Najważniejsza z nich to fakt, że można pobrać ze strony autora i używać w pełni funkcjonalną wersję darmową!

Teraz trochę o samym programie Mój Komputerowy Dietetyk 2.0 pisze jego autor: Moim zdaniem jest on niezbędnym i niezastąpionym narzędziem dla osób stosujących modele żywienia oparte na kontroli zawartości w posiłkach takich parametrów jak: białka, tłuszcze, węglowodany, kalorie, wymiennik węglowodanowy, wymiennik białkowo-tłuszczowy. Nadaje się idealnie dla diabetyków, sportowców, osób z nadwagą lub stosujących 'Żywienie Optymalne', dietę Montignac'a, dowolny typ diety odchudzającej opartej na kontroli kalorii w posiłkach, jak również diety lecznicze.

Dodatkowa możliwość rejestracji aktywności fizycznej i kontroli bilansu energetycznego jest bardzo atrakcyjna dla osób odchudzających się, a poręczny kalendarz wzbogacony jest o możliwość rejestracji wagi ciała.

Program Mój Komputerowy Dietetyk 2.0 oparty jest na modyfikowalnym zbiorze produktów z podana zawartości białka, tłuszczu, węglowodanów, WW, WBT i kalorii w 100 gramach produktu. Lista z zawartością prawie tysiąca artykułów jest dostarczana łącznie z programem, i można ją dowolnie rozszerzać uzupełniając według indywidualnych zapotrzebowań poprzez dopisywanie kolejnych produktów.

W parametrach systemu Mój Komputerowy Dietetyk 2.0 można wprowadzić założone dla siebie ograniczenia dziennego spożycia, program, podczas wprowadzania dziennego menu, na bieżąco wylicza sumy wprowadzonych pozycji i porównuje z zadanymi normami dziennymi. Wszystkie wprowadzone do systemu dzienne posiłki są zapamiętywane, istnieje więc naturalna możliwość przeglądania dotychczasowej historii żywienia, co jest szczególnie pomocne w przypadku konsultacji z lekarzem dietetykiem.

Zapraszam więc do pobrania darmowej wersji programu Mój Komputerowy Dietetyk 2.0 i podzielenia się swoimi opiniami na jego temat!

Rafał

Źródło: email od autora programu Mój Komputerowy Dietetyk 2.0

Artykuły na podobny temat:

1. Desery nadal mogą pojawiać się w menu diabetyka
2. Nowe produkty dla diabetyków firmy Wellion
3. 10 Mitów na temat cukrzycy

Ponad 70 tysięcy z dwóch milionów mieszkańców województwa lubelskiego choruje na cukrzycę - wynika z najnowszych badań prezentowanych przez wojewódzkiego konsultanta do spraw diabetologii. W regionie jest coraz więcej otyłych dzieci, co w przyszłości może prowadzić do cukrzycy.

Otyłość u 10-14-latków to skutek przejadania się i mniejszej aktywności fizycznej. A właśnie nadwaga, otyłość i złe nawyki żywieniowe w dzieciństwie, będą skutkować zapadalnością na cukrzycę w wieku 20-30 lat - ostrzegają diabetolodzy.

O cukrzycy i jej skutkach społecznych dyskutują uczestnicy zamojskiej konferencji zorganizowanej dla lekarzy specjalistów i pierwszego kontaktu.

Źródła: AAA IAR, PH/14.02.2009 15:25 oraz Onet

Artykuły na podobny temat:

1. PEN – Dwa oblicza cukrzycy: cukrzyca typu 2
2. Cukrzyca typu 2 powiązana z zapaleniem wątroby
3. Cukrzyca – klucz do skutecznej terapii

Dorośli, u których zostaje zdiagnozowana ta choroba, często zauważają, że nie ma dla nich dużo informacji ani wsparcia. Czasami czują, że tak naprawdę „nie pasują" do tej choroby.

Niedawna ankieta wśród czytelników przeprowadzona przez About.com Diabetes ujawniła emocje, frustracje oraz również i siłę, jaka płynie z faktu radzenia sobie z chorobą „młodzieńczą". Maile od czytelników takich jak Ty opowiadają fascynującą historię o tym jak to jest, gdy u dorosłego człowieka zostaje zdiagnozowana cukrzyca typu 1.

Doświadczenia osób dorosłych cierpiących na cukrzycę typu 1

Colette: „W wieku 50 lat zdiagnozowano u mnie cukrzycę typu 1 i od 19 miesięcy jestem na insulinie. Nie miałam dramatycznych przypadków wysokiego cukru we krwi, w mojej rodzinie nie było osób chorych na cukrzycę, cieszyłam się dobrym zdrowiem i nie przyjmowałam żadnych lekarstw. Poszłam na coroczne badania w sierpniu 2005 roku i cukier we krwi wyniósł 163. Nie muszę mówić w jakim byłam szoku, gdy powiedziano mi, że mam cukrzycę, a co dopiero, gdy usłyszałam, że to typ 1".

Sue: „Diagnozę usłyszałam w wieku 48 lat, w mojej rodzinie, po żadnej stronie, nie było przypadków cukrzycy. Miałam wszystkie typowe objawy, w szczególności pragnienie. W tamtym czasie byłam nauczycielką i dosłownie nie byłam w stanie mówić dłużej niż 2 minuty bez wypicia czegoś".

CH: „Diagnozę postawiono u mnie w wieku 38 lat. Nie było wcześniejszych objawów ani przypadków cukrzycy w rodzinie, nadwaga tylko niecałe 5 kg, a aktywność fizyczna w normie".

Lynn: „Miałam 49 lat, kiedy wykryto u mnie cukrzycę typu 1, tzw. „młodzieńczą". Przeszłam dokładne badania, ponieważ moi lekarze podejrzewali raka. W ciągu 1,5 roku schudłam z ok. 65 kg do 41 kg. W mojej rodzinie po obu stronach nie było przypadków cukrzycy - jestem pierwsza. Początkowo zdiagnozowano u mnie cukrzycę typu 2 - tylko z powodu mojego wieku, ale po badaniu przepisano mi insulinę i zmieniono diagnozę na typ 1".

Greg: „Diagnozę u mnie postawiono, gdy miałem 33 lata. W mojej rodzinie nie było przypadków cukrzycy. Schudłem z 83 kg do 60 kg w ciągu pół roku. Zawsze byłem sportowcem i od skończenia college'u kontynuowałem treningi kickboxingu, karate, golfa oraz podnoszenia ciężarów. Do lekarza poszedłem tylko dlatego, że nie mogłem spać i ciągle chodziłem do ubikacji".

Jakie były uczucia czytelników w momencie diagnozy?

Cukrzyca typu 1 - w przeciwieństwie do typu 2 - wydaje się nie nieść za sobą czynników ryzyka z nią związanych. Osoby, u których wykrywa się typ 1 często czują, że znienacka zostały zaatakowane przez chorobę, która jest groźna i zmienia całe życie. Może to powodować uczucie pustki, szczególnie, gdy osoba chora próbuje znaleźć pomoc w radzeniu sobie, a okazuje się, że większość informacji dotyczy dzieci oraz problemów, przed którymi stają rodzice i ich chore dzieci. Problemy dorosłych, u których dopiero co wykryto cukrzycę typu 1, rzadko się wspomina.

Sue: „Czułam się bardzo osamotniona, miałam mętlik w głowie i przez pierwsze miesiące brakowało mi informacji".

Lynn: „Zupełnie ześwirowałam, gdy zastosowano u mnie insulinę, ponieważ panicznie boję się igieł".

Greg: „Choroba ta była dla mnie zarówno błogosławieństwem jak i przekleństwem. Okropnie skomplikowała mi życie zawodowe, była niezmiernie droga i uchroniła mnie przed zrobieniem wielu rzeczy, które chciałem zrobić".

Stephen: „Przez pierwsze 6 miesięcy byłem bardzo zdenerwowany. Gdyby nie moja żona i dzieci, zniknąłbym z powierzchni ziemi, ponieważ nie mogłem znieść myśli o życiu z tą przypadłością. Mówiłem o tym lekarzom i niczego w zamian nie dostałem".

Nicole: „Czasami czuję się przerażona, że nie obudzę się z nocnego niedocukrzenia".

Jakie są niektóre z frustracji spowodowanych radzeniem sobie z cukrzycą typu 1?

Ponieważ cukrzyca typu 1 u osób powyżej 21 roku życia nie jest typową diagnozą, często na początku możliwość ta zostaje przeoczona. Może minąć trochę czasu, kiedy to chory tak naprawdę nie wie na cukrzycę jakiego typu cierpi. To tylko pogłębia frustrację, ponieważ może się wydawać, że leczenie, badania oraz nauka są sprzeczne i nieskuteczne dopóki nie zostanie postawiona właściwa diagnoza.

CH: „Moje największe frustracje: czekanie na właściwe rozpoznanie (najpierw mój endokrynolog powiedział, że mam typ 2, chociaż wykryto u mnie obecność przeciwciał GAD - przeciw dekarboksylazie kwasu glutaminowego); znalezienie dobrego endokrynologa i umówienie się na wizytę, aby ostatecznie usłyszeć diagnozę od lekarza (zajęło to 6 miesięcy); wysłuchanie oficjalnej diagnozy po tym jak moje własne „dochodzenie" doprowadziło mnie do tego samego wniosku".

Nicole: „Tak, nadal jest to dla mnie trudne i przygnębia mnie, ale jest to coś z czym - w większości - potrafię sobie już radzić".

Shawn: „Frustrują mnie lekarze, którzy mówią mi, że przy cukrzycy typu 1 nie ma problemów ze schudnięciem (hm, czy ktokolwiek pamięta, że aby wyjść z hipo należy JEŚĆ?). Chciałbym móc usiąść przy stole i nie martwić się obliczaniem ilości węglowodanów, które mam zamiar zjeść, zastanawianiem się jaka ilość tłuszczu ma wpływ na wchłanianie całego posiłku i jaki bolus ustawić".

Lynn: „Zmiana przyzwyczajeń, jakie się miało przez 50 lat JEST ciężka. Nikt w moim wieku nie mówi o typie 1, a ludzie uważają, że tak naprawdę wiem więcej, ponieważ choruję właśnie na cukrzycę typu 1 - wydaje im się, że mam ją od zawsze. Nikogo nie interesuje odszukanie możliwych czynników wywołujących typ 1 u osób starszych".

Co im pomogło?

Ponieważ jest to choroba przewlekła, ludzie szukają sposobów jak sobie z nią radzić i jak powrócić do normalnego życia. Istnieje naprawdę olbrzymia ilość nowych informacji, technik, sprzętu oraz metod leczenia, które dostępne są dla wszystkich, u których stwierdzono cukrzycę typu 1. Czasami potrzeba trochę czasu, aby to wszystko ogarnąć. Może się wydawać, że życie nigdy nie wróci do normalności. Jak podkreślają nasi czytelnicy: jest to proces. I wymaga czasu.

Ryan: „Po trzech latach nadal się uczę i przyzwyczajam do życia ze wszystkimi niedogodnościami, które ta choroba wprowadza, ale zawsze mogłoby być gorzej. Przynajmniej da się to kontrolować".

Sue: „Na szczęście w szpitalu rejonowym znalazłam wspaniałych ludzi zajmujących się cukrzycą, którzy okazali się cudownymi pomocnikami, nauczycielami i doradcami. I znalazłam też forum o cukrzycy, dzięki któremu w końcu mam grupę ludzi rozumiejących mój problem".

Podsumowując, każdy, kto brał udział w pisaniu tego artykułu, znalazł jakieś pozytywy, na których mógł się skupić, przez co diagnoza nie była tak przygnębiająca. Ciężko jest znaleźć dobre strony choroby przewlekłej. Cukrzyca w szczególności jest złożoną chorobą, która wymaga praktycznego podejścia każdego dnia. A jednak mimo tego nasi czytelnicy udowadniają, że istnieją dobre strony związane z tą druzgocącą diagnozą. Każdy znajduje swoje własne pozytywy w tej sytuacji. Istotne jest, aby znaleźć równowagę i spokój pomimo wszystkich wyzwań.

Jakie są te pozytywy?

Colette: „Jestem zachwycona, że istnieje taka strona o tej chorobie. Ciężko jest nie-diabetykowi zrozumieć czujność i ciągłą potrzebę pozytywnego nastawienia".

CH: „Dobra strona cukrzycy: doprowadziła do tego, że jem lepiej i bardziej o siebie dbam; więcej też ćwiczę. Większość informacji jest na wyciągnięcie ręki, wystarczy tylko poszukać; zdaję sobie sprawę, że cukier uzależnia i powoduje gorsze samopoczucie (jednak nadal go kocham)".

Greg: „Plusem jest to, że nie można prosić o lepszą przewlekłą chorobę. Nauczyła mnie ona dyscypliny, samowystarczalności i doceniania opieki medycznej na najwyższym poziomie oraz nieustannej potrzeby pomocy od osób bliskich. Moja metoda leczenia bardzo się opłaciła. Mam 56 lat, wyglądam o wiele młodziej i nie mam żadnych uszkodzeń ciała. Jeżeli ja to mogłem zrobić, każdy może".

I na zakończenie słówko ode mnie: osobiście z ręką na sercu mogę powiedzieć, że da się znaleźć optymistyczne strony życia z cukrzycą. Wydaje mi się, że gdybym jej nie miała, to byłabym ... gruba. Od dziecka byłam przyzwyczajana do jedzenia wydzielonych porcji i teraz też zanim coś włożę do ust, chwilę się zastanawiam. I dzięki temu jem mniej i mniej potraw mnie kusi.

A taką super pozytywną informacją jest ta, że ciąże u kobiet z cukrzycą przebiegają spokojniej, a dzieci rodzą się zdrowsze, a to dlatego, że "słodkie" kobiety bardziej o siebie dbają i zanim zajdą w ciążę solidnie się do niej przygotowują.

Dzielcie się swoimi pozytywami. Tak miło się o nich czyta, prawda?

tłumaczenie: Monika Szurdyga

Źródło: adultstype1 z dnia 21 grudnia 2007r.
zdjęcia: stock.xchng,

Artykuły na podobny temat:

1. Co to jest chwiejna cukrzyca?
2. Polskie dzieci coraz bardziej zagrożone cukrzycą
3. Skąd się bierze cukrzyca?

W przeciwieństwie do innych chorób, cukrzyca nie wydaje się dziedziczna według jakiegoś prostego wzoru. Ale z pewnością niektórzy rodzą się z większymi predyspozycjami do zachorowania na cukrzycę niż inni.

Co prowadzi do cukrzycy?

Różne są powody cukrzycy typu 1 i 2. Dla obydwu typów ważne są jednak dwa czynniki. Po pierwsze: dziedziczy się skłonność. Po drugie: coś musi wywołać cukrzycę.

Same geny to za mało. Jednym z dowodów są bliźnięta jednojajowe, które mają identyczne geny. Gdy jedno z bliźniąt zachoruje na cukrzycę typu 1, prawdopodobieństwo, że drugie też zachoruje sięga najwyżej 50%. Jeśli jedno z bliźniąt zachoruje na cukrzycę typu 2, ryzyko zachorowania drugiego bliźniaka to 3 na 4.

Cukrzyca typu 1

W większości przypadków cukrzycy typu 1, trzeba odziedziczyć czynniki ryzyka od obydwojga rodziców. Uważa się, że te czynniki są bardziej powszechne u ludzi o białym kolorze skóry, ponieważ to u nich wyższy jest wskaźnik zachorowalności na cukrzycę typu 1. Ponieważ większość osób o podwyższonym ryzyku wcale nie zapada na cukrzycę, naukowcy chcą się dowiedzieć jak środowisko wpływa na rozwój choroby.

Jeden z czynników może być związany z zimną pogodą. Cukrzyca typu 1 częściej zostaje rozpoznana w zimie niż w lecie i jest częściej spotykana w krajach o chłodnym klimacie. Innym czynnikiem mogą być wirusy. Być może jakiś wirus, który ma łagodne skutki u większości osób, u innych wywoła cukrzycę typu 1.

Dieta okresu niemowlęcego także ma znaczenie. Cukrzyca typu 1 rzadziej występuje o osób, które były karmione piersią oraz u tych, którzy swoje stałe posiłki zaczęli jeść w późniejszym czasie.

U wielu osób rozwój cukrzycy typu 1 wydaje się trwać wiele lat. Podczas eksperymentów, kiedy to naukowcy badali krewnych ludzi z cukrzycą typu 1, odkryto, że większość z tych, którzy zachorowali na cukrzycę później, w swojej krwi od wielu lat miała autoprzeciwciała (przeciwciała to białka, które niszczą bakterie oraz wirusy; autoprzeciwciała to przeciwciała, które skierowane są przeciwko tkankom własnego organizmu).

Cukrzyca typu 2

Cukrzyca typu 2 przejawia większą zależność od genów niż typ 1, lecz także jest bardziej uwarunkowana czynnikami środowiskowymi. Zagmatwane? Oznacza to, że przypadki cukrzycy typu 2 w rodzinie to jeden z najmocniejszych czynników ryzyka odpowiedzialnych za rozwinięcie się choroby, ale wydaje się, że tak się dzieje tylko u osób, które prowadzą „zachodni styl życia".

Amerykanie oraz Europejczycy jedzą za dużo tłuszczów, a za mało węglowodanów i błonnika oraz za mało uwagi poświęcają ćwiczeniom fizycznym. Cukrzyca typu 2 częściej występuje u ludzi z takimi właśnie przyzwyczajeniami. W Stanach Zjednoczonych grupami etnicznymi najbardziej narażonymi na tę chorobę są Afroamerykanie, Meksykanie oraz indiańskie plemię Pima.

Tymczasem osoby mieszkające na obszarach, które nie są dotknięte zachodnią kulturą, nie tak często zapadają na cukrzycę typu 2, niezależnie od tego jak wysokie mają obciążenie genetyczne.

Otyłość jest silnym obciążeniem dla rozwoju cukrzycy typu 2. Najbardziej narażeni są młodzi ludzie, którzy są otyli od dłuższego czasu.

Cukrzyca ciążowa jest dużą zagadką. Kobiety, u których cukrzyca ujawnia się w czasie ciąży bardzo często mają w swojej rodzinie przypadki cukrzycy, szczególnie po stronie matki. Lecz tak jak to jest w innych typach cukrzycy, czynniki poza-genetyczne odgrywają dużą rolę. Starsze matki oraz kobiety z nadwagą są bardziej narażone na cukrzycę ciążową.

Cukrzyca typu 1: ryzyko dla Twojego dziecka

Ogólnie rzecz biorąc, jeżeli jesteś mężczyzną cierpiącym na cukrzycę typu 1, szanse, że Twoje dziecko na nią też zachoruje są jak 1 do 17. Jeżeli jesteś kobietą z cukrzycą typu 1, a dziecko urodziłaś przed ukończeniem 25 roku życia, ryzyko, że u dziecka rozwinie się ta choroba jest jak 1 do 25, natomiast jeśli urodziłaś dziecko po 25 roku życia, ryzyko to jest jak 1 do 100.

Ryzyko rozwinięcia się cukrzycy u dziecka podwaja się jeśli na cukrzycę zachorowałaś przed 11 rokiem życia. Jeżeli zarówno Ty jak i Twój partner macie cukrzycę typu 1, ryzyko to jest między 1 do 10 i 1 do 4.

Istnieje jednak wyjątek do tych obliczeń. Około jedna na siedem osób z cukrzycą typu 1 cierpi na tzw. syndrom autoimmunologicznej choroby wielogruczołowej. Poza cukrzycą osoby te cierpią na chorobę tarczycy oraz osłabione funkcjonowanie nadnerczy. Niektórzy mają również zaburzenia układu odpornościowego. Jeżeli należysz do grupy z tym syndromem, ryzyko, że u Twojego dziecka się on ujawni (w tym cukrzyca typu 1) jest jak 1 do 2.

Naukowcy ciągle się uczą jak przewidywać ryzyko, że dana osoba zachoruje na cukrzycę. Na przykład: większość osób o białej skórze z cukrzycą typu 1 ma gen o nazwie HLA-DR3 lub HLA-DR4.

Jeśli Ty i Twoje dziecko należycie do rasy białej i macie te geny, ryzyko na zachorowanie dziecka jest większe. (Podejrzane geny w innych grupach etnicznych są słabiej przebadane. Gen HLA-DR7 może stanowić ryzyko dla Afroamerykanów, a HLA-DR9 dla Japończyków.)

Inne badania mogą wyjaśniać ryzyko u dziecka. Istnieje specjalny test, który mówi jak organizm reaguje na glukozę, może wskazać które z dzieci w wieku szkolnym są najbardziej narażone na zachorowanie.

Kolejny - droższy - test może być wykonany u dzieci, które mają rodzeństwo chorujące na cukrzycę typu 1. Test ten mierzy antyciała przeciwko insulinie, komórkom wysp trzustkowych Langerhansa lub przeciw enzymom nazywanym dekarboksylazą kwasu glutaminowego. Wysokie poziomy mogą wskazywać, że dziecko jest bardziej narażone na zachorowanie na cukrzycę typu 1.

Cukrzyca typu 2: ryzyko dla Twojego dziecka

Cukrzyca typu 2 to sprawa rodzinna. Częściowo tendencja ta polega na tym, że dzieci uczą się złych nawyków żywieniowych lub lekceważenia ćwiczeń fizycznych od swoich rodziców. Lecz istnieje tu także podstawa genetyczna.

Ogólnie mówiąc, jeżeli chorujesz na cukrzycę typu 2, ryzyko, że Twoje dziecko też zachoruje jest jak 1 do 7 jeśli cukrzyca wystąpiła u Ciebie przed ukończeniem 50-tego roku życia oraz 1 do 13 jeżeli diagnoza miała miejsce po 50-tym roku życia.

Niektórzy naukowcy uważają, że ryzyko zachorowania przez dziecko wzrasta, gdy rodzicem z cukrzycą typu 2 jest matka. Jeżeli zarówno Ty jak i Twój partner macie cukrzycę typu 2, ryzyko to jest około 1 do 2.

Osoby chorujące na pewne rzadkie rodzaje cukrzycy typu 2 obarczeni są innym ryzykiem. Jeżeli chorujesz na rzadki rodzaj zwany MODY (maturity-onset diabetes of the young), ryzyko, że Twoje dziecko na nią też zachoruje jest prawie 1 do 2.

Więcej informacji

Jeżeli chcielibyście dowiedzieć się więcej na temat pochodzenia cukrzycy, National Institutes of Health wydał niedawno The Genetic Landscape of Diabetes. Jest to bezpłatna publikacja elektroniczna, która dokonuje przeglądu obecnej wiedzy na temat genetyki cukrzycy typu 1 oraz 2, jak również innych, mniej powszechnych rodzajów cukrzycy. E-book ten został napisany z myślą o lekarzach oraz diabetykach, którzy są zainteresowani pogłębieniem swojej wiedzy o cukrzycy.

Źródło: diabetes.org, zdjęcia: stock.xchng oraz www.ncbi.nlm.nih.gov, tłumaczenie: Monika Szurdyga

Artykuły na podobny temat:

1. Na zdrowie: Cukrzyca pod kontrolą
2. PEN – Dwa oblicza cukrzycy: cukrzyca typu 2
3. Cukrzyca i papryczki chili

Inne uwarunkowania powiązane z chwiejną cukrzycą

Chwiejna cukrzyca może być spowodowana problemami przewodu pokarmowego, w tym opóźnionym opróżnianiem żołądka (gastropareza), interakcją z lekami, problemami z wchłanianiem insuliny lub niewłaściwym działaniem hormonów.

Osoby, które mają ostre hipoglikemie, mogą także odczuwać problemy z tarczycą (niedoczynność tarczycy) oraz nadnerczami (niewydolność). Leczenie tych schorzeń często prowadzi do rozchwiania cukrzycy.

Gastropareza może wpłynąć na względne tempo absorpcji pożywienia, glukozy oraz insuliny do krwioobiegu.

Problem może być skutkiem ubocznym zniszczenia nerwów, które kontrolują organy wewnętrzne. Jest to schorzenie, które czasami występuje u cukrzyków. Leki takie jak Reglan (międzynarodowa nazwa: metoclopramide) pomagają w bardziej prawidłowym opróżnianiu żołądka. Badania jednak pokazują, że leczenie gastroparezy nie prowadzi do poprawy ogólnej kontroli cukrzycy ani współistniejących komplikacji.

Problemy psychologiczne, w tym depresja oraz stres, są równie często powiązane z chwiejną cukrzycą.

Różnica między chwiejną a wyrównaną cukrzycą

Poziomy cukru we krwi osób z cukrzycą wyrównaną mogą się wahać od czasu do czasu. Wahania te jednak nie są częste i - w przeciwieństwie do cukrzycy chwiejnej - nie mają wpływu na to, jak dana osoba radzi sobie z czynnościami dnia codziennego.

Chwiejna cukrzyca a życie rodzinne

Osoba z chwiejną cukrzycą jest często hospitalizowana, bierze zwolnienia w pracy i często walczy z problemami natury psychologicznej. Wszystkie z tych czynników nakładają dodatkowy emocjonalny oraz finansowy stres na członków rodziny.

Jak często występuje chwiejna cukrzyca?

Chwiejna cukrzyca jest stosunkowo rzadka. Mniej niż 1% pacjentów cierpiących na cukrzycę insulinozależną doświadcza cukrzycy chwiejnej. Jednak ci, którzy jej doświadczają, często mają problemy zdrowotne i często przyjmowani są do szpitala. Ogólnie rzecz biorąc u 3 na 1000 (0,3%) osób z cukrzycą typu 1 rozwinie się chwiejna cukrzyca.

U kogo może wystąpić chwiejna cukrzyca i dlaczego?

Osoby z problemami natury psychologicznej, takimi jak stres oraz depresja, są najbardziej narażone na chwiejną cukrzycę. W niektórych przypadkach problemy psychologiczne mogą doprowadzić do tego, że chory będzie lekceważył samokontrolę cukrzycy. Na przykład może przestać przestrzegać zdrowej diety albo zaniedbać pomiary cukru we krwi. Gdy kontrola glikemii schodzi na boczny plan, brak równowagi metabolicznej dodatkowo komplikuje i często pogarsza problemy psychologiczne, które kryją się pod tym wszystkim, a to powoduje błędne koło chwiejnej cukrzycy.

Jedno niewielkie badanie udokumentowało fakt, że ludzie z chwiejną cukrzycą mają większą reakcję hormonalną na stres niż ci, u których cukrzyca jest wyrównana. To powiązanie psychologiczno-hormonalne może wpływać na rozwój chwiejnej cukrzycy.

Chwiejna cukrzyca częściej występuje u młodych kobiet, przy czym kobiety z nadwagą są bardziej na nią narażone. Większość osób z taką cukrzycą to ludzie pomiędzy 15-tym a 30-tym okiem życia.

Postępowanie w przypadku chwiejnej cukrzycy

Rozpoznanie oraz leczenie problemów leżących u podstaw - czy są one fizjologiczne, czy psychologiczne - to klucz przy terapii chwiejnej cukrzycy. Badania krwi mogą być pomocne przy określeniu powodu chwiejności poziomu cukru. Jeżeli glukoza we krwi odpowiada normalnie na leki przeciwcukrzycowe w środowisku nadzorowanym (np. jako pacjent w szpitalu), oznacza to, że należy szukać przyczyn środowiskowych, psychologicznych lub związanych z zachowaniem (behawioralnych).

Tak jak może istnieć fizjologiczne wyjaśnienie chwiejnej cukrzycy, tak istnieje tylko jedno potencjalne wyjaśnienie powodów środowiskowych i behawioralnych, a zdiagnozowanie psychologicznego powodu chwiejnej cukrzycy często jest długim i trudnym procesem.

Jeśli powód zostaje określony jako psychologiczny, leczenie może wymagać poszukania i próby zmniejszenia stresu, w jakim znalazła się dana osoba.

Pomocna bywa konsultacja z profesjonalnym psychologiem, który oceni i podejmie się terapii takiego pacjenta. Psychoterapia okazała się być bardzo skuteczna w leczeniu chwiejnej cukrzycy.

Pacjenci cierpiący na chwiejną cukrzycę mogą czasami wymagać przeniesienia do innego oddziału leczenia cukrzycy, aby zupełnie od nowa rozpocząć radzenie sobie z chorobą. Przejście do specjalistycznego centrum leczenia cukrzycy może pomóc przełamać błędne koło chwiejnej cukrzycy.

Leczenie chwiejnej cukrzycy wymaga czasami przedłużonego pobytu w szpitalu (nawet do kilku tygodni) z intensywną kontrolą spożywanych posiłków, dawek insuliny oraz ciągłymi pomiarami cukru we krwi.

Osoby, u których głównym powodem chwiejnej cukrzycy są czynniki fizyczne raczej niż psychologiczne, aby precyzyjniej kontrolować poziomy cukru we krwi, mogą skorzystać z terapii za pomocą pompy insulinowej.

Wybrani pacjenci, u których występuje chwiejna cukrzyca o dużym nasileniu mogą rozważać transplantację wysepek Langerhansa lub transplantację trzustki. Mimo obietnic, transplantacje pozostają stosunkowo nową formą terapii i niosą za sobą znaczne ryzyko, w tym to wynikające z przyjmowania leków immunosupresyjnych, które zapobiegają odrzuceniu przeszczepu. I dlatego tylko osoby, które wyczerpały już wszystkie inne możliwości wyrównania poziomów cukru powinny zastanowić się nad transplantacją.

Najważniejszym elementem leczenia chwiejnej cukrzycy jest ścisła kontrola pacjenta pod okiem specjalistów, którzy są w stanie leczyć powody, które ją wywołują i którzy zapewnią pacjentowi właściwą edukację i pomoże w zrozumieniu problemu oraz wesprze tak pacjenta jak i jego rodzinę w skutecznym radzeniu sobie z cukrzycą.

Źródło: diabetes.about.com, zdjęcia: stock.xchng, tłumaczenie: Monika Szurdyga

Artykuł ten został napisany przez Heather M. Ross - amerykańską pielęgniarkę i autorkę wielu publikacji na temat zdrowia, szczególnie chorób serca. Przykro stwierdzić, ale w Polsce problem chwiejnej cukrzycy nie jest traktowany poważnie. Nie ma programów jej leczenia. Pacjenci z tym problemem zostawieni są sami sobie i sami muszą szukać pomocy, szczególnie jeśli mieszkają w małych miastach lub na wsi. Brakuje lekarzy takich jak dr Wiedermann z Gliwic czy psychologów jak Magda Chomka, którzy wiedzą jak pomóc w szczególnie trudnych przypadkach.

Serdeczne, zimowe pozdrowienia! Monika Szurdyga

Artykuły na podobny temat:

1. Cukrzyca typu 1 – nie tylko dla dzieci
2. Hiperglikemia, czyli wysoki poziom cukru we krwi
3. Cukrzyca bez stresu – relacja ze szkolenia Edu-Cukrzyca

NIE! Mimo, że nie do końca wiadomo, dlaczego niektóre osoby chorują na cukrzycę, wiadomo na pewno, że cukrzyca nie jest zaraźliwa. Nie można się nią zarazić tak jak katarem, czy grypą. Wydaje się, że istnieje powiązanie genetyczne związane z cukrzycą, szczególnie, jeśli chodzi o typ drugi. Pewną rolę odgrywa też styl życia. Osoby z nadwagą, które nie prowadzą aktywnego trybu życia na pewno są bardziej narażone.

Mit nr 2: Ludzie z cukrzycą nie mogą jeść słodyczy ani czekolady.

Słodycze i desery mogą być spożywane przez osoby z cukrzycą, jeżeli są częścią zdrowej diety lub połączone z ćwiczeniami fizycznymi. Słodycze nie są zakazane diabetykom bardziej niż ludziom zdrowym.

Mit nr 3: Jedzenie zbyt dużej ilości cukru powoduje cukrzycę.

Oczywiście, że NIE! Cukrzyca jest powodowana kombinacją czynników genetycznych i stylu życia. Nadwaga zwiększa ryzyko wystąpienia cukrzycy typu drugiego. Jeżeli w Twojej rodzinie były przypadki cukrzycy, przestrzeganie zdrowej diety oraz regularne ćwiczenia fizyczne są zalecane, aby utrzymać odpowiednią wagę ciała.

Mit nr 4: Ludzie z cukrzycą powinni jeść specjalne posiłki dla diabetyków

Zdrowa dieta diabetyka jest taka sama jak u zdrowego człowieka - o niskiej zawartości tłuszczu (szczególnie tych nasyconych i kwasów tłuszczowych typu „trans" znajdujących się w produktach przetworzonych), z umiarkowaną ilością soli i cukru, z posiłkami opartymi na pełnoziarnistych produktach, warzywach oraz owocach. „Diabetyczne" i „dietetyczne" wersje produktów nie przynoszą żadnych korzyści. W dalszym ciągu podnoszą poziom cukru we krwi, są zazwyczaj droższe i mogą także wywołać biegunkę, jeśli zawierają słodziki, których dany organizm nie toleruje.

Mit nr 5: Jeżeli masz cukrzycę, powinieneś jeść tylko małe ilości produktów bogatych w skrobię, takich jak pieczywo, ziemniaki i makarony

Produkty bogate w skrobię są częścią zdrowej diety. To, co jest istotne, to rozmiar porcji. Pieczywo pełnoziarniste, płatki zbożowe, makaron, ryż i warzywa o dużej zawartości skrobi - takie jak ziemniaki, groszek czy kukurydza - mogą być częścią posiłku lub przekąski. Kluczową sprawą jest porcja. Dla większości osób z cukrzycą 3-4 porcje żywności zawierającej węglowodany będą odpowiednie. Produkty z pełnego ziarna i bogate w skrobię są dobrym źródłem błonnika, który ma pozytywny wpływ na trawienie i usprawnia pracę jelit.

Mit nr 6: Ludzie z cukrzycą są bardziej podatni na przeziębienia i inne choroby.

NIE! Jeśli masz cukrzycę wcale nie jesteś bardziej podatny na przeziębienie czy inną chorobę. Jednak zaleca się, aby osoby chore na cukrzycę szczepiły się przeciwko grypie. A to, dlatego, że jakakolwiek infekcja ma negatywny wpływ na kontrolę cukru we krwi, co zwiększa ryzyko wystąpienia hiperglikemii, a u osób z pierwszym typem cukrzycy zwiększa też prawdopodobieństwo kwasicy ketonowej.

Mit nr 7: Insulina powoduje miażdżycę i wysokie ciśnienie.

Nie, insulina nie powoduje miażdżycy. Istnieją laboratoryjne dowody, że insulina może imitować niektóre z wczesnych procesów powiązanych z miażdżycą. Dlatego niektórzy lekarze obawiają się, że insulina może przyczynić się do podwyższenia ciśnienia krwi oraz twardnienia naczyń krwionośnych. Ale tak nie jest!

Mit nr 8: Insulina powoduje tycie, a ponieważ otyłość ma niekorzystny wpływ na organizm, nie powinno się jej przyjmować

Różne badania pokazały, że korzyści z kontroli glukozy oraz przyjmowania insuliny daleko przewyższają ryzyko tycia.

Mit nr 9: Owoce są zdrowym pożywieniem. Dlatego możesz ich jeść tak dużo, ile chcesz.

Owoce są zdrowym pożywieniem. Zawierają błonnik oraz dużo witamin i minerałów. Ponieważ zawierają też węglowodany, należy je uwzględnić w planie posiłków. Porozmawiaj ze swoim dietetykiem na temat ilości oraz częstotliwości i rodzajów owoców, które powinieneś jeść.

Mit nr 10: Nie musisz niczego zmieniać w kontroli cukrzycy, jeśli wartość hemoglobiny glikowanej nie jest wyższa niż 8%

Im lepsza kontrola cukru we krwi, tym mniejsze ryzyko powikłań wynikających z cukrzycy. Wartość HbA_1c około 7% nie oznacza dobrej kontroli. Celem jest osiągnięcie wartości poniżej 7%. Im Twój wynik HbA_1c jest bliższy wartości u zdrowego człowieka (poniżej 6%), tym mniejsze prawdopodobieństwo powikłań. Jednak wzrasta wtedy ryzyko hipoglikemii, szczególnie przy pierwszym typie cukrzycy. Porozmawiaj z lekarzem lub kimś z zespołu medycznego na temat, jaki wynik HbA_1c jest dla Ciebie najodpowiedniejszy.

Z chęcią poczytam o innych mitach związanych z cukrzycą, pompami insulinowymi, terapią i wszystkim, co Was dotyczy. Piszcie i pytajcie.

Artykuł na podstawie: www.diabetes.org/diabetes-myths.jsp, tłumaczenie i opracowanie: Monika Szurdyga, zdjęcia: www.sxc.hu

Artykuły na podobny temat:

1. Co to jest chwiejna cukrzyca?
2. Cukrzyca typu 1 – nie tylko dla dzieci
3. Dobre wiadomości na temat Ciągłego Monitorowania Glikemii (CMG)

Wirus ten jest przenoszony z człowieka na człowieka głównie za pośrednictwem zakażonej krwi - w czasie operacji, transfuzji, dializ, wykonywania tatuażu, piercingu czy akupunktury, jak również podczas stosunku płciowego. Ocenia się, że na świecie żyje około 170 mln osób zakażonych HCV.

Infekcja nim jest obecnie uważana za główną przyczynę zachorowań na raka wątroby. Ale coraz więcej badań wskazuje, że może ona podnosić ryzyko również innych schorzeń, dotyczących nie tylko wątroby. Kilka miesięcy temu naukowcy z USA poinformowali np. o odkryciu związku między zakażeniem HCV a ryzykiem chłoniaka - złośliwego nowotworu układu odporności.

Najnowsze badania zostały przeprowadzone przez naukowców z Narodowego Uniwersytetu Yang-Ming w Taipei i objęły 4958 osób w wieku 40 lat i więcej, z czego 812 było zakażonych wirusem HCV, 544 wirusem zapalenia wątroby typu B (HBV), a 116 - zarówno HCV, jak i HBV. Na początku badania żaden z uczestników nie cierpiał na cukrzycę typu II, czyli ten rodzaj cukrzycy, która rozwija się najczęściej u ludzi dorosłych z nadwagą lub otyłością. W ciągu 7 lat badań, choroba ta rozwinęła się jednak u 474 osób.

Po uwzględnieniu znanych czynników ryzyka rozwoju cukrzycy, naukowcy obliczyli, że częstość występowania tej choroby była o 70 proc. wyższa wśród osób zakażonych HCV, niż wśród osób, u których nie stwierdzono infekcji. Najbardziej narażone na cukrzycę były najmłodsze osoby z grupy zainfekowanej HCV. Nadwaga, bądź otyłość w połączeniu z infekcją podnosiły ryzyko cukrzycy trzykrotnie. Z kolei zakażenie HBV nie zwiększało zagrożenia cukrzycą.

Jak komentuje prowadzący badania dr Chong-Shan Wang, wyniki te wskazują, że osoby zakażone HCV powinny przechodzić badania przesiewowe na obecność cukrzycy typu II przed 45. rokiem życia, czyli wcześniej, niż wynika z zaleceń dla ogólnej populacji. Dotyczy to zwłaszcza tych pacjentów, u których stwierdza się jeszcze inne czynniki ryzyka choroby, np. nadwagę czy otyłość.

Misiek

Źródło: portal Onet.pl, PAP, 27.07.2007.

Artykuły na podobny temat:

1. PEN – Dwa oblicza cukrzycy: cukrzyca typu 2
2. PEN – Dwa oblicza cukrzycy: cukrzyca typu 1
3. Cukrzyca typu 1 – nie tylko dla dzieci

Cukrzyca typu 2. najczęściej dotyka osoby powyżej 35
roku życia. Jednak w związku z epidemią otyłości, coraz
częściej diagnozuje się jej przypadki u dzieci. Skąd się
bierze to zjawisko? Jego źródłem jest niewłaściwe odżywianie
– jedzenie typu fast food , napoje pełne pustych
kalorii, telewizja i gry komputerowe zamiast zabaw na
podwórku, jazdy na rowerze i wysiłku fizycznego.
Osoby z cukrzycą typu 2. mogą być leczone lekami doustnymi
i/lub insuliną.

Czas rozwoju cukrzycy typu 2. może być różny u rożnych
osób. Objawy mogą przypominać cukrzycę typu
1.: dziecko może mieć wzmożone pragnienie i potrzebę
częstego oddawania moczu, stale odczuwać zmęczenie
lub senność. Może cierpieć z powodu nawracających infekcji,
w tym infekcji grzybiczych. Często występuje
wzmożony apetyt przy jednoczesnej utracie wagi. Mogą
się również pojawić problemy z gojeniem ran.

Na poważne komplikacje nie trzeba długo czekać. Już
u dzieci w wieku 7-9 lat występują cechy zespołu metabolicznego
(otyłość, cukrzyca, nadciśnienie, dyslipidemia,
czyli zmiana w składzie lipidów, upośledzenie tolerancji
węglowodanów).

Jednak w wielu przypadkach cukrzyca typu 2. rozwija
się bezobjawowo. Dlatego rodzice i opiekunowie powinni
zwrócić szczególną uwagę na monitorowanie poziomu
glukozy we krwi u dzieci z grup podwyższonego ryzyka.

Podstawowymi czynnikami ryzyka w cukrzycy typu 2.
są nadwaga i czynniki dziedziczne. U dzieci, w rodzinach,
gdzie występuje cukrzyca typu 2., należy zwrócić
szczególną uwagę na zachowanie właściwej masy ciała
i prawidłowy styl życia, łączący zdrową dietę z aktywnością
fizyczną.

W następnym odcinku, drugi artykuł z serii: Jak kontrolować i leczyć cukrzycę?

Dwumiesięcznik "Pen" jest dostępny w:

oddziałach i kołach PSD
kołach TPD (Towarzystwo Przyjaciół Dzieci)
w aptekach (zaopatrywanych przez Torfarm i PGF)
w Empikach
u regionalnych przedstawicieli firm farmaceutycznych

Artykuły na podobny temat:

1. PEN – Dwa oblicza cukrzycy: cukrzyca typu 1
2. Cukrzyca typu 2 powiązana z zapaleniem wątroby
3. Cukrzyca typu 1 – nie tylko dla dzieci

Analiza DNA pacjentów ujawniła, że posiadane przez nich warianty genu zaszyfrowanego pod skrótem TCF7L2 wpływają na ryzyko cukrzycy typu 2. Białko zapisane w TCF7L2 należy do tzw. czynników transkrypcyjnych, które regulują aktywność innych genów. Wariant, który podnosił ryzyko cukrzycy określany jako T, różni się jedynie jedną parą nukleotydów (tj. jedną literką kodu genetycznego) od "bezpieczniejszego" wariantu C.

Okazało się, że posiadacze jednej kopii "ryzykownej" wersji T mieli o 55 proc. wyższe ryzyko cukrzycy, niż osoby posiadające dwie wersje C. Natomiast u osób z dwiema kopiami wariantu T ryzyko to było wyższe o 80 proc.

Jak zaobserwowali badacze, wariant T wpływa jedynie na spadek produkcji insuliny, a nie na obniżenie wrażliwości tkanek na ten hormon. Obydwa te zjawiska są charakterystyczne dla cukrzycy typu II, przy czym oporność tkanek na insulinę pojawia się wcześniej, a później stopniowo komórki beta trzustki tracą zdolność wytwarzania insuliny.

"Spośród wszystkich genów dotychczas powiązanych z cukrzycą typu II wariant ten ma najsilniejszy wpływ na ryzyko jej wystąpienia" - komentuje prowadzący badania dr Jose Florez z Massachusetts General Hospital w Bostonie. Badacz zaznacza jednak, że dotyczy to wyłącznie osób, u których obecne są inne czynniki wpływające na predyspozycje do cukrzycy, jak nadwaga, wiek powyżej 45 lat czy brak aktywności fizycznej.

Naukowcy nie przewidują na razie, by testy genetyczne wykrywające "ryzykowny" wariant T zwiększyły skuteczność leczenia cukrzycy typu II. Ze względu na duże koszty działania takie byłyby raczej nieekonomiczne, podkreślają.

Z zadowoleniem stwierdzili natomiast, że zmiana stylu życia, w tym przejście na zdrowszą dietę i większa aktywność fizyczna, może zapobiegać lub opóźniać rozwój cukrzycy, również u osób z największym genetycznym ryzykiem tej choroby (tj. posiadających dwie kopie TT).

Osoby, które zrzuciły 5-7 proc. swojej masy ciała, dzięki mniej kalorycznej diecie i regularnym ćwiczeniom (np. 30 minutowe spacery 5 razy w tygodniu), w ciągu 3 lat obniżyły ryzyko cukrzycy o 58 proc., w porównaniu z grupą, która nie zmieniła stylu życia. Efekt był podobny dla osób z podwyższonym genetycznym ryzykiem cukrzycy, jak i bez tego ryzyka.

"To dowodzi, że osoby narażone na rozwój cukrzycy typu II, czy to z powodów genetycznych czy w związku z nadwagą, mogą odnieść duże korzyści z przejścia na zdrowy styl życia" - komentują badacze.

Najnowsze badania były elementem amerykańskiego programu badawczego o nawie Diabetes Prevention Program (DPP), który był prowadzony w latach 1995-2001. Miał odpowiedzieć na kluczowe pytania związane z etiologią oraz metodami zapobiegania temu schorzeniu.

źródło: onet
oraz New England Jurnal of Medicine, zdjęcie pochodzi z Wikipedii

Artykuły na podobny temat:

1. Gen, który podwaja ryzyko cukrzycy
2. Dieta, która obniża ryzyko wystąpienia cukrzycy
3. Picie kawy obniża ryzyko wystąpienia cukrzycy