiu z tą przypadłością. Mówiłem o tym lekarzom i niczego w zamian nie dostałem".

Nicole: „Czasami czuję się przerażona, że nie obudzę się z nocnego niedocukrzenia".

Jakie są niektóre z frustracji spowodowanych radzeniem sobie z cukrzycą typu 1?

Ponieważ cukrzyca typu 1 u osób powyżej 21 roku życia nie jest typową diagnozą, często na początku możliwość ta zostaje przeoczona. Może minąć trochę czasu, kiedy to chory tak naprawdę nie wie na cukrzycę jakiego typu cierpi. To tylko pogłębia frustrację, ponieważ może się wydawać, że leczenie, badania oraz nauka są sprzeczne i nieskuteczne dopóki nie zostanie postawiona właściwa diagnoza.

CH: „Moje największe frustracje: czekanie na właściwe rozpoznanie (najpierw mój endokrynolog powiedział, że mam typ 2, chociaż wykryto u mnie obecność przeciwciał GAD - przeciw dekarboksylazie kwasu glutaminowego); znalezienie dobrego endokrynologa i umówienie się na wizytę, aby ostatecznie usłyszeć diagnozę od lekarza (zajęło to 6 miesięcy); wysłuchanie oficjalnej diagnozy po tym jak moje własne „dochodzenie" doprowadziło mnie do tego samego wniosku".

Nicole: „Tak, nadal jest to dla mnie trudne i przygnębia mnie, ale jest to coś z czym - w większości - potrafię sobie już radzić".

Shawn: „Frustrują mnie lekarze, którzy mówią mi, że przy cukrzycy typu 1 nie ma problemów ze schudnięciem (hm, czy ktokolwiek pamięta, że aby wyjść z hipo należy JEŚĆ?). Chciałbym móc usiąść przy stole i nie martwić się obliczaniem ilości węglowodanów, które mam zamiar zjeść, zastanawianiem się jaka ilość tłuszczu ma wpływ na wchłanianie całego posiłku i jaki bolus ustawić".

Lynn: „Zmiana przyzwyczajeń, jakie się miało przez 50 lat JEST ciężka. Nikt w moim wieku nie mówi o typie 1, a ludzie uważają, że tak naprawdę wiem więcej, ponieważ choruję właśnie na cukrzycę typu 1 - wydaje im się, że mam ją od zawsze. Nikogo nie interesuje odszukanie możliwych czynników wywołujących typ 1 u osób starszych".

Co im pomogło?

Ponieważ jest to choroba przewlekła, ludzie szukają sposobów jak sobie z nią radzić i jak powrócić do normalnego życia. Istnieje naprawdę olbrzymia ilość nowych informacji, technik, sprzętu oraz metod leczenia, które dostępne są dla wszystkich, u których stwierdzono cukrzycę typu 1. Czasami potrzeba trochę czasu, aby to wszystko ogarnąć. Może się wydawać, że życie nigdy nie wróci do normalności. Jak podkreślają nasi czytelnicy: jest to proces. I wymaga czasu.

Ryan: „Po trzech latach nadal się uczę i przyzwyczajam do życia ze wszystkimi niedogodnościami, które ta choroba wprowadza, ale zawsze mogłoby być gorzej. Przynajmniej da się to kontrolować".

Sue: „Na szczęście w szpitalu rejonowym znalazłam wspaniałych ludzi zajmujących się cukrzycą, którzy okazali się cudownymi pomocnikami, nauczycielami i doradcami. I znalazłam też forum o cukrzycy, dzięki któremu w końcu mam grupę ludzi rozumiejących mój problem".

Podsumowując, każdy, kto brał udział w pisaniu tego artykułu, znalazł jakieś pozytywy, na których mógł się skupić, przez co diagnoza nie była tak przygnębiająca. Ciężko jest znaleźć dobre strony choroby przewlekłej. Cukrzyca w szczególności jest złożoną chorobą, która wymaga praktycznego podejścia każdego dnia. A jednak mimo tego nasi czytelnicy udowadniają, że istnieją dobre strony związane z tą druzgocącą diagnozą. Każdy znajduje swoje własne pozytywy w tej sytuacji. Istotne jest, aby znaleźć równowagę i spokój pomimo wszystkich wyzwań.

Jakie są te pozytywy?

Colette: „Jestem zachwycona, że istnieje taka strona o tej chorobie. Ciężko jest nie-diabetykowi zrozumieć czujność i ciągłą potrzebę pozytywnego nastawienia".

CH: „Dobra strona cukrzycy: doprowadziła do tego, że jem lepiej i bardziej o siebie dbam; więcej też ćwiczę. Większość informacji jest na wyciągnięcie ręki, wystarczy tylko poszukać; zdaję sobie sprawę, że cukier uzależnia i powoduje gorsze samopoczucie (jednak nadal go kocham)".

Greg: „Plusem jest to, że nie można prosić o lepszą przewlekłą chorobę. Nauczyła mnie ona dyscypliny, samowystarczalności i doceniania opieki medycznej na najwyższym poziomie oraz nieustannej potrzeby pomocy od osób bliskich. Moja metoda leczenia bardzo się opłaciła. Mam 56 lat, wyglądam o wiele młodziej i nie mam żadnych uszkodzeń ciała. Jeżeli ja to mogłem zrobić, każdy może".

I na zakończenie słówko ode mnie: osobiście z ręką na sercu mogę powiedzieć, że da się znaleźć optymistyczne strony życia z cukrzycą. Wydaje mi się, że gdybym jej nie miała, to byłabym ... gruba. Od dziecka byłam przyzwyczajana do jedzenia wydzielonych porcji i teraz też zanim coś włożę do ust, chwilę się zastanawiam. I dzięki temu jem mniej i mniej potraw mnie kusi.

A taką super pozytywną informacją jest ta, że ciąże u kobiet z cukrzycą przebiegają spokojniej, a dzieci rodzą się zdrowsze, a to dlatego, że "słodkie" kobiety bardziej o siebie dbają i zanim zajdą w ciążę solidnie się do niej przygotowują.

Dzielcie się swoimi pozytywami. Tak miło się o nich czyta, prawda?

tłumaczenie: Monika Szurdyga

Źródło: adultstype1 z dnia 21 grudnia 2007r.
zdjęcia: stock.xchng,

Artykuły na podobny temat:

1. Co to jest chwiejna cukrzyca?
2. 10 Mitów na temat cukrzycy
3. Szkolenie: Cukrzyca typu 1 dla początkujących juz niedługo!

Inne uwarunkowania powiązane z chwiejną cukrzycą

Chwiejna cukrzyca może być spowodowana problemami przewodu pokarmowego, w tym opóźnionym opróżnianiem żołądka (gastropareza), interakcją z lekami, problemami z wchłanianiem insuliny lub niewłaściwym działaniem hormonów.

Osoby, które mają ostre hipoglikemie, mogą także odczuwać problemy z tarczycą (niedoczynność tarczycy) oraz nadnerczami (niewydolność). Leczenie tych schorzeń często prowadzi do rozchwiania cukrzycy.

Gastropareza może wpłynąć na względne tempo absorpcji pożywienia, glukozy oraz insuliny do krwioobiegu.

Problem może być skutkiem ubocznym zniszczenia nerwów, które kontrolują organy wewnętrzne. Jest to schorzenie, które czasami występuje u cukrzyków. Leki takie jak Reglan (międzynarodowa nazwa: metoclopramide) pomagają w bardziej prawidłowym opróżnianiu żołądka. Badania jednak pokazują, że leczenie gastroparezy nie prowadzi do poprawy ogólnej kontroli cukrzycy ani współistniejących komplikacji.

Problemy psychologiczne, w tym depresja oraz stres, są równie często powiązane z chwiejną cukrzycą.

Różnica między chwiejną a wyrównaną cukrzycą

Poziomy cukru we krwi osób z cukrzycą wyrównaną mogą się wahać od czasu do czasu. Wahania te jednak nie są częste i - w przeciwieństwie do cukrzycy chwiejnej - nie mają wpływu na to, jak dana osoba radzi sobie z czynnościami dnia codziennego.

Chwiejna cukrzyca a życie rodzinne

Osoba z chwiejną cukrzycą jest często hospitalizowana, bierze zwolnienia w pracy i często walczy z problemami natury psychologicznej. Wszystkie z tych czynników nakładają dodatkowy emocjonalny oraz finansowy stres na członków rodziny.

Jak często występuje chwiejna cukrzyca?

Chwiejna cukrzyca jest stosunkowo rzadka. Mniej niż 1% pacjentów cierpiących na cukrzycę insulinozależną doświadcza cukrzycy chwiejnej. Jednak ci, którzy jej doświadczają, często mają problemy zdrowotne i często przyjmowani są do szpitala. Ogólnie rzecz biorąc u 3 na 1000 (0,3%) osób z cukrzycą typu 1 rozwinie się chwiejna cukrzyca.

U kogo może wystąpić chwiejna cukrzyca i dlaczego?

Osoby z problemami natury psychologicznej, takimi jak stres oraz depresja, są najbardziej narażone na chwiejną cukrzycę. W niektórych przypadkach problemy psychologiczne mogą doprowadzić do tego, że chory będzie lekceważył samokontrolę cukrzycy. Na przykład może przestać przestrzegać zdrowej diety albo zaniedbać pomiary cukru we krwi. Gdy kontrola glikemii schodzi na boczny plan, brak równowagi metabolicznej dodatkowo komplikuje i często pogarsza problemy psychologiczne, które kryją się pod tym wszystkim, a to powoduje błędne koło chwiejnej cukrzycy.

Jedno niewielkie badanie udokumentowało fakt, że ludzie z chwiejną cukrzycą mają większą reakcję hormonalną na stres niż ci, u których cukrzyca jest wyrównana. To powiązanie psychologiczno-hormonalne może wpływać na rozwój chwiejnej cukrzycy.

Chwiejna cukrzyca częściej występuje u młodych kobiet, przy czym kobiety z nadwagą są bardziej na nią narażone. Większość osób z taką cukrzycą to ludzie pomiędzy 15-tym a 30-tym okiem życia.

Postępowanie w przypadku chwiejnej cukrzycy

Rozpoznanie oraz leczenie problemów leżących u podstaw - czy są one fizjologiczne, czy psychologiczne - to klucz przy terapii chwiejnej cukrzycy. Badania krwi mogą być pomocne przy określeniu powodu chwiejności poziomu cukru. Jeżeli glukoza we krwi odpowiada normalnie na leki przeciwcukrzycowe w środowisku nadzorowanym (np. jako pacjent w szpitalu), oznacza to, że należy szukać przyczyn środowiskowych, psychologicznych lub związanych z zachowaniem (behawioralnych).

Tak jak może istnieć fizjologiczne wyjaśnienie chwiejnej cukrzycy, tak istnieje tylko jedno potencjalne wyjaśnienie powodów środowiskowych i behawioralnych, a zdiagnozowanie psychologicznego powodu chwiejnej cukrzycy często jest długim i trudnym procesem.

Jeśli powód zostaje określony jako psychologiczny, leczenie może wymagać poszukania i próby zmniejszenia stresu, w jakim znalazła się dana osoba.

Pomocna bywa konsultacja z profesjonalnym psychologiem, który oceni i podejmie się terapii takiego pacjenta. Psychoterapia okazała się być bardzo skuteczna w leczeniu chwiejnej cukrzycy.

Pacjenci cierpiący na chwiejną cukrzycę mogą czasami wymagać przeniesienia do innego oddziału leczenia cukrzycy, aby zupełnie od nowa rozpocząć radzenie sobie z chorobą. Przejście do specjalistycznego centrum leczenia cukrzycy może pomóc przełamać błędne koło chwiejnej cukrzycy.

Leczenie chwiejnej cukrzycy wymaga czasami przedłużonego pobytu w szpitalu (nawet do kilku tygodni) z intensywną kontrolą spożywanych posiłków, dawek insuliny oraz ciągłymi pomiarami cukru we krwi.

Osoby, u których głównym powodem chwiejnej cukrzycy są czynniki fizyczne raczej niż psychologiczne, aby precyzyjniej kontrolować poziomy cukru we krwi, mogą skorzystać z terapii za pomocą pompy insulinowej.

Wybrani pacjenci, u których występuje chwiejna cukrzyca o dużym nasileniu mogą rozważać transplantację wysepek Langerhansa lub transplantację trzustki. Mimo obietnic, transplantacje pozostają stosunkowo nową formą terapii i niosą za sobą znaczne ryzyko, w tym to wynikające z przyjmowania leków immunosupresyjnych, które zapobiegają odrzuceniu przeszczepu. I dlatego tylko osoby, które wyczerpały już wszystkie inne możliwości wyrównania poziomów cukru powinny zastanowić się nad transplantacją.

Najważniejszym elementem leczenia chwiejnej cukrzycy jest ścisła kontrola pacjenta pod okiem specjalistów, którzy są w stanie leczyć powody, które ją wywołują i którzy zapewnią pacjentowi właściwą edukację i pomoże w zrozumieniu problemu oraz wesprze tak pacjenta jak i jego rodzinę w skutecznym radzeniu sobie z cukrzycą.

Źródło: diabetes.about.com, zdjęcia: stock.xchng, tłumaczenie: Monika Szurdyga

Artykuł ten został napisany przez Heather M. Ross - amerykańską pielęgniarkę i autorkę wielu publikacji na temat zdrowia, szczególnie chorób serca. Przykro stwierdzić, ale w Polsce problem chwiejnej cukrzycy nie jest traktowany poważnie. Nie ma programów jej leczenia. Pacjenci z tym problemem zostawieni są sami sobie i sami muszą szukać pomocy, szczególnie jeśli mieszkają w małych miastach lub na wsi. Brakuje lekarzy takich jak dr Wiedermann z Gliwic czy psychologów jak Magda Chomka, którzy wiedzą jak pomóc w szczególnie trudnych przypadkach.

Serdeczne, zimowe pozdrowienia! Monika Szurdyga

Artykuły na podobny temat:

1. Cukrzyca typu 1 – nie tylko dla dzieci
2. Zjawisko Brzasku czy Efekt Somogyi? Jaka jest różnica?
3. Lantus i Levemir: jaka jest różnica między nimi?

Obie formuły są analogami insuliny, to znaczy, że molekuły insuliny są analogiczne do ludzkiej insuliny, jednak zmodyfikowane w celu spowolnienia ich wchłaniania dzięki tym małym różnicom.

Lantus jest klarowną formułą stworzoną z glarginy, która jest genetycznie zmodyfikowaną formą insuliny ludzkiej, rozpuszczoną w specjalnym roztworze. Levemir jest także klarowną formułą, lecz zawiera rozpuszczony detemir - inną formę insuliny genetycznie zmodyfikowanej.

Insulina ludzka stworzona jest z łańcuchów dwóch aminokwasów, zwanych A i B, które mają między sobą dwa wiązania dwusiarczkowe. W przypadku glarginy jeden aminokwas zostaje wykluczony, natomiast na końcu łańcucha B dodane są dwa dodatkowe aminokwasy. Te modyfikacje sprawiają, że glargina rozpuszcza się w kwasowym pH, ale jest mniej rozpuszczalna w neutralnym pH, które jest w organizmie.

Tworzenie Lantusa rozpoczyna się od produkcji glarginy poprzez szczep bakterii E.coli. Następnie zostaje ona oczyszczona i dodana do roztworu wodnego, zawierającego niewielkie ilości cynku i trochę gliceryny. Aby spowodować kwasowość, dodawana jest również odrobina kwasu chlorowodorowego, co obniża pH do wartości około 4. W takiej kwasowości glargina całkowicie się rozpuszcza w roztworze wodnym i to dlatego fiolka insuliny Lantus jest przeźroczysta.

Po wstrzyknięciu Lantusa do tkanki podskórnej, roztwór kwasowy jest zobojętniany przez organizm do neutralnego pH. Ponieważ glargina nie rozpuszcza się w neutralnym pH, wytrąca się, przyjmując formę, która jest nierozpuszczalna w podskórnej tkance tłuszczowej i przez to formuje stosunkowo nierozpuszczalny magazyn. Z tego zbiornika lub magazynu wytrąconej glarginy w tkankach, małe ilości powoli powracają do roztworu, a następnie do krwioobiegu.

Levemir produkowany jest z insuliny detemir. Insulina detemir tworzona jest przez rekombinacyjną technologię DNA tak samo jak glargina, lecz produkowana jest na drożdżach piekarskich w miejsce bakterii E.coli. Jest ona roztworem klarownym, który zawiera - poza insuliną detemir - trochę cynku, mannitolu, innych substancji chemicznych oraz trochę kwasu chlorowodorowego lub wodorotlenku sodowego, aby zneutralizować pH. Insulina detemir różni się od ludzkiej tym, że jeden aminokwas został pominięty z końca łańcucha B, a w zamian tego w tym miejscu umieszczony jest kwas tłuszczowy.

Detemir - w przeciwieństwie do glarginy - nie tworzy osadu po wstrzyknięciu. Zamiast tego działanie detemiru jest wydłużone, ponieważ jego zmieniona forma sprawia, że przylega on do siebie w magazynie podskórnym (miejscu wstrzyknięcia), a więc jest wchłaniany powoli. Gdy już molekuły detemiru oddzielą się od siebie, wchodzą do krwioobiegu, ale tam dodane kwasy tłuszczowe wiążą się z albuminą (białkiem prostym).

Ponad 98% detemiru w krwioobiegu wiąże się z albuminą. Insulina nie może działać bez powiązania z albuminą. Organizm może korzystać z niej przez wydłużony czas, ponieważ oddzielanie się od albuminy jest powolne.

Pytanie która insulina jest lepsza to sprawa sporna. Levemir zazwyczaj zaleca się podawać dwa razy na dobę (chociaż Agencja ds. Żywności i Leków FDA zaakceptowała podawanie Levemiru raz lub dwa razy na dobę), natomiast Lantus jeden raz. Jednakże według dr Richarda Bernsteina Lantus również działa lepiej, gdy jest podawany dwa razy dziennie. Kwasowa natura Lantusa może czasami spowodować szczypanie w miejscu wstrzyknięcia, a w rzadkich przypadkach obie formuły mogą powodować reakcje alergiczne.

Większość prób badających efektywność Lantusa oraz Levemiru porównywały te dwie insuliny do insuliny NPH. NPH jest zawiesiną kryształów w roztworze, więc przed użyciem wymaga dokładnego wstrząśnięcia, aby kryształy równo się rozłożyły. Niektóre badania nie zdołały ukazać żadnej różnicy pomiędzy Lantusem a NPH pod względem równomiernego wchłaniania.

Inne badania pokazały, że NPH - w porównaniu z Lantusem i Levemirem - ma zmienne wchłanianie i bardziej wyraźny szczyt działania. Szczególnie w porach nocnych mogła wystąpić hipoglikemia w przypadkach niskiego poziomu cukru wynikającego z ćwiczeń fizycznych lub spożycia alkoholu na skutek nałożenia się tego ze szczytem działania insuliny NPH.

W niektórych badaniach Levemir ukazał mniejszą zmienność, stabilniejsze efekty obniżania glukozy we krwi w porównaniu zarówno do insuliny NPH oraz Lantusa. Porównując Levemir z Lantusem używane w połączeniu z szybkodziałającą insuliną u pacjentów z cukrzycą typu 1, Levemir miał niższe ryzyko głębokiej hipoglikemii oraz hipoglikemii nocnej, lecz ogólne ryzyko niedocukrzeń było porównywalne. Również kontrola cukru we krwi przy stosowaniu tych dwóch insulin była podobna.

Źródło: diabeteshealth.com, tłumaczenie oraz zdjęcia: Monika Szurdyga

Artykuły na podobny temat:

1. Zjawisko Brzasku czy Efekt Somogyi? Jaka jest różnica?
2. Wspólna walka o refundowane leki – PETYCJA!
3. Co to jest chwiejna cukrzyca?

Hipoglikemia - czasami nazywana „reakcją insulinową" - może przydarzyć się nawet wtedy, gdy z całych sił próbujesz opanować swoją cukrzycę. I mimo że często nie jesteś w stanie jej zapobiec, na hipoglikemię można zareagować zanim dojdzie do stanu krytycznego. I dlatego właśnie tak istotne jest, aby wiedzieć czym jest hipoglikemia, jakie są jej objawy i jak na nią reagować.

Jakie są objawy hipoglikemii?

Objawy niskiego poziomu cukru we krwi to między innymi:

• Drżenie (np. rąk)
• Zawroty głowy
• Wzmożone pocenie
• Uczucie głodu
• Ból głowy
• Bladość skóry
• Nagłe zmiany nastroju lub zachowania, takie jak płacz bez wyraźnego powodu
• Niezgrabne lub gwałtowne ruchy
• Zasłabnięcie
• Problemy ze skupieniem uwagi, dezorientacja
• Mrowienie w okolicach ust.

Skąd wiedzieć, że poziom cukru jest niski?

Częścią kontroli cukrzycy jest sprawdzanie cukru we krwi. Jeśli masz wątpliwości, zapytaj lekarza jak często powinieneś to robić i jakie powinny być poziomy glukozy we krwi. Wyniki pomiarów pokażą Ci, kiedy poziom cukru jest niski i że musisz zareagować.

Powinieneś sprawdzać poziom glukozy we krwi zgodnie z zaleceniami lekarza. Niemniej jednak równie ważne jest, abyś mierzył cukier kiedy tylko czujesz, że zbliża się niski cukier. Gdy się okaże, że cukier jest rzeczywiście niski, powinieneś zareagować od razu.

Jeżeli czujesz, że nadchodzi niedocukrzenie, a nie możesz tego sprawdzić gleukometrem, najlepiej zrobisz jeśli jednak zareagujesz niż jeśli miałbyś czekać. Zapamiętaj tę prostą zasadę: Kiedy masz wątpliwości, reaguj.

Jak zareagować w przypadku hipoglikemii?

Najszybszym sposobem podniesienia poziomu glukozy we krwi jest przyjęcie jakiejkolwiek postaci cukru, np. 3 tabletki glukozy (do kupienia w aptece), ½ szklanki soku owocowego lub 5-6 landrynek.

Porozmawiaj z lekarzem, pielęgniarką lub dietetykiem i sporządźcie listę pokarmów, które najlepiej sprawdzą się w przypadku niedocukrzenia. Następnie upewnij się, że zawsze masz przy sobie przynajmniej jeden rodzaj cukru.

Kiedy już zmierzyłeś poziom cukru i zareagowałeś na hipoglikemię, odczekaj 15-20 minut i zmierz cukier jeszcze raz. Jeżeli nadal jest niski, a objawy niedocukrzenia nie mijają, ponownie zjedz coś słodkiego. Gdy już poczujesz się lepiej, zjedz zaplanowany posiłek lub przekąskę, aby utrzymać poziom cukru na odpowiednim poziomie.

Istotne jest, aby szybko zareagować na hipoglikemię, ponieważ Twój stan może się pogorszyć i możesz zemdleć. Jeśli tak się stanie, będziesz potrzebować NATYCHMIASTOWEJ pomocy, np. zastrzyku glukagonu lub pomocy w szpitalu.

Glukagon podnosi poziom glukozy we krwi. Wstrzykuje się go tak jak insulinę. Poproś lekarza o receptę i dowiedz się jak używać glukagonu. Musisz poinformować ludzi ze swojego otoczenia (członków rodziny, współpracowników) jak i kiedy wstrzyknąć glukagon w przypadku, gdy będzie to konieczne.

Jeżeli nie ma glukagonu w pobliżu, powinieneś zostać wzięty na pogotowie. W takim wypadku ktoś musi wezwać pomoc (dzwoniąc pod numer 999 lub 112). Zapisz sobie numery alarmowe w telefonie.

Gdy zemdlejesz na skutek niedocukrzenia, ktoś z Twojego otoczenia powinien:

• NIE wstrzykiwać insuliny
• NIE podawać jedzenia ani napojów
• NIE wkładać swoich dłoni do Twoich ust
• Wstrzyknąć glukagon
• Zadzwonić po pomoc.

Jak zapobiegać hipoglikemii?

Najlepszym rozwiązaniem jest dobra kontrola cukrzycy. Będzie idealnie jeśli nauczysz się rozpoznawać objawy hipoglikemii. W ten sposób będziesz mógł zareagować na niedocukrzenie zanim Twój stan się pogorszy.

Hipoglikemia nieuświadomiona

Niektóre osoby nie odczuwają oznak hipoglikemii. Mogą stracić przytomność bez uświadomienia sobie, że poziom cukru we krwi spada. Ten problem nosi nazwę hipoglikemii nieuświadomionej.

Hipoglikemia nieuświadomiona zazwyczaj występuje u osób, które chorują na cukrzycę od wielu lat. Nie występuje u każdego. Bardziej prawdopodobna jest u osób z neuropatią (uszkodzenia komórek nerwowych), u osób prowadzących ścisłą kontrolę glikemii oraz tych, którzy przyjmują niektóre leki nasercowe lub na nadciśnienie.

Wraz z upływem lat, wiele osób nadal ma objawy hipoglikemii, ale trzeba pamiętać, że one mogą ulegać zmianom. W takim przypadku ktoś może nie rozpoznać oznak niedocukrzenia, ponieważ są one inne.

Te zmiany są dobrym powodem, aby często mierzyć cukier we krwi oraz ostrzec znajomych i rodzinę o objawach hipoglikemii. Reaguj na niski lub spadający poziom cukru nawet jeśli czujesz się dobrze. I koniecznie poinformuj lekarza, jeżeli kiedykolwiek cukier spadł poniżej 50 mg/dl bez żadnych objawów.

Temat hipoglikemii jest mi szczególnie bliski. Po przetłumaczeniu tego artykułu zrozumiałam, że występuje u mnie hipoglikemia nieuświadomiona. Mdleję po prostu nałogowo, nawet na pompie. Boję się wysokiego poziomu cukru i dlatego wolę się trzymać niskich granic. No a że od cukru 70-80 mg/dl jest już blisko do hipo, stąd te problemy... Mój organizm próbuje przyzwyczaić się do tego i nie reaguje na poziom np. 40 mg/dl. Nie czuję, że cukier leci, więc nic nie robię, żeby temu zapobiec. Dopiero jak ląduję w pozycji horyzontalnej (z psiną u stóp), zaczynam myśleć, że coś jest nie-tak. Ale wtedy nie mam już siły, żeby cokolwiek zrobić. Na szczęście wątroba reaguje (wydzielając glukozę) i po ok. 15 minutach jestem w stanie sięgnąć po coś słodkiego. W każdym miejscu w mieszkaniu mam glukozę (najwygodniejsza dla mnie jest ta w proszku, bo szybko przechodzi do krwioobiegu, bez gryzienia) oraz małe soki.

Lekarze twierdzą, że właśnie pastylki glukozy lub glukoza w proszku jako cukier w najprostszej postaci wchłania się najszybciej i to nią należy się ratować w przypadku hipoglikemii. Polecana jest też słodka coca-cola. Teraz najbardziej przemawia do mnie płynny cukier w saszetkach firmy Wellion, o którym pisałam przy okazji recenzji trzeciego numeru kwartalnika „Active".

Cóż, wiem, że muszę coś zrobić z tym „fantem". Jestem już w połowie lektury „Umysł ponad nastrojem. Zmień nastrój poprzez zmianę sposobu myślenia" polecanej przez Magdę Chomkę. Mam już też numer telefonu do trenera psów, na pewno się z nim skontaktuję i zapytam czy jest w stanie nauczyć Terri odpowiedniej metody reagowania na mój lecący cukier.

Monika Szurdyga

Źródło: diabetes.org, zdjęcia: stock.xchng (autorstwo: Zeppelin5)

oraz Monika Szurdyga

Artykuły na podobny temat:

1. Hiperglikemia, czyli wysoki poziom cukru we krwi
2. Niski poziom cukru może prowadzić do rozwoju ślepoty …
3. PEN – Uczeń musi mierzyć poziom cukru we krwi cz2

Alkohol jest wszędzie: szczególnie gdy rodzina zbiera się na grillu czy innych przyjęciach. Ktoś pyta: „Czego się napijesz?". Co odpowiesz, jeśli masz cukrzycę?

To zależy. Rozpocznij od zadania sobie samemu trzech pytań:

1. Czy moja cukrzyca jest pod kontrolą?
2. Czy mój lekarz uważa, że nie mam problemów zdrowotnych, które alkohol może jeszcze pogłębić, np. uszkodzenia komórek nerwowych lub wysokie ciśnienie krwi.
3. Czy wiem jaki wpływ może mieć alkohol na mnie i moją cukrzycę?

Jeśli odpowiedziałeś twierdząco na wszystkie trzy pytania, sporadyczny drink jest jak najbardziej w porządku. Ale co to znaczy „sporadyczny"? Eksperci z American Diabetes Association sugerują, że nie powinno się wypijać więcej niż dwa drinki dziennie w przypadku mężczyzn oraz jeden w przypadku kobiet. I to samo zalecenie dotyczy także ludzi bez cukrzycy.

Twoje ciało, cukrzyca i alkohol

Alkohol bardzo szybko przemieszcza się we krwi i nie jest rozkładany w żołądku. W ciągu pięciu minut po wypiciu drinka we krwi jest wystarczająca ilość alkoholu, aby można ją było wykryć. Najwyższy poziom stężenia w krwioobiegu alkohol osiąga po 0,5 do 1,5 godziny po wypiciu drinka.

Praca Twojej wątroby to głównie rozkładanie alkoholu, kiedy ten już się znajdzie w organizmie. Lecz to wymaga czasu. Jeżeli ważysz niecałe 70 kg (obliczenie dla 150 funtów, czyli około 67,5 kg - przyp. red.), strawienie piwa lub drinka zajmie około dwie godziny.

Jeśli pijesz alkohol w szybszym tempie niż Twoja wątroba może go rozłożyć, nadmiar alkoholu przemieszcza się przez krwioobieg do innych części ciała. Najłatwiejszym celem są komórki mózgowe. Kiedy ktoś mówi, że od alkoholu szumi mu w głowie, to właśnie odzwierciedla jak się czuje.

Ryzyko niskiego poziomu cukru we krwi - hipoglikemia

Jeżeli masz cukrzycę i bierzesz insulinę albo tabletki, ryzykujesz niskim poziomem cukru we krwi kiedy pijesz alkohol. Aby się zabezpieczyć, nigdy nie pij na pusty żołądek. Zaplanuj sobie drinka w czasie posiłku albo po przekąsce.

W jaki sposób alkohol przyczynia się do prawdopodobieństwa niedocukrzenia? To ma wiele wspólnego z Twoją wątrobą.

Zazwyczaj kiedy poziom cukru zaczyna spadać, wątroba wkracza do akcji, tzn. zamienia zapasy węglowodanów na glukozę. Następnie przekazuje glukozę do krwi, co pomaga uniknąć lub spowalnia reakcję hipoglikemiczną.

Jednak to ulega zmianie w momencie, gdy alkohol znajdzie się w organizmie. Alkohol to toksyna. Ciało reaguje na alkohol jak na truciznę. Wątroba chce się go szybko pozbyć z krwi. W rzeczywistości wątroba nie jest w stanie uwolnić glukozy dopóki nie zajmie się alkoholem. Jeśli cukier we krwi spada, bardzo szybko może dojść do głębokiego niedocukrzenia.

I to dlatego wypicie zaledwie dwóch drinków (około 60 ml) na pusty żołądek może doprowadzić do bardzo niskiego poziomu cukru we krwi.

Gdy połączysz alkohol z wysiłkiem fizycznym, zwiększasz ryzyko niedocukrzenia. Tak się może stać, ponieważ wysiłek pomaga obniżyć poziom cukru. Powiedzmy, że rozegrałeś kilka ciężkich setów w tenisa. Po meczu wypijasz piwo. Ale nawet po grze Twój organizm nadal pracuje. Zastępuje energię, którą Twoje mięśnie zużyły. Aby to było możliwe, pobiera glukozę z krwi i przekazuje ją do mięśni. Dlatego właśnie ćwiczenia fizyczne mogą spowodować, że poziom cukru zacznie spadać.

Jeżeli przyjmujesz insulinę lub tabletki, one także pracują, aby usunąć glukozę z krwi. Jeśli nie zjesz lub wątroba nie uwolni glukozy do krwi, to jesteś na najlepszej drodze do hipoglikemii. Jeżeli wypijesz piwo, alkohol powstrzyma wątrobę od przekazania jakiejkolwiek ilości glukozy. W tym momencie prawdopodobieństwo głębokiego niedocukrzenia jest nawet większe.

Zapytaj lekarza - diabetologa czy łączenie alkoholu z Twoimi lekarstwami jest bezpieczne.

Dla osób z drugim typem cukrzycy, leczącymi się poprzez odpowiednią dietę oraz ćwiczenia fizyczne, niski poziom cukru we krwi w czasie picia alkoholu stanowi mniejsze ryzyko.

Nie dopuszczaj do hipoglikemii

Postępuj według tych wskazówek, aby uniknąć niedocukrzenia w czasie picia:

• Nigdy nie pij alkoholu na pusty żołądek.
• Ogranicz się do 1 drinka jeśli jesteś kobietą lub 2 jeśli jesteś mężczyzną.

Alkohol wpływa na zdolność organizmu do poradzenia sobie z niskim poziomem cukru. Jeśli masz niski cukier, być może będziesz musiał podnosić go więcej niż raz wraz z upływem czasu. Gdy piłeś, sprawdź cukier zanim pójdziesz spać. Zjedz przekąskę, aby uniknąć hipoglikemii w czasie snu.

Ostrzeżenie: zastrzyki z glukagonem nie są pomocne przy poważnej hipoglikemii wywołanej przez picie. Zastrzyki z glukagonem pomagają w przypadku poważnej hipoglikemii wywołanej za dużą dawką insuliny. Glukagon zmusza wątrobę do uwolnienia glukozy do krwi. Ale ten proces zatrzymywany jest przez alkohol. Musisz być w stanie zareagować, czyli zjeść węglowodany, np. glukozę w tabletkach czy proszku. Nie możesz dopuścić do jeszcze większego spadku cukru. Jeżeli zemdlejesz, ktoś z opieki medycznej będzie musiał wstrzyknąć Ci glukozę do krwioobiegu.

Częste picie dużych ilości alkoholu może w konsekwencji uszkodzić wątrobę. Nie będzie także w stanie produkować glukozy. Gdy to się stanie, Twoją cukrzycę będzie bardzo trudno kontrolować.

Niektóre z objawów po wypiciu za dużej ilości alkoholu - takie jak dezorientacja czy niewyraźna mowa - są podobne do objawów niskiego cukru lub kwasicy ketonowej (najczęściej występującej u osób z 1 typem cukrzycy, spowodowanej za małą dawką insuliny). W takim przypadku możesz zostać poproszony o poddanie się badaniu krwi lub testu alkomatem w celu wykrycia alkoholu. Nie przejmuj się. Cukrzyca nie będzie miała wpływu na wynik testu na obecność alkoholu, nawet jeśli masz objawy niedocukrzenia czy „kwaśny" oddech z powodu wysokiego poziomu ketonów. Jeżeli jesteś poproszony o badanie na obecność alkoholu i masz wybór, zdecyduj się na badanie krwi. W ten sposób opieka medyczna może sprawdzić także poziom cukru oraz ketonów.

Mięsień piwny

Chociaż sporadyczny drink nie musi sprawić, że stracisz kontrolę na poziomem cukru we krwi, może on popsuć Twój plan jeżeli zależy Ci na utracie wagi. Dwa jasne piwa to około 200 dodatkowych kalorii. Alkohol nazywany jest „pustymi kaloriami", ponieważ nie dostarcza on żadnych składników odżywczych.

Jeżeli przestrzegasz diety niskokalorycznej, pomyśl dwa razy zanim zdecydujesz się na alkohol. Ogólnie rzecz biorąc, alkohol liczy się jak jednostki tłuszczu (1 drink równa się dwóm wymiennikom tłuszczowym).

Mądre wybory napojów alkoholowych

Niektóre napoje alkoholowe stanowią lepszy wybór dla diabetyków. Stawiaj na te, które mają mało alkoholu i cukru. Jeśli pijesz drinki, dolewaj do alkoholu soku bez cukru, napoju typu „light" albo wody. To pozwoli na utrzymanie poziomu cukru w określonych granicach.

Jasne piwo oraz wino wytrawne to dobry wybór. Mają one mniej alkoholu, węglowodanów oraz kalorii.

Aby drinki miały dłuższe działanie, spróbuj napoju o nazwie „spritzer". Zmieszaj wino z gazowaną wodą mineralną lub napojem typu „light". Spróbuj bezalkoholowej „virgin Bloody Mary". Przepisy na nie łatwo znajdziesz w Internecie.

Gdy alkohol jest złym wyborem

Niektóre osoby z cukrzycą nie powinny w ogóle pić alkoholu. Może on pogorszyć niektóre problemy zdrowotne wynikające z cukrzycy.

Jeżeli masz uszkodzenia komórek nerwowych w rękach lub nogach, picie alkoholu może to jeszcze pogorszyć. Alkohol jest trucizną dla nerwów. Picie może zwiększyć ból, pieczenie, mrowienie, drętwienie oraz inne objawy towarzyszące uszkodzeniom nerwów. Niektóre badania ukazują, że nawet drobne - lecz regularne - picie (poniżej dwóch drinków tygodniowo) może spowodować uszkodzenie komórek nerwowych.

Obfite picie alkoholu (trzy lub więcej drinków dziennie) może spotęgować problemy ze wzrokiem (retinopatię) u diabetyka. Jeżeli masz wysokie ciśnienie krwi, możesz je obniżyć jeśli przestaniesz pić alkohol.

Wielu diabetyków ma we krwi wysoki poziom tłuszczu zwanego trójglicerydami. Jeśli i Ty należysz do tej grupy, nie powinieneś pić alkoholu. Ma on wpływ na sposób w jaki wątroba usuwa tłuszcz z krwi. Alkohol również pobudza wątrobę do większej produkcji trójglicerydów. Nawet sporadyczne picie alkoholu (dwie niewielkie szklaneczki wina w ciągu tygodnia) może podnieść poziom trójglicerydów.

A jak Wasze doświadczenia w tym temacie? Bo ja już na własnej skórze przekonałam się, że na drugi dzień po imprezie (na której wypiłam nawet tylko parę kieliszków wina) muszę znacznie obniżyć bazę oraz ilość insuliny do posiłków.

Wasze zdrowie piwkiem bezalkoholowym!

Monika Szurdyga

Źródło: diabetes.org 15.10.2007r

Artykuły na podobny temat:

1. 10 Mitów na temat cukrzycy
2. Hiperglikemia, czyli wysoki poziom cukru we krwi
3. Co to jest chwiejna cukrzyca?

NIE! Mimo, że nie do końca wiadomo, dlaczego niektóre osoby chorują na cukrzycę, wiadomo na pewno, że cukrzyca nie jest zaraźliwa. Nie można się nią zarazić tak jak katarem, czy grypą. Wydaje się, że istnieje powiązanie genetyczne związane z cukrzycą, szczególnie, jeśli chodzi o typ drugi. Pewną rolę odgrywa też styl życia. Osoby z nadwagą, które nie prowadzą aktywnego trybu życia na pewno są bardziej narażone.

Mit nr 2: Ludzie z cukrzycą nie mogą jeść słodyczy ani czekolady.

Słodycze i desery mogą być spożywane przez osoby z cukrzycą, jeżeli są częścią zdrowej diety lub połączone z ćwiczeniami fizycznymi. Słodycze nie są zakazane diabetykom bardziej niż ludziom zdrowym.

Mit nr 3: Jedzenie zbyt dużej ilości cukru powoduje cukrzycę.

Oczywiście, że NIE! Cukrzyca jest powodowana kombinacją czynników genetycznych i stylu życia. Nadwaga zwiększa ryzyko wystąpienia cukrzycy typu drugiego. Jeżeli w Twojej rodzinie były przypadki cukrzycy, przestrzeganie zdrowej diety oraz regularne ćwiczenia fizyczne są zalecane, aby utrzymać odpowiednią wagę ciała.

Mit nr 4: Ludzie z cukrzycą powinni jeść specjalne posiłki dla diabetyków

Zdrowa dieta diabetyka jest taka sama jak u zdrowego człowieka - o niskiej zawartości tłuszczu (szczególnie tych nasyconych i kwasów tłuszczowych typu „trans" znajdujących się w produktach przetworzonych), z umiarkowaną ilością soli i cukru, z posiłkami opartymi na pełnoziarnistych produktach, warzywach oraz owocach. „Diabetyczne" i „dietetyczne" wersje produktów nie przynoszą żadnych korzyści. W dalszym ciągu podnoszą poziom cukru we krwi, są zazwyczaj droższe i mogą także wywołać biegunkę, jeśli zawierają słodziki, których dany organizm nie toleruje.

Mit nr 5: Jeżeli masz cukrzycę, powinieneś jeść tylko małe ilości produktów bogatych w skrobię, takich jak pieczywo, ziemniaki i makarony

Produkty bogate w skrobię są częścią zdrowej diety. To, co jest istotne, to rozmiar porcji. Pieczywo pełnoziarniste, płatki zbożowe, makaron, ryż i warzywa o dużej zawartości skrobi - takie jak ziemniaki, groszek czy kukurydza - mogą być częścią posiłku lub przekąski. Kluczową sprawą jest porcja. Dla większości osób z cukrzycą 3-4 porcje żywności zawierającej węglowodany będą odpowiednie. Produkty z pełnego ziarna i bogate w skrobię są dobrym źródłem błonnika, który ma pozytywny wpływ na trawienie i usprawnia pracę jelit.

Mit nr 6: Ludzie z cukrzycą są bardziej podatni na przeziębienia i inne choroby.

NIE! Jeśli masz cukrzycę wcale nie jesteś bardziej podatny na przeziębienie czy inną chorobę. Jednak zaleca się, aby osoby chore na cukrzycę szczepiły się przeciwko grypie. A to, dlatego, że jakakolwiek infekcja ma negatywny wpływ na kontrolę cukru we krwi, co zwiększa ryzyko wystąpienia hiperglikemii, a u osób z pierwszym typem cukrzycy zwiększa też prawdopodobieństwo kwasicy ketonowej.

Mit nr 7: Insulina powoduje miażdżycę i wysokie ciśnienie.

Nie, insulina nie powoduje miażdżycy. Istnieją laboratoryjne dowody, że insulina może imitować niektóre z wczesnych procesów powiązanych z miażdżycą. Dlatego niektórzy lekarze obawiają się, że insulina może przyczynić się do podwyższenia ciśnienia krwi oraz twardnienia naczyń krwionośnych. Ale tak nie jest!

Mit nr 8: Insulina powoduje tycie, a ponieważ otyłość ma niekorzystny wpływ na organizm, nie powinno się jej przyjmować

Różne badania pokazały, że korzyści z kontroli glukozy oraz przyjmowania insuliny daleko przewyższają ryzyko tycia.

Mit nr 9: Owoce są zdrowym pożywieniem. Dlatego możesz ich jeść tak dużo, ile chcesz.

Owoce są zdrowym pożywieniem. Zawierają błonnik oraz dużo witamin i minerałów. Ponieważ zawierają też węglowodany, należy je uwzględnić w planie posiłków. Porozmawiaj ze swoim dietetykiem na temat ilości oraz częstotliwości i rodzajów owoców, które powinieneś jeść.

Mit nr 10: Nie musisz niczego zmieniać w kontroli cukrzycy, jeśli wartość hemoglobiny glikowanej nie jest wyższa niż 8%

Im lepsza kontrola cukru we krwi, tym mniejsze ryzyko powikłań wynikających z cukrzycy. Wartość HbA_1c około 7% nie oznacza dobrej kontroli. Celem jest osiągnięcie wartości poniżej 7%. Im Twój wynik HbA_1c jest bliższy wartości u zdrowego człowieka (poniżej 6%), tym mniejsze prawdopodobieństwo powikłań. Jednak wzrasta wtedy ryzyko hipoglikemii, szczególnie przy pierwszym typie cukrzycy. Porozmawiaj z lekarzem lub kimś z zespołu medycznego na temat, jaki wynik HbA_1c jest dla Ciebie najodpowiedniejszy.

Z chęcią poczytam o innych mitach związanych z cukrzycą, pompami insulinowymi, terapią i wszystkim, co Was dotyczy. Piszcie i pytajcie.

Artykuł na podstawie: www.diabetes.org/diabetes-myths.jsp, tłumaczenie i opracowanie: Monika Szurdyga, zdjęcia: www.sxc.hu

Artykuły na podobny temat:

1. Cukrzyca typu 1 – nie tylko dla dzieci
2. Co to jest chwiejna cukrzyca?
3. Zdrowy styl życia łagodzi predyspozycje do cukrzycy