Cukrzyca typu 1 była kiedyś zwana cukrzycą „młodzieńczą”, ponieważ najczęściej zapadają na nią dzieci oraz młodzież. Gdy dorośli dowiadują się, że mają cukrzycę, zazwyczaj uważa się, że jest to typ 2, lecz tak naprawdę wielu dorosłych choruje na cukrzycę typu 1.
Dorośli, u których zostaje zdiagnozowana ta choroba, często zauważają, że nie ma dla nich dużo informacji ani wsparcia. Czasami czują, że tak naprawdę „nie pasują” do tej choroby.
Chwiejna cukrzyca, zwana także labilną, jest terminem opisującym niewyrównaną cukrzycę typu 1. Osoby z chwiejną cukrzycą często doświadczają dużych wahań poziomu cukru we krwi. Powoduje to hipoglikemię (niski poziom cukru) lub hiperglikemię (wysoki poziom cukru), które są częstsze i czasami naprawdę skrajne.
Budzisz się rano i mierzysz poziom cukru we krwi przed śniadaniem. I jest wysoki. Wyższy niż zazwyczaj rano. Co się dzieje? Powody mogą być dwa. Zarówno zjawisko brzasku jak i efekt Somogyi mogą podnieść rano stężenie glukozy we krwi na czczo, ale z różnych powodów.
Dziś temat warty „odświeżania” od czasu do czasu, czyli HIPERGLIKEMIA.
NIE! Mimo, że nie do końca wiadomo, dlaczego niektóre osoby chorują na cukrzycę, wiadomo na pewno, że cukrzyca nie jest zaraźliwa. Nie można się nią zarazić tak jak katarem, czy grypą. Wydaje się, że istnieje powiązanie genetyczne związane z cukrzycą, szczególnie, jeśli chodzi o typ drugi. Pewną rolę odgrywa też styl życia. Osoby z nadwagą, które nie prowadzą aktywnego trybu życia na pewno są bardziej narażone.
W przypadku podwyższonego poziomu glikemii należy podać uczniowi wodę lub niesłodzone płyny (nie mogą to być soki owocowe) i/lub insulinę, zgodnie z planem leczenia cukrzycy uzgodnionym z rodzicami lub opiekunami. W przypadku poważnych objawów hiperglikemii należy natychmiast skontaktować się z rodzicami lub opiekunami i wezwać pomoc medyczną.